โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 643 คำ
“คุณธามคะ... คุณแน่ใจเหรอคะว่า... การตัดสินใจครั้งนี้ จะไม่ส่งผลกระทบต่อธุรกิจของครอบครัวดิฉัน” ณิชาถามอย่างกังวล ขณะที่เธอเดินตามธามเข้าไปในห้องประชุมขนาดใหญ่ของบริษัท ธามกำลังจะเซ็นสัญญาการร่วมทุนกับนักลงทุนรายใหม่ ซึ่งเป็นคนที่เขาเพิ่งจะกล่าวอ้างว่า “น่าสนใจ”
ธามหันมายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง “คุณณิชา... ผมเข้าใจความกังวลของคุณ” เขาตอบ “แต่คุณต้องเชื่อใจผม... ผมทำทุกอย่างเพื่อเป้าหมายของเรา”
“เป้าหมายของเรา?” ณิชาทวนคำ “หมายถึง... เป้าหมายในการล้มละลายธุรกิจของครอบครัวดิฉันใช่ไหมคะ?”
ธามมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ไม่ใช่... ผมไม่เคยคิดจะทำแบบนั้น” เขาพูดเสียงแผ่วเบา “ผมแค่... ต้องการยุติความขัดแย้งระหว่างสองตระกูลของเรา”
“แต่... วิธีของคุณมัน...” ณิชาลังเลที่จะพูดต่อ “มันดูรุนแรงเกินไปค่ะ”
“บางครั้ง... การรักษา ก็ต้องใช้ยาที่ขม” ธามกล่าว “และผมเชื่อว่า... นี่คือวิธีเดียว ที่จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น”
ณิชามองธามด้วยความรู้สึกสับสน เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่ หรือเป็นเพียงแค่คำพูดลวงโลกเพื่อหลอกเธอ แต่เมื่อเห็นแววตาที่จริงจังของเขา เธอก็อดที่จะมีความหวังเล็กๆ ขึ้นมาไม่ได้
“ถ้าอย่างนั้น... ดิฉันจะเชื่อคุณค่ะ” ณิชาตอบ “หวังว่า... คุณจะไม่ทำให้ดิฉันผิดหวังนะคะ”
ธามพยักหน้า “ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง” เขากล่าว “และผมหวังว่า... คุณจะช่วยผม... ให้ถึงเป้าหมายนั้น”
ณิชาพยักหน้ารับ เธอเดินไปนั่งประจำที่ของเธอข้างๆ ธามในห้องประชุม
เมื่อการประชุมเริ่มขึ้น นักลงทุนรายใหม่ ซึ่งเป็นชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐาน ได้กล่าวต้อนรับอย่างอบอุ่น เขาพูดถึงศักยภาพของบริษัท และโอกาสในการเติบโตที่จะเกิดขึ้นจากการร่วมทุนครั้งนี้
ตลอดการประชุม ณิชาพยายามตั้งใจฟัง แต่ใจของเธอก็ยังคงกังวล เธอสังเกตเห็นท่าทีของธามที่ดูผ่อนคลายมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อการประชุมดำเนินไป ราวกับว่าเขากำลังมั่นใจในผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้น
ในที่สุด... ก็ถึงเวลาที่ธามจะต้องเซ็นสัญญา
เขาหยิบปากกาขึ้นมาอย่างช้าๆ สายตาของเขากวาดมองไปที่ณิชาเป็นครั้งสุดท้าย ราวกับจะส่งสัญญาณบางอย่างให้เธอ
ณิชาพยักหน้าตอบ เป็นเชิงให้กำลังใจ
ธามยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะจรดปากกาลงบนกระดาษ เซ็นชื่อของเขาลงไปอย่างมั่นคง
ทันทีที่ธามเซ็นสัญญาเสร็จ เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องไปทั่วห้องประชุม นักลงทุนรายใหม่ลุกขึ้นมาจับมือกับธาม แสดงความยินดี
“ขอแสดงความยินดีด้วยครับ คุณธาม” นักลงทุนกล่าว “ผมมั่นใจว่า... การร่วมทุนครั้งนี้ จะนำพาเราไปสู่ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่”
“ขอบคุณครับ” ธามตอบ “ผมก็เชื่อเช่นนั้น”
ณิชารู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เธออดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ เธอรู้สึกว่า... ความหวังที่เคยเลือนลาง กำลังจะกลับมาสว่างไสวอีกครั้ง
หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการในห้องประชุม ธามก็เดินเข้ามาหาณิชา “เป็นไงบ้างครับ” เขาถาม
“ดีใจค่ะ” ณิชาตอบ “ดิฉันดีใจที่คุณธามทำสำเร็จ”
“ผมทำสำเร็จ... เพราะคุณณิชาอยู่เคียงข้างผม” ธามกล่าว “ถ้าไม่มีคุณ... ผมคงทำไม่ได้”
คำพูดนั้นของธามทำให้ณิชาใจเต้นแรง เธอไม่แน่ใจว่าเขากำลังพูดจริงจัง หรือแค่พูดเล่น แต่เธอก็รู้สึกดีใจที่ได้ยิน
“ขอบคุณค่ะ” เธอตอบ “และดิฉันก็... ขอบคุณคุณธาม ที่ให้โอกาสดิฉันได้พิสูจน์ตัวเอง”
“คุณทำได้ดีมาก” ธามกล่าว “และผมเชื่อว่า... ต่อไปนี้... เราจะก้าวผ่านทุกอุปสรรคไปด้วยกัน”
ณิชามองธามด้วยความหวัง เธอรู้สึกว่า... ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขากำลังจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น
แต่แล้ว... สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
ขณะที่พวกเขากำลังจะเดินออกจากห้องประชุม ทันใดนั้น... ประตูห้องประชุมก็เปิดออกอย่างแรง
มีหญิงสาวคนหนึ่งก้าวเข้ามา เธอคือ... น้ำมนต์
“พี่ธามคะ!” เสียงของเธอเต็มไปด้วยความตกใจ “เกิดอะไรขึ้นคะ?”
ธามหันไปมองน้ำมนต์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “คุณน้ำมนต์... คุณมาทำอะไรที่นี่?”
“น้ำมนต์... ได้ยินว่าพี่ธามกำลังจะเซ็นสัญญา” น้ำมนต์กล่าว “น้ำมนต์ก็เลยรีบมาดู... แต่... ทำไม... ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้”
เธอพูดพลางชี้ไปที่เอกสารสัญญาบนโต๊ะ
“เกิดอะไรขึ้นคะ?” ณิชาถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย
ธามหันมามองณิชาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ “คุณณิชา...” เขาเริ่มพูด “นักลงทุนรายใหม่... ที่เราเพิ่งจะเซ็นสัญญาด้วย... เขาคือ... คนของครอบครัวของคุณ”
คำพูดนั้นของธามราวกับฟ้าผ่าลงมากลางหัวของณิชา เธอไม่เข้าใจ... เธอไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น
“หมายความว่ายังไงคะ?” ณิชาถามเสียงสั่นเครือ
“หมายความว่า...” ธามถอนหายใจ “เรา... กำลังจะถูกหลอก”
“หลอก?” ณิชาทวนคำ “ใครหลอกคะ? คุณธาม?”
“ครอบครัวของคุณ... กำลังจะใช้แผนการนี้... เพื่อทำลายธุรกิจของผม” ธามกล่าว
“ไม่จริงค่ะ!” ณิชาตะโกน “เป็นไปไม่ได้! ครอบครัวของดิฉัน... ไม่มีทางทำแบบนั้น!”
“แต่... มันเป็นความจริง” น้ำมนต์พูดเสริม “น้ำมนต์... ได้ยินเรื่องนี้มาสักพักแล้ว”
ณิชามองธามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เธอไม่รู้จะเชื่อใครดี ในเมื่อคนที่เธอไว้ใจที่สุด... กลับเป็นคนที่กำลังจะทำให้เธอผิดหวัง
“คุณธาม... คุณพูดจริงเหรอคะ?” ณิชาถามเสียงแผ่วเบา
ธามมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ผมขอโทษ... คุณณิชา” เขาพูด “ผม... พยายามที่สุดแล้ว... แต่... ผมก็ยังถูกหลอกอยู่ดี”
น้ำตาของณิชาไหลรินอาบแก้ม เธอไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป ความหวังที่เคยสว่างไสว... กำลังจะเลือนลางไปอีกครั้ง
เลขาพบกันโดยบังเอิญที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก