ตอนที่ 1 — เงาอดีตในห้องทำงานหรู

ลมเย็นยะเยือกของแอร์คอนดิชันเนอร์ที่กำลังทำงานอย่างหนัก ไม่สามารถลดทอนความร้อนผ่าวที่แล่นไปทั่วใบหน้าของณิชาได้เลยแม้แต่น้อย มือเรียวที่เคยจับปากกาอย่างมั่นคง บัดนี้สั่นเทาจนเกือบจะทำหล่น สิ่งที่เห็นตรงหน้ามันคือฝันร้ายที่เธอพยายามหลีกหนีมาตลอดสิบปี... ชายหนุ่มที่ยืนสง่าอยู่เบื้องหน้าเธอ คือ "ธาม" ‌ทายาทคนเดียวของตระกูล "วรพงศ์" ตระกูลที่เธอถูกสอนให้เกลียดชังมาตั้งแต่จำความได้

“คุณคงจะเป็นคุณณิชาสินะครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น ราวกับเสียงระฆังที่ตีปลุกความทรงจำอันเจ็บปวดให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาสีเข้มที่เคยเห็นแต่ในรูปถ่าย นัยน์ตาเย็นชาไร้ความปรานี บัดนี้กำลังจ้องมองเธออย่างสำรวจ ​ราวกับกำลังประเมินสินค้าที่มีตำหนิ

ณิชาพยายามบังคับลมหายใจให้กลับมาเป็นปกติ เธอสูดอากาศเข้าไปลึกๆ พยายามกลบเกลื่อนอาการสั่นที่กำลังคืบคลานเข้ามา “ค่ะ ดิฉันณิชาค่ะ” เธอตอบเสียงแหบพร่า พยายามปั้นสีหน้าให้ดูเป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ภายในใจกลับกำลังกรีดร้องโหยหวน

นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน! ‍หลังจากที่เธอทุ่มเททุกอย่างเพื่อจะเข้ามาทำงานในตำแหน่งเลขาของประธานบริษัท "แสงอรุณ ดีเวลลอปเมนท์" บริษัทอสังหาริมทรัพย์ชั้นนำของประเทศ เธอฝันถึงวันนี้มาตลอด หวังว่าการได้เข้ามาทำงานที่นี่ จะเป็นหนทางเดียวที่เธอจะสามารถช่วยเหลือครอบครัวของเธอที่กำลังประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนักได้

แต่ใครจะไปคิดเล่า ว่าคนที่รอต้อนรับเธอในฐานะเจ้านายคนใหม่ ‌จะเป็น "เขา" คนที่พ่อของเธอเคยพูดถึงด้วยความขมขื่นในน้ำเสียง คนที่ต้องรับผิดชอบต่อการล่มสลายของธุรกิจครอบครัวเธอ คนที่เหมือนเป็นสัญลักษณ์ของความหายนะ... ธาม วรพงศ์

ภาพในอดีตผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พ่อของเธอในชุดสูทที่เคยภูมิฐาน ‍บัดนี้ซีดเซียว ใบหน้าเปื้อนไปด้วยน้ำตาและความผิดหวัง ในวันที่ธุรกิจล้มละลาย หนี้สินท่วมท้น จนต้องขายทุกอย่างที่มี แม้กระทั่งบ้านหลังใหญ่ที่เธอเติบโตมา ทุกอย่างมันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับพายุลูกหนึ่งพัดผ่านไป ​ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความเจ็บปวด

“ผมได้ยินมาว่าคุณมีประสบการณ์การทำงานในตำแหน่งเลขามาหลายปี” ธามยังคงพูดต่อ น้ำเสียงราบเรียบ แต่กลับมีบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ “ผมหวังว่าคุณจะสามารถทำงานให้ผมได้อย่างมีประสิทธิภาพ”

ประสิทธิภาพ? ณิชาหัวเราะในใจ เธอมั่นใจในความสามารถของตัวเอง เธอเป็นเลขาที่เก่งที่สุดคนหนึ่งเท่าที่เคยมีมา ​เธอทำงานได้อย่างเป็นระบบ ละเอียดรอบคอบ และที่สำคัญ เธอสามารถรับมือกับคนทุกประเภทได้ แต่กับคนตรงหน้า... เธอไม่แน่ใจเลยว่าตัวเองจะทำได้

“ดิฉันจะพยายามอย่างเต็มที่ค่ะ” เธอตอบ พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะทั้งหมดที่มี

ธามพยักหน้ารับเบาๆ ​ดวงตาคู่คมยังคงจ้องมองเธอไม่วาง ราวกับกำลังพยายามมองทะลุเข้าไปในจิตใจของเธอ “ดี ถ้าอย่างนั้น... คุณณิชา ยินดีต้อนรับสู่บริษัทแสงอรุณ ดีเวลลอปเมนท์”

คำพูดนั้นฟังดูเหมือนการต้อนรับอย่างเป็นทางการ แต่สำหรับณิชา มันกลับเป็นเหมือนเสียงประกาศิตที่ส่งตรงมาจากนรก

เธอเดินตามธามเข้าไปในห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา โอ่อ่า เพดานสูงโปร่ง เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนทำจากวัสดุชั้นดี สะท้อนถึงความมั่งคั่งและอำนาจของเจ้าของ สมกับเป็นทายาทมหาเศรษฐี

“นี่คือโต๊ะทำงานของคุณ” ธามผายมือไปยังโต๊ะทำงานตัวเล็กที่ตั้งอยู่มุมห้อง ดูเล็กจนน่าขันเมื่อเทียบกับความใหญ่โตของห้อง “ผมอยากให้คุณจัดเตรียมเอกสารทั้งหมดที่เกี่ยวกับโปรเจกต์ใหม่ของเราให้พร้อมก่อนบ่ายสองโมง”

เอกสารโปรเจกต์ใหม่? ณิชาขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่มันวันแรกของเธอแท้ๆ ทำไมเขาถึงให้งานยากขนาดนี้? หรือว่าเขาตั้งใจจะกลั่นแกล้งเธอ?

“ค่ะ” เธอตอบรับ พยายามไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา

ธามเดินอ้อมโต๊ะทำงานของเขาไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นวิวเมืองได้อย่างชัดเจน ท่าทางของเขาสง่างาม เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ “ผมรู้ว่าคุณคงจะแปลกใจที่ได้มาทำงานที่นี่” เขาพูดโดยไม่หันมามองเธอ “แต่เชื่อผมเถอะ ว่านี่คือโอกาสที่ดีที่สุดสำหรับคุณ... และสำหรับครอบครัวของคุณ”

ประโยคสุดท้ายนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของณิชา ครอบครัวของเธอ... ปัญหาที่เธอพยายามแก้ไขมาตลอด

“คุณหมายความว่ายังไงคะ?” เธอถามเสียงสั่น

ธามหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาสะท้อนแสงจากภายนอก ดูราวกับมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ภายในนั้น “ผมรู้เรื่องราวของครอบครัวคุณดี คุณณิชา” เขาพูดเนิบๆ “ผมรู้ว่าพวกเขากำลังต้องการความช่วยเหลือ”

หัวใจของณิชาเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก นี่มันเป็นไปได้อย่างไร? เขาจะรู้เรื่องครอบครัวของเธอได้อย่างไร?

“คุณ... คุณรู้เรื่องอะไรบ้างคะ?” เธอถามอย่างตะกุกตะกัก

ธามยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “ผมรู้ทุกอย่าง... และผมก็สามารถช่วยคุณได้”

คำพูดนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกโยนลงไปในวังวนของความสับสนและอันตราย เธอรู้ดีว่าธาม วรพงศ์ เป็นคนอันตราย ไม่ใช่แค่ทางธุรกิจ แต่ยังรวมถึงความสัมพันธ์ในอดีตระหว่างครอบครัวของเขากับครอบครัวของเธอ มันเป็นความบาดหมางที่ฝังรากลึก ยากที่จะเยียวยา

“แต่... จะมีเงื่อนไขอะไรคะ?” เธอถามอย่างระแวง

ธามเดินกลับมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเธอ นัยน์ตาของเขาจับจ้องมาที่เธออย่างไม่กระพริบ “เงื่อนไขเดียว...” เขากล่าวเสียงเบา “คุณต้องอยู่ทำงานกับผม... เป็นเลขาของผม”

คำพูดนั้นทำให้เธอแทบยืนไม่อยู่ นี่มันคือข้อเสนอที่เธอปฏิเสธไม่ได้จริงๆ หรือ? เธอจะทำอย่างไรดี? ระหว่างความเกลียดชังที่มีต่อเขา กับความหวังที่จะช่วยเหลือครอบครัว...

“คุณต้องตัดสินใจเร็วๆ นะครับคุณณิชา” ธามพูดราวกับจะอ่านใจเธอออก “เวลาของผมมีค่า และเวลาของครอบครัวคุณก็มีค่าเช่นกัน”

ณิชาหลับตาลงแน่น พยายามรวบรวมสติอีกครั้ง เธอรู้ว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น เธอต้องยอมรับข้อเสนอนี้ แม้ว่ามันจะหมายถึงการต้องเผชิญหน้ากับอดีตอันเจ็บปวดทุกวันก็ตาม

“ฉัน... ตกลงค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่วเบา

รอยยิ้มที่มุมปากของธามกว้างขึ้นกว่าเดิม มันเป็นรอยยิ้มที่ดูมีความหมายลึกซึ้งจนน่าหวาดหวั่น

“ดีมาก” เขาพูด “ผมมั่นใจว่าคุณจะไม่เสียใจ”

แต่ ณิชา กลับรู้สึกตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เธอกลับรู้สึกว่า การตัดสินใจครั้งนี้ อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะครั้งใหม่ในชีวิตของเธอ