ตอนที่ 3 — รอยแผลที่มองไม่เห็น

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในยามเช้าตรู่ บ่งบอกถึงการเริ่มต้นของวันใหม่ที่แสนยาวนานสำหรับณิชา เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง พยายามจะหลับตาลงอีกครั้ง แต่ภาพของธามเมื่อคืนนี้ยังคงติดตาอยู่ไม่หาย

"พรุ่งนี้ผมจะไปรับคุณที่บ้าน"

คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ มันเหมือนมีบางอย่างที่กำลังกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามจะกดเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกไม่สบายใจ ความหวาดระแวง ‌หรือแม้กระทั่ง... ความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อยากจะยอมรับ

เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการยอมรับเงื่อนไขของเขา แต่การที่เขาจะไปรับเธอที่บ้าน มันเป็นสิ่งที่เหนือความคาดหมายไปมาก

ณิชาลุกขึ้นจากเตียง เดินตรงไปยังห้องน้ำ เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาคล้ำบ่งบอกถึงการพักผ่อนที่ไม่เพียงพอ

"สู้ๆ ​นะณิชา" เธอพึมพำกับตัวเอง "เพื่อครอบครัวของเธอ"

หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ เธอก็รีบแต่งตัว เธอเลือกชุดสูทสีดำที่ดูสุภาพและทะมัดทะแมงที่สุดเท่าที่มีอยู่ในตู้เสื้อผ้า เธอรู้ดีว่าการทำงานกับธามในวันนี้ จะเต็มไปด้วยความกดดันและความอึดอัด

เมื่อถึงเวลาแปดโมงตรง เสียงกริ่งประตูบ้านก็ดังขึ้น ‍ณิชากลั้นหายใจ และเดินไปเปิดประตู

ธามยืนรออยู่หน้าประตูบ้านของเธอ ในชุดสูทสีเข้มที่ดูภูมิฐาน ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม แต่แฝงไว้ด้วยความสง่างามที่ยากจะปฏิเสธ

"สวัสดีครับคุณณิชา" เขาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ผมมาตรงเวลา"

"ค่ะ" ณิชาตอบรับ ‌พยายามเก็บอาการประหม่าเอาไว้

"พร้อมที่จะไปทำงานแล้วหรือยังครับ?" เขาถาม

"พร้อมแล้วค่ะ" เธอตอบ

ตลอดทางที่เดินทางไปบริษัท บรรยากาศภายในรถยนต์คันหรูเต็มไปด้วยความเงียบ ธามขับรถด้วยความเร็วที่คงที่ ดวงตาของเขามองตรงไปข้างหน้า ราวกับกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องสำคัญบางอย่าง

ณิชาเผลอมองใบหน้าด้านข้างของเขา เธออดไม่ได้ที่จะสังเกตเห็นรอยบางๆ ‍ที่หางตาของเขา รอยที่บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้า หรืออาจจะเป็นรอยแผลเป็นที่มองไม่เห็นจากข้างนอก?

เธอพยายามจะปัดความคิดนั้นออกไป เธอมาอยู่ที่นี่เพื่อทำงาน ไม่ใช่เพื่อมาสังเกตการณ์ชีวิตของเขา

เมื่อมาถึงบริษัท ธามพาเธอเดินเข้าไปในห้องประชุมขนาดใหญ่ นักลงทุนจากต่างประเทศหลายคนนั่งรออยู่แล้ว ใบหน้าของพวกเขาดูจริงจัง ​และเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

ธามเดินนำเธอไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ข้างๆ เขา เขาเหลียวมามองเธอเล็กน้อย ราวกับจะให้กำลังใจ

"คุณณิชา" เขาเริ่มการนำเสนอ "ผมขอแนะนำคุณณิชา เลขาคนใหม่ของผม เธอจะช่วยให้ข้อมูลเกี่ยวกับผลประกอบการของบริษัทในไตรมาสที่ผ่านมา"

คำพูดนั้นทำให้ณิชาประหลาดใจ ​เธอนึกว่าเขาจะให้เธอแค่เตรียมข้อมูล แต่กลับกลายเป็นว่าเขาจะให้เธอเป็นผู้นำเสนอเอง

เธอกลั้นหายใจ และเริ่มพูด เธอพยายามใช้ข้อมูลที่เธอได้เตรียมมาอย่างดีที่สุด อธิบายตัวเลขต่างๆ อย่างชัดเจนและตรงไปตรงมา

แต่ดูเหมือนว่าธามจะไม่ได้ตั้งใจให้งานของเธอราบรื่นนัก

"คุณณิชา" ธามขัดจังหวะเธอขณะที่เธอกำลังอธิบายข้อมูลบางอย่าง "คุณแน่ใจหรือว่าตัวเลขนี้ถูกต้อง? ​ผมจำได้ว่ามันไม่ตรงกับรายงานที่ผมเคยเห็น"

คำถามของเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกบีบให้จนมุม เธอตรวจสอบตัวเลขในเอกสารอย่างรวดเร็ว "ตัวเลขนี้ถูกต้องตามเอกสารที่ดิฉันได้รับค่ะ"

"เอกสารที่ผมให้คุณ?" ธามถามเสียงเย้ยหยัน "หรือเอกสารที่คุณแอบไปค้นเจอมาเอง?"

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องประชุมยิ่งตึงเครียดขึ้น นักลงทุนทุกคนหันมามองเธอด้วยความสงสัย

"ดิฉัน... ดิฉันได้รับเอกสารจากฝ่ายบัญชีค่ะ" ณิชาตอบเสียงสั่น

ธามส่ายหน้าช้าๆ "ผมไม่คิดอย่างนั้น" เขากล่าว "ผมว่าคุณกำลังพยายามจะปกปิดอะไรบางอย่าง"

ณิชาแทบจะทนไม่ไหว เธอรู้สึกเหมือนถูกเหย اوยลงไปในเหวแห่งความอับอาย

"คุณธามคะ" เธอพูดเสียงดังขึ้น "ดิฉันทำตามหน้าที่ของดิฉันอย่างเต็มที่แล้วค่ะ"

"เต็มที่?" ธามหัวเราะในลำคอ "ผมไม่เห็นว่าคุณจะทำอะไรได้ดีเลย"

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของเธอ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า

เธอหันไปมองนักลงทุนทุกคน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและไม่พอใจ

"ดิฉันขอโทษค่ะ" เธอพูดเสียงเบา "ดิฉันคงไม่สามารถทำหน้าที่นี้ได้"

เธอรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ และเดินออกจากห้องประชุมไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจเสียงเรียกของธามที่ดังไล่หลังมา

เมื่อออกมาจากห้องประชุมได้ เธอก็รีบวิ่งไปที่ห้องน้ำ กั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

ทำไมเขาถึงทำแบบนี้? ทำไมเขาถึงจงใจทำลายเธอขนาดนี้?

เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้องน้ำ ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม

รอยแผลเป็นในอดีตของครอบครัวเธอ ยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่ไม่หาย และบัดนี้ เธอกลับต้องมาเผชิญหน้ากับมันอีกครั้ง ในรูปแบบที่เจ็บปวดกว่าเดิม

เธอได้แต่สงสัยว่า การตัดสินใจของเธอในครั้งนี้ จะนำพาเธอไปสู่สิ่งใด...