ตอนที่ 7 — คืนที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น

“คุณธามคะ ได้เวลาประชุมค่ะ” เสียงหวานใสของณิชาดังขึ้นอย่างนุ่มนวล แต่กลับไม่มีความหมายใดๆ สำหรับร่างสูงโปร่งที่กำลังจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ ดวงตาคมของเขาทอประกายเย็นชา ราวกับกำลังพิจารณาบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ไกลแสนไกล “คุณธามคะ?” ‌เธอเรียกอีกครั้ง พลางก้าวเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย

ธามหันกลับมา ดวงตาคมกวาดมองร่างบางตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถอนสายตาไป “ฉันรู้แล้ว” เขาตอบเสียงห้วนๆ ความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับม่านหมอกบางๆ ที่บดบังทุกความรู้สึก ​ทำให้ณิชารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บ ทั้งที่ความจริงแล้วอุณหภูมิในห้องทำงานหรูหราแห่งนี้กำลังสบายๆ

นี่เป็นวันที่สามแล้วที่เธอต้องมาทำงานกับเขาในต่างจังหวัดนี้ เป็นโปรเจกต์ที่สำคัญของบริษัท ซึ่งบังคับให้พวกเขาต้องอยู่ใกล้ชิดกันตลอดเวลา แม้ว่าสถานที่ทำงานจะเปลี่ยนไป แต่บรรยากาศระหว่างเธอกับเขากลับไม่เคยเปลี่ยน มีแต่จะหนาแน่นขึ้นด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น

“สำหรับเอกสารการประชุม คุณธาม... ‍ฉันจัดเตรียมไว้ให้แล้วค่ะ” ณิชาพยายามตัดบทสนทนาสั้นๆ ที่เย็นชาเกินไป พลางยื่นเอกสารปึกหนาให้กับเขา ธามรับไปโดยไม่กล่าวคำใดๆ สายตาของเขากวาดอ่านไปตามตัวอักษรอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังค้นหาบางอย่างที่มากกว่าแค่ข้อมูลทางธุรกิจ

“ไม่มีอะไรที่ต้องเพิ่มเติม” เขาตอบกลับมาสั้นๆ ‌แล้วหันกลับไปสนใจเอกสารอีกครั้ง ณิชาถอนหายใจเบาๆ เธอรู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา ความรู้สึกประหลาดที่ยากจะอธิบายถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน มันไม่ใช่แค่ความเกลียดชังที่เธอมีให้กับเขาจากอดีตของครอบครัว แต่เป็นบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น

“ถ้าคุณธามต้องการอะไรเพิ่มเติม... บอกได้นะคะ” เธอเอ่ยประโยคที่เหมือนจะมีความหมายมากกว่านั้นแฝงอยู่

ธามเงยหน้าขึ้น ‍ดวงตาคมจ้องมองมาที่เธออีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขามีบางอย่างที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย็นชาที่คุ้นเคย แต่มันมีความซับซ้อนบางอย่างซ่อนอยู่ ราวกับกำลังอ่านใจเธออยู่

“ไม่มี” เขาตอบเสียงเรียบ ก่อนจะก้มหน้าลงสู่เอกสารอีกครั้ง “แต่ถ้าคุณณิชาจะหาอะไรมาให้ฉันดื่ม… ​นั่นอาจจะไม่ใช่เรื่องที่ต้องขอ”

ณิชาชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าเขาต้องการสื่ออะไรกันแน่ แต่เมื่อเห็นแววตาที่ท้าทายของเขา เธอก็ตัดสินใจตอบรับ “ได้ค่ะ”

เธอเดินออกจากห้องทำงานของเขามาด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในใจ การอยู่ใกล้ธามมันเหมือนกับการเดินอยู่บนกองไฟที่มองไม่เห็นทุกย่างก้าว เธอพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง ไม่ให้ความเกลียดชังและความรู้สึกบางอย่างที่ปะทุขึ้นมาภายใต้เปลือกนอกที่สงบเงียบนั้น ​แสดงออกมา

ระหว่างทางไปที่ห้องครัวของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่พวกเขาพักอาศัยกันอยู่ ณิชาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงอดีต ภาพใบหน้าของพ่อที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง ภาพคำพูดของแม่ที่สะกดรอยความเจ็บปวด ทุกอย่างยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ ยิ่งเธอพยายามลืมมากเท่าไหร่ มันกลับยิ่งตอกย้ำมากเท่านั้น

ความแค้นที่ฝังรากลึกระหว่างตระกูลของเธอและตระกูลของธาม มันเป็นเหมือนสายใยที่มองไม่เห็น ​แต่กลับผูกมัดพวกเขาเอาไว้ด้วยกันอย่างแน่นหนา เธอไม่เคยคิดเลยว่าโชคชะตาจะเล่นตลกให้เธอต้องมาทำงานใกล้ชิดกับเขาแบบนี้

ในที่สุด เธอก็มาถึงห้องครัวที่ตกแต่งอย่างหรูหราแต่กลับดูเย็นชาไม่แพ้กัน เธอนึกถึงเครื่องดื่มที่ธามมักจะดื่มเป็นประจำ มันเป็นกาแฟดำเข้มข้นที่ไม่ใส่น้ำตาลเลยสักนิด ดื่มแล้วจะให้ความรู้สึกขมปร่า แต่สำหรับเขา มันกลับเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

ขณะที่เธอกำลังจะลงมือชงกาแฟ ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่อยู่บนเคาน์เตอร์ครัว มันเป็นรูปถ่ายใบเล็กๆ ที่วางอยู่ข้างเครื่องชงกาแฟ รูปนั้นเป็นรูปของหญิงสาวคนหนึ่ง เธอยิ้มอย่างสดใส ใบหน้าหวาน ดวงตาเป็นประกาย เธอไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน แต่มีบางอย่างที่ทำให้ใจของณิชาเต้นแรงอย่างผิดปกติ

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ณิชาค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบรูปนั้นขึ้นมาดู ในรูปนั้น หญิงสาวคนนั้นยืนอยู่ข้างธาม ทั้งสองคนยิ้มให้กล้องอย่างมีความสุข บรรยากาศในรูปดูอบอุ่นและสนิทสนม ราวกับเป็นคู่รักที่กำลังมีความสุข

“ใครกันนะ...” เธอพึมพำกับตัวเอง รู้สึกถึงความรู้สึกที่ไม่น่าไว้วางใจบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

ทันใดนั้น เสียงประตูครัวก็เปิดออกอย่างแรง ธามยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าของเขาดูหงุดหงิดเล็กน้อย “คุณณิชา ทำไมถึงมาช้าขนาดนี้”

ณิชารีบซ่อนรูปถ่ายไว้ในมืออย่างรวดเร็ว “ขอโทษค่ะ พอดีฉันกำลังจะชงกาแฟให้คุณธาม” เธอตอบเสียงตะกุกตะกัก

ธามก้าวเข้ามาในครัวอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ราวกับกำลังหาบางสิ่งบางอย่าง “มีใครเข้ามาในครัวอีกหรือเปล่า”

“ไม่มีค่ะ ฉันอยู่คนเดียว” ณิชาตอบ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ

ธามมองมาที่เธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “แน่ใจ?”

“ค่ะ” เธอตอบสั้นๆ

ธามเดินตรงมาที่เครื่องชงกาแฟ เขามองไปที่เคาน์เตอร์ครัวอย่างพิจารณา ก่อนจะหันมามองณิชาอีกครั้ง “คุณณิชา... บางครั้ง สิ่งที่คุณเห็น อาจจะไม่ใช่ความจริงทั้งหมด”

ประโยคนั้นของธามทำให้ณิชารู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง เธอไม่แน่ใจว่าเขากำลังพูดถึงอะไรกันแน่ แต่ความรู้สึกไม่สบายใจก็ยิ่งทวีคูณขึ้น

“ฉันเข้าใจค่ะ” เธอตอบสั้นๆ พลางรีบยกกาแฟที่ชงเสร็จแล้วไปให้เขา

ธามรับกาแฟไปดื่มอย่างรวดเร็ว สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของณิชา ราวกับกำลังพยายามค้นหาคำตอบบางอย่างจากดวงตาคู่นั้น

“คืนนี้... คุณจะเข้าไปพักในห้องของคุณได้เลย” เขาพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ฉันจะจัดการเรื่องงานที่เหลือเอง”

“แต่ว่า...” ณิชาเริ่มจะทักท้วง

“ไม่มีแต่” ธามตัดบท “คืนนี้... เราไม่จำเป็นต้องอยู่ใกล้กัน”

คำพูดนั้นของธามราวกับมีดที่กรีดแทงเข้ามาในใจของณิชา มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกปฏิเสธอย่างเย็นชา ทั้งที่เธอเองก็พยายามที่จะรักษาท่าทีที่สงบอยู่เสมอ

เธอพยักหน้ารับอย่างเงียบๆ แล้วเดินออกจากห้องครัวมา ทิ้งให้ธามยืนอยู่เพียงลำพังในคฤหาสน์ที่ดูเหมือนจะเงียบเหงาและเต็มไปด้วยความลับ

คืนนั้น... อากาศภายนอกหนาวเย็นลงกว่าเดิม แต่ความหนาวเย็นที่แท้จริงกลับอยู่ที่ใจของณิชา เธอพยายามจะทำความเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ยิ่งพยายาม เธอก็ยิ่งสับสน

เมื่อเธอเปิดประตูเข้าไปในห้องพักของตัวเอง สิ่งแรกที่เธอเห็นคือ… รอยยิ้มของหญิงสาวในรูปถ่ายที่เธอแอบซ่อนไว้ มันวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงของเธอ ราวกับจะเย้ยหยัน

ณิชามองรูปนั้นด้วยความตกใจ หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เธอแน่ใจว่าเธอไม่ได้นำรูปนี้เข้ามาในห้องของเธอเอง แล้วใครกันที่นำมันมาวางไว้ที่นี่?

พลัน เธอก็จำคำพูดของธามได้ “บางครั้ง สิ่งที่คุณเห็น อาจจะไม่ใช่ความจริงทั้งหมด”

ความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผย... มันกำลังจะพาเธอไปสู่ความมืดมิดที่ไม่คาดฝัน