ตอนที่ 12 — คำถามที่ไม่มีคำตอบ

รุ่งเช้ามาเยือนพร้อมกับแสงแดดที่สาดส่องเข้ามายังห้องนอนของณิชา แต่ทว่า… แสงแดดยามเช้าไม่อาจสาดส่องเข้ามาในใจของเธอได้เลย ความจริงอันโหดร้ายที่เธอได้ยินเมื่อคืนนี้ ยังคงฝังแน่นราวกับรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหายไป ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนล้า ราวกับผ่านการต่อสู้ที่หนักหนาสาหัสมาทั้งคืน แม้จะพยายามข่มตาหลับ ‌แต่น้ำตาที่ไหลรินออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน ก็ไม่เคยทำให้เธอได้พบกับความสงบสุข

เธอรู้ดีว่าวันนี้… เธอต้องเผชิญหน้ากับเขา… ‘ธาม’ ชายหนุ่มที่เข้ามาทำให้ชีวิตเธอสับสนวุ่นวาย และยังทำให้หัวใจของเธอต้องเจ็บปวดอีกครั้ง เธอจำคำพูดของเขาได้ดี… “เธอ… ​จะทำอะไรได้?” คำพูดที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน คำพูดที่บอกเป็นนัยว่า เธอไม่มีทางต่อกรกับเขาได้เลย…

แต่ณิชาไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมแพ้ง่ายๆ เธอถูกเลี้ยงดูมาให้เข้มแข็ง เธอเคยผ่านความยากลำบากมามาก และครั้งนี้… แม้หัวใจจะแตกสลายเพียงใด ‍เธอก็จะลุกขึ้นมาสู้

เมื่อลงมาถึงห้องทำงานของธาม ณิชาก็พบว่าเขากำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ใบหน้ายังคงฉายแววเย็นชาเช่นเคย ราวกับเมื่อคืนนี้… ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

“คุณธามคะ” เสียงของณิชาสั่นเล็กน้อย แต่น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

ธามเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาเป็นประกายบางอย่างที่ยากจะตีความ ‌“มีอะไร?”

“เมื่อคืนนี้… ฉันได้ยินคุณคุยโทรศัพท์ค่ะ” ณิชาเริ่มพูดอย่างตรงไปตรงมา เธอไม่ต้องการอ้อมค้อมอีกต่อไป “ฉันได้ยินทุกอย่าง… ว่าคุณไม่ได้ต้องการช่วยครอบครัวฉันจริงๆ… แต่คุณกำลังใช้ฉัน… เป็นเครื่องมือ…”

เธอหยุดพูด ‍ปล่อยให้คำพูดเหล่านั้นลอยอยู่ในอากาศ ธามยังคงมองเธอด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่ได้แสดงความตกใจ หรือความรู้สึกผิดใดๆ ราวกับว่าเขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าเรื่องนี้จะต้องเกิดขึ้น

“คุณ… คุณกำลังจะทำลายครอบครัวของฉันใช่ไหมคะ?” ณิชาถามย้ำ พยายามกลั้นน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ ​“คุณกำลังใช้เงินของคุณ… เพื่อจะแก้แค้นใครสักคน… และครอบครัวของฉัน… ก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งของคุณ…”

เธอรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น เธอต้องการคำอธิบายจากเขา ต้องการให้เขาปฏิเสธคำกล่าวหาทั้งหมดนี้ แต่น้ำเสียงของธามที่ดังขึ้น… กลับทำให้เธอรู้สึกหนาวเหน็บยิ่งกว่าเดิม

“เธอ… ​ได้ยินอะไรมา?” ธามถามอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและไร้ความรู้สึก จนณิชารู้สึกเหมือนกำลังพูดอยู่กับก้อนหิน

“คุณ… คุณกำลังพูดเรื่องอะไรคะ!” ณิชาตะคอกกลับอย่างไม่อดทน “คุณรู้ดีว่าฉันได้ยินอะไรมา… คุณกำลังจะแก้แค้น… ​คุณกำลังจะทำลายครอบครัวฉัน… ทำไมคุณถึงได้ทำแบบนี้คะ!”

“ทำไม… เธอถึงคิดว่าฉันกำลังทำลายครอบครัวของเธอ?” ธามถามกลับ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่ทำให้ณิชาเริ่มรู้สึกสับสน

“ก็… ก็เมื่อคืนนี้คุณพูดเองว่า… คุณกำลังใช้ครอบครัวของฉันเป็นเครื่องมือ… เพื่อแผนการบางอย่าง… เพื่อแก้แค้น…” ณิชาพยายามอธิบาย แต่คำพูดของเธอก็ดูจะวกวนไปมา

“เธอ… เข้าใจผิดไปเอง” ธามพูดขึ้น น้ำเสียงของเขาฟังดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยความเย็นชา

“เข้าใจผิด…?” ณิชาทวนคำด้วยความไม่เชื่อ “ที่คุณพูดว่า ‘เครื่องมือ’… ‘แผนการ’… ‘แก้แค้น’… มันหมายถึงอะไรคะ! คุณกำลังหลอกลวงฉัน! คุณกำลังเล่นตลกกับความหวังของฉัน!”

“ฉัน… ไม่เคยหลอกลวงเธอ” ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น “สิ่งที่ฉันพูด… มันมีความหมายของมัน… แต่เธอ… เข้าใจมันผิดไปเอง”

“ความหมายของมันคืออะไรคะ!” ณิชาตะโกนเสียงดัง น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มอีกครั้ง “บอกฉันมาสิ! บอกฉันมาตรงๆ ว่าคุณกำลังจะทำอะไร! คุณกำลังจะทำลายครอบครัวของฉันจริงๆ หรือเปล่า!”

ธามมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง เขาถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่าขนลุก

“ครอบครัวของเธอ… กำลังจะได้รับในสิ่งที่พวกเขาต้องการ… และฉัน… ก็กำลังจะได้รับในสิ่งที่ฉันต้องการเช่นกัน”

คำตอบนั้น… ยิ่งทำให้ณิชารู้สึกสับสนมากขึ้นไปอีก เธอไม่เข้าใจว่าทำไมธามถึงตอบแบบนี้ ทำไมเขาถึงไม่ยอมอธิบายให้ชัดเจน ทำไมเขาถึงยังคงรักษาท่าทีที่เย็นชาไว้

“หมายความว่ายังไงคะ!” ณิชาถามย้ำ “คุณกำลังจะทำอะไร! บอกฉันมาสิ! อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน!”

“ฉัน… กำลังจะทำให้ทุกอย่าง… จบลง” ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น “และเมื่อทุกอย่างจบลง… เธอจะเข้าใจเอง”

“จบลง? จบลงอย่างไรคะ!” ณิชาถามอย่างร้อนรน “คุณกำลังจะทำอะไร! คุณกำลังจะทำร้ายพวกเขาใช่ไหม! ถ้าคุณกำลังจะทำร้ายครอบครัวของฉัน… ฉัน… ฉันจะไม่มีวันยอม!”

เธอพยายามจะก้าวเข้าไปหาธาม แต่เขาก็ยกมือขึ้นห้าม “เธอ… เข้าใจผิดแล้ว”

“ไม่! ฉันไม่ได้เข้าใจผิด!” ณิชาตะโกนกลับ “คุณกำลังจะทำลายพวกเขา! คุณมันก็เหมือนกับ… ”

“พอได้แล้ว!” ธามตะคอกขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เสียงของเขาดังสะท้อนไปทั่วห้องทำงาน “ฉันบอกเธอแล้วไงว่า… เธอเข้าใจผิดไปเอง”

ดวงตาของธามฉายแววบางอย่างที่ทำให้ณิชารู้สึกหวาดกลัว… มันเป็นแววตาของคนที่กำลังจะทำบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่… และบางที… สิ่งนั้น… อาจจะไม่ได้ดีสำหรับครอบครัวของเธอเลย

“ฉัน… ไม่ต้องการให้เธอมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้” ธามพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาลงอีกครั้ง “เธอ… จงทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุดก็พอ”

คำพูดนั้น… ราวกับมีดที่กรีดแทงเข้ากลางใจของณิชาอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนถูกผลักไส… ถูกปฏิเสธ… ราวกับว่าความเจ็บปวดของเธอ… ไม่มีความหมายสำหรับเขาเลย

“คุณ… คุณมันก็แค่… คนเห็นแก่ตัว!” ณิชาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่สามารถทนอยู่ต่อได้อีกต่อไป เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตาย

เมื่อเดินออกมาจากห้องทำงานของธาม ณิชาก็ทรุดตัวลงกับพื้นในโถงทางเดิน น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ เธอไม่เข้าใจ… ทำไมธามถึงเป็นแบบนี้? ทำไมเขาถึงไม่ยอมอธิบายให้เธอฟัง?

ความลับที่ซ่อนอยู่… กำลังจะทำให้เธอต้องเจ็บปวดมากแค่ไหน? และคำตอบที่เธอต้องการ… มันจะมาถึงเมื่อไหร่?

ขณะที่ณิชากำลังจมอยู่ในความสิ้นหวัง เสียงฝีเท้าของธามที่ดังตามมา ก็ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมอง

“ณิชา” เขาเรียกชื่อเธอ เสียงของเขาฟังดูอ่อนลงเล็กน้อย ราวกับมีความลังเลบางอย่างซ่อนอยู่

ณิชาเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ “คุณ… ต้องการอะไรอีกคะ?”

ธามมองเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน ราวกับกำลังต่อสู้กับบางสิ่งบางอย่างภายในใจ “ฉัน… ต้องการให้เธอเชื่อใจฉัน”

คำพูดนั้น… มันยิ่งทำให้ณิชาสับสนมากขึ้นไปอีก เธอจะเชื่อใจคนอย่างเขาได้อย่างไร? คนที่เธอเพิ่งได้ยินว่ากำลังใช้เธอเป็นเครื่องมือ?

“เชื่อใจ… คุณ?” ณิชาทวนคำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “คุณ… คุณกำลังทำลายครอบครัวของฉัน… แล้วคุณยังจะให้ฉันเชื่อใจคุณอีกเหรอคะ!”

ธามเงียบไป เขาเพียงแต่มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ณิชาไม่อาจเข้าใจ

“ฉัน… จะไม่ทำร้ายครอบครัวของเธอ” ธามกล่าวในที่สุด “แต่… เธอต้องรอ… จนกว่าทุกอย่างจะจบลง”

คำตอบนั้น… มันไม่ได้ช่วยให้ณิชาสบายใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกสับสนและหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก

เธอจะรอ… รอจนกว่าทุกอย่างจะจบลง? แล้วถ้าสิ่งที่จบลง… มันคือหายนะของครอบครัวเธอ… เธอจะทำอย่างไร?

ขณะที่ณิชากำลังจะถามคำถามต่อไป ธามก็หันหลังเดินจากไปอีกครั้ง ทิ้งให้ณิชาอยู่เพียงลำพัง… กับคำถามที่ไม่มีคำตอบ… และความลับที่ยังคงดำมืด…