โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 626 คำ
ใบหน้าของธามเย็นชาจนราวกับน้ำแข็ง ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่มองทะลุเข้าไปในดวงตาของณิชา ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้น บัดนี้ถูกบดขยี้ด้วยความเข้าใจผิดอันแสนสาหัส…
“นี่มันอะไรกันแน่, ณิชา?” เสียงของธามแหบพร่า แต่ก็เต็มไปด้วยพลังแห่งความโกรธที่ถูกเก็บกดไว้มานาน เขาโยนแฟ้มเอกสารสีดำลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรง เสียงดังสะท้อนกึกก้องไปทั่วห้อง ราวกับจะประกาศก้องถึงความพังทลายที่กำลังจะเกิดขึ้น
ณิชาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆ ธามถึงเปลี่ยนท่าทีไปเช่นนี้
“คุณ… คุณหมายถึงอะไรคะ?” เธอถามเสียงสั่น
“อย่ามาทำเป็นไม่รู้อีกเลย!” ธามตะคอก เสียงของเขาดังขึ้นจนทำให้ณิชาสะดุ้ง “ฉันเห็นทุกอย่างแล้ว! ฉันเห็นว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่!”
“ฉัน… ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ค่ะ” ณิชาพยายามอธิบาย “เมื่อคืนนี้ ฉันแค่บังเอิญไปเจอเอกสารพวกนี้…”
“บังเอิญ?” ธามหัวเราะเยาะอย่างเหยียดหยาม “คุณคิดว่าฉันโง่หรือไง? คุณคิดว่าฉันจะเชื่อคำโกหกน้ำๆ แบบนี้ได้หรือไง?”
เขาเดินเข้ามาประชิดตัวเธอ ใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงคืบเดียว ดวงตาของเขาจ้องมองมาที่เธออย่างกราดเกรี้ยว ราวกับจะเผาผลาญเธอให้มอดไหม้
“ฉันเห็นคุณกำลังแอบส่งข้อความ… ฉันเห็นคุณกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน… ฉันเห็นว่าคุณกำลังมอบข้อมูลทั้งหมดที่ฉันเคยให้คุณ… ให้กับศัตรูของฉัน!”
คำพูดของธามทำให้ณิชาตะลึงงัน นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เธอไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นเลย!
“ไม่ค่ะ! คุณเข้าใจผิดแล้ว!” ณิชาพยายามจะอธิบาย “ฉันไม่ได้คุยกับใคร… ฉันไม่ได้ส่งข้อมูลให้ใคร…”
“โกหก!” ธามตวาดเสียงดัง “ฉันเห็นกับตาตัวเอง! คุณกำลังทรยศฉัน! คุณกำลังร่วมมือกับคนพวกนั้น!”
น้ำตาเริ่มเอ่อล้นคลอเบ้าของณิชา เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงมา เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะบานปลายไปถึงขั้นนี้
“คุณกำลังพูดถึงอะไรคะ? ใครคือศัตรูของคุณ? ฉันไม่เข้าใจ!” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด
“อย่ามาแกล้งทำเป็นบริสุทธิ์อีกเลย!” ธามตะคอก “ฉันเห็นคุณกำลังคุยกับ ‘เขา’! คุณกำลังวางแผนอะไรบางอย่างกับ ‘เขา’ อยู่!”
“คุณ… คุณเห็นใครคะ?” ณิชาถาม เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน
“คุณก็รู้ดี!” ธามตะคอก “คุณก็รู้ว่าฉันกำลังพูดถึงใคร! คนที่ต้องการจะทำลายธุรกิจของฉัน! คนที่ต้องการจะแก้แค้นครอบครัวของฉัน!”
ณิชาค่อยๆ นึกย้อนกลับไป เมื่อคืนนี้ เธออาจจะกำลังคุยโทรศัพท์กับคุณป้าของเธอ ซึ่งเป็นคนที่เธอสนิทสนมมากที่สุด คุณป้าของเธอเคยเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับความบาดหมางระหว่างครอบครัวของเธอกับตระกูลของธามให้ฟัง แต่… นั่นไม่ใช่การวางแผนอะไรเลย
“คุณ… คุณหมายถึงคุณป้าของฉันหรือเปล่าคะ?” ณิชาถามอย่างระมัดระวัง “ฉันกำลังคุยกับท่าน… ท่านแค่เป็นห่วงฉัน…”
“คุณป้าของคุณ?” ธามหัวเราะเยาะอีกครั้ง “คุณป้าของคุณ… คือคนที่ร่วมมือกับ ‘เขา’ ไง! คุณคิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าครอบครัวของคุณ… กำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่?”
คำพูดของเขาทำให้ณิชาแทบจะยืนไม่อยู่ เธอรู้สึกเหมือนถูกแทงข้างหลังอย่างแรง
“ไม่จริง! คุณป้าของฉัน… ท่านไม่ได้ทำแบบนั้น!” ณิชาพยายามจะแก้ต่าง แต่ธามไม่ยอมรับฟัง
“ฉันเห็นหลักฐานทั้งหมดแล้ว!” ธามพูดอย่างเด็ดขาด “ทั้งหมดที่ฉันเคยเชื่อใจคุณ… ทั้งหมดที่ฉันเคยรู้สึกดีกับคุณ… มันเป็นแค่เรื่องหลอกลวง! คุณแค่ใช้ฉัน… เพื่อแผนการของครอบครัวคุณ!”
“ไม่ค่ะ! ฉันไม่ได้หลอกลวงคุณ!” ณิชาตะโกนกลับ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ฉัน… ฉันไม่เคยคิดที่จะหลอกลวงคุณ! ฉัน… ฉันเริ่มจะรู้สึกดีกับคุณจริงๆ…”
คำสารภาพของณิชา ทำให้ธามชะงักไปเพียงครู่หนึ่ง แต่แววตาของเขาก็กลับมาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นอีกครั้ง
“อย่ามาพูดจาไร้สาระ!” เขาตะคอก “คุณกำลังพยายามจะหลอกฉันอีกครั้ง! คุณคิดว่าฉันจะหลงกลคุณง่ายๆ อีกหรือไง?”
“ฉันไม่ได้หลอกคุณ!” ณิชาพยายามจะอธิบาย “ฉัน… ฉันกำลังจะบอกความจริงกับคุณ… เรื่องเอกสารพวกนั้น…”
“ความจริง?” ธามหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “ความจริงก็คือ… คุณกำลังทำงานให้กับศัตรูของฉัน! คุณกำลังทรยศฉัน! คุณกำลังทำให้ทุกอย่างที่เราพยายามจะสร้างขึ้นมา… พังทลายลง!”
เขาเดินไปที่ประตูห้องทำงาน และหันกลับมามองเธออีกครั้ง ใบหน้าของเขาเย็นชาจนน่ากลัว
“ออกไปจากที่นี่ซะ, ณิชา” เขาพูดเสียงเรียบๆ แต่ก็หนักแน่น “ออกไปจากชีวิตของฉัน… ไปอยู่กับพวกของเธอซะ…”
ณิชาตัวแข็งทื่อ น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี
“ฉัน… ฉันจะกลับมา… หาความจริง… ให้คุณเห็น…” เธอพูดเสียงแผ่วเบา
ธามส่ายหน้าช้าๆ “ไม่จำเป็น… ฉันรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว… และ… ความจริงนั้น… ก็คือ… ฉันไม่มีวันไว้ใจคุณได้อีก…”
เมื่อพูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ณิชายืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความว่างเปล่าและหัวใจที่แตกสลาย
เธอค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นเย็นเฉียบ น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ ภาพของธามที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นยังคงติดตาเธออยู่
เธอรู้ว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่าง เธอต้องพิสูจน์ให้เขาเห็นว่าเขาเข้าใจผิด เธอต้องค้นหาความจริงที่แท้จริง… ไม่ว่ามันจะยากลำบากเพียงใดก็ตาม
แต่… ในขณะที่เธอพยายามจะรวบรวมสติ… เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น…
เลขาพบกันโดยบังเอิญที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก