ตอนที่ 26 — อ้อมกอดแห่งการเยียวยา

"คุณ...คุณมาทำอะไรที่นี่?" เสียงของธามตะกุกตะกัก เมื่อเห็นบุคคลที่ยืนอยู่หน้าประตูอย่างไม่คาดฝัน ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้ม ยืนนิ่งสงบราวกับรูปสลัก ดวงตาคมกริบจับจ้องมาที่ธามอย่างมีความหมาย แต่สิ่งที่ทำให้ธามรู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน คือใบหน้าของชายคนนั้น...ใบหน้าที่เขาไม่เคยเห็นมานาน ‌แต่กลับจดจำได้ทุกรายละเอียด

"ฉัน...มาหาลูก" เสียงทุ้มต่ำของชายคนนั้นดังขึ้น ชัดเจนและหนักแน่น สะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของธาม ราวกับเสียงเรียกจากอดีตที่ถูกลืมเลือน

ณิชาที่นั่งอยู่บนโซฟา หันมามองตามสายตาของธาม เธอเห็นเงาร่างของชายแปลกหน้าที่ยืนอยู่ตรงนั้น และสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวธาม

"พ่อ?" ​ธามเอ่ยเสียงแผ่วเบา ไม่เชื่อในสิ่งที่ตาเห็น "เป็นไปได้ยังไง...พ่อยังมีชีวิตอยู่?"

ชายคนนั้นยิ้มบางๆ มุมปากมีรอยย่นที่เกิดจากกาลเวลา แต่ดวงตายังคงฉายแววอบอุ่น "ทำไมลูกจะคิดว่าพ่อตายไปแล้วล่ะ?"

ความจริงที่ถูกปิดบังมาตลอดชีวิตของธาม กำลังถูกเปิดเผยอย่างที่ไม่เคยมีใครคาดคิดมาก่อน รอยร้าวในครอบครัวที่เขาคิดว่าไม่มีวันประสานได้ ‍บัดนี้กำลังจะมีโอกาสได้พบกับแสงสว่างอีกครั้ง

"ผม...ผมคิดว่าพ่อตายแล้ว" ธามพูดเสียงสั่นเครือ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "หลังจากอุบัติเหตุวันนั้น...ผมไม่เคยเจอพ่ออีกเลย"

"พ่อ...ถูกบังคับให้ต้องหายไป" ชายคนนั้นกล่าว "มีบางคน...ที่ต้องการปิดปากพ่อ"

ณิชารู้สึกถึงความเชื่อมโยงบางอย่างระหว่างเรื่องราวของธาม และสิ่งที่ชายคนนี้กำลังพูด เธอค่อยๆ ‌ลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปหาธามอย่างช้าๆ

"คุณพ่อของคุณ...ท่านคือคนที่ถูกคุณพ่อของฉันหักหลังใช่ไหมคะ?" ณิชาถามเสียงเบา

ชายคนนั้นหันมามองณิชา ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทำให้ณิชารู้สึกคุ้นเคย "ใช่...และพ่อก็ต้องขอโทษด้วยที่เรื่องราวทั้งหมด...มันทำให้ลูกต้องเจ็บปวด"

เขาเดินเข้ามาใกล้ธามมากขึ้น วางมือลงบนไหล่ของลูกชายอย่างแผ่วเบา "พ่อรู้...ว่าลูกต้องผ่านอะไรมาบ้าง พ่อรู้ว่าลูกเกลียดพ่อ...แต่พ่อไม่มีทางเลือกจริงๆ"

ธามมองหน้าพ่อของเขา ‍น้ำตาไหลอาบแก้ม เขากอดพ่อของเขาแน่น ราวกับจะปลดปล่อยความเจ็บปวด ความเสียใจ และความน้อยใจทั้งหมดที่สะสมมานานหลายปี

"พ่อ...ผมคิดถึงพ่อเหลือเกิน" ธามพูดเสียงขาดห้วง

ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยอารมณ์ ความจริงทั้งหมดที่เคยถูกปกปิด บัดนี้ได้ถูกเปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือก ​การปรากฏตัวของพ่อของธาม ทำให้ทุกอย่างที่เคยเป็นปริศนา ค่อยๆ คลี่คลาย

"พ่อ...รู้เรื่องของคุณพ่อณิชาแล้ว" ชายคนนั้นกล่าว "พ่อรู้ว่าเขาเป็นคนยังไง...และพ่อรู้ว่าเขาทำอะไรไว้"

เขาหยุดเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง ราวกับจะรวบรวมคำพูด "แต่...พ่อก็ไม่อยากให้ความผิดของเขา...มาทำให้ลูกกับคุณณิชาต้องเกลียดกัน"

ณิชามองธามด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ​จากความรู้สึกผิด สู่ความเห็นใจ และความเข้าใจ

"คุณธาม...ฉัน..." ณิชาเริ่มพูด แต่ก็ชะงักไป

ธามหันมามองณิชา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยคำถาม และความหวัง

"คุณพ่อของผม...ท่านถูกหลอก" ธามกล่าวเสียงหนักแน่น ​"ท่านไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายครอบครัวของคุณ"

"เรื่องทั้งหมด...มันซับซ้อนกว่าที่ใครจะคิด" พ่อของธามเสริม "มีคนบางคน...ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้"

ณิชาค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ธามมากขึ้น เธอเห็นความเจ็บปวดในสายตาของเขา และสัมผัสได้ถึงความรู้สึกผิดที่เขามีต่อเธอ

"ฉัน...ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" ณิชาเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ฉัน...ให้อภัยคุณ"

คำว่า 'ให้อภัย' หลุดออกมาจากปากของณิชา ทำให้ธามแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้ยินคำนี้จากปากของเธอ

"ขอบคุณนะ...ณิชา" ธามพูดเสียงสั่นเครือ "ขอบคุณจริงๆ"

พ่อของธามมองดูทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น "พ่อดีใจ...ที่ลูกทั้งสองคนเข้าใจกัน"

บรรยากาศในห้องโถงใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียดและบาดแผล กำลังถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่น และการเยียวยา

"ถึงเวลาแล้ว...ที่พ่อจะต้องชี้แจงเรื่องราวทั้งหมด" พ่อของธามกล่าว "และหลังจากนั้น...พ่ออยากจะขอโทษทุกคนที่เกี่ยวข้อง"

ณิชามองธามด้วยสายตาที่อ่อนโยน เธอเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งของเขา และธามเองก็เริ่มมองเห็นความอ่อนโยนและความเข้มแข็งในตัวณิชา

"ฉัน...อยากให้เราเริ่มต้นกันใหม่นะ...คุณธาม" ณิชาเอ่ยเสียงเบา

ธามยิ้มกว้าง น้ำตาแห่งความดีใจไหลริน "ผมก็เหมือนกัน...ณิชา"

พ่อของธามเดินเข้าไปหาณิชา โค้งคำนับเล็กน้อย "ขอโทษด้วยนะ...หนูณิชา"

ณิชายิ้มรับ "ไม่เป็นไรค่ะ"

ความบาดหมางที่สั่งสมมานานหลายปี กำลังจะค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความเข้าใจและการให้อภัย

"เอาล่ะ...ถึงเวลาที่พ่อจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้พวกเราฟังแล้ว" พ่อของธามกล่าว

ขณะที่ทุกคนกำลังตั้งใจฟังเรื่องราวจากปากของพ่อของธาม ทันใดนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้งอย่างแรง!