“คุณน้าคะ… เมื่อไหร่ผมจะได้กลับบ้านคะ” เสียงแหบพร่าของเด็กชายตัวน้อยดังขึ้นจากในอ้อมแขนของ พลอยชมพู ดวงตาแป๋วของเขามองสำรวจใบหน้าของเธอด้วยความหวังเล็กๆ พลอยชมพูบีบมือลูกชายเบาๆ พยายามเก็บกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ “อีกไม่นานนะลูก อีกนิดเดียว” เธอตอบเสียงแผ่ว พลางก้มลงซบหน้าผากที่ร้อนผ่าวของเขา “หมอบอกว่ายังไงบ้างคะ” เสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นมาจากประตูห้องพักในโรงพยาบาล เธอคือ ป้ามาลี แม่บ้านคนเดียวที่เธอไว้ใจในเวลานี้ “อาการทรงตัวค่ะป้า แต่… ค่าใช้จ่ายมันสูงมากจริงๆ” พลอยชมพูถอนหายใจยาว มืออีกข้างล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ รูดซิปเปิดออก เผยให้เห็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่เธอเพิ่งได้รับมาเมื่อครู่ “แล้ว… มีทางออกหรือยังลูก” ป้ามาลีเอ่ยถามอย่างอ่อนใจ
พลอยชมพูมองซองเอกสารนั้น ใบหน้าซีดเผือดลงไปอีก ข้อเสนอที่เธอได้รับมันช่างยั่วเย้าและอันตรายในเวลาเดียวกัน แต่… มันคือหนทางเดียวที่เธอมีในตอนนี้ “หนู… หนูรับปากเขาไปแล้วค่ะป้า” เธอเอ่ยเสียงสั่น “รับปากเรื่องอะไรคะลูก” ป้ามาลีเดินเข้ามาใกล้ พลางวางมือลงบนบ่าของหลานสาว “หนูจะทำงานให้เขาค่ะ” พลอยชมพูตอบ ใบหน้าซบกับลูกชาย “ทำงานให้ใครคะ” ป้ามาลีถามต่อด้วยความสงสัย
“คุณ… คุณภาคินค่ะ” ชื่อนั้นหลุดออกจากปากของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับเป็นคำต้องห้าม ป้ามาลีเบิกตากว้าง “ภาคิน! ลูกชายของท่านประธานนั่นน่ะเหรอ! ลูกจำได้ไหมว่าเขาทำอะไรไว้กับเรา” น้ำเสียงของป้ามาลีเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เมื่อห้าปีที่แล้ว ภาคินคือคนที่พรากทุกสิ่งไปจากเธอ จากชีวิตที่เคยมีความสุข กลายเป็นคนไม่มีอะไร เหลือเพียงลูกชายที่ป่วยไข้ และความลับที่ต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง
“หนูไม่มีทางเลือกแล้วค่ะป้า” พลอยชมพูพูดเสียงเครือ “ค่ารักษาพยาบาลของเขา… มันแพงเกินกว่าที่หนูจะหาได้ หนูก็เป็นแค่แม่บ้านตามร้านอาหาร หาเงินได้เท่านี้… มันไม่พอ” เธอเงยหน้ามองป้ามาลี น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลรินออกมา “แล้ว… ข้อเสนอของเขาคืออะไร” ป้ามาลีถามเสียงค่อยลง เมื่อเห็นความสิ้นหวังในแววตาของพลอยชมพู
“เขา… เขาจะออกค่ารักษาให้ทั้งหมด แลกกับการที่หนูต้องกลับไปทำงานที่บริษัทของเขาค่ะ” พลอยชมพูอธิบาย “ทำงานที่นั่น… กับเขา… อีกครั้ง” คำว่า ‘อีกครั้ง’ หลุดออกมาอย่างแผ่วเบา มันเหมือนมีบางอย่างบีบรัดหัวใจเธอให้เจ็บแปลบ “แต่… หนูต้องเก็บเรื่องของเรา… เรื่องของน้องไปก่อน” เธอพูดเน้นย้ำ “เรื่องของเรา… เรื่องของลูก… เขาจะไม่มีวันรู้”
ป้ามาลีมองหลานสาวด้วยความสงสาร เธอเข้าใจดีว่าพลอยชมพูต้องแบกรับอะไรไว้บ้าง การต้องกลับไปเผชิญหน้ากับคนที่เคยทำร้ายเธอ และต้องปกปิดความลับที่สำคัญที่สุดในชีวิต มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย “แต่ลูก… ถ้าเขา… รู้เข้า… เรื่องมันจะวุ่นวายไปกันใหญ่” ป้ามาลีเตือนด้วยความเป็นห่วง
“หนูรู้ค่ะป้า” พลอยชมพูพยักหน้า “แต่หนูก็ต้องทำ เพื่อลูก… เพื่อชีวิตของเขา” เธอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พลางกอดลูกชายในอ้อมแขนไว้แน่น “หนูจะไม่ยอมเสียเขาไปเด็ดขาด”
พลอยชมพูเดินออกจากโรงพยาบาลมาพร้อมกับป้ามาลี อากาศยามเย็นพัดโชยมาปะทะใบหน้า ทำให้เธอรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว ราวกับว่าโชคชะตากำลังเล่นตลกกับชีวิตของเธออีกครั้ง ห้าปีที่แล้ว เธอหนีจากเขามาพร้อมกับหัวใจที่แตกสลายและความลับที่แบกไว้ วันนี้ เธอต้องกลับไปหาเขาอีกครั้ง พร้อมกับความลับที่ใหญ่กว่าเดิม
“ลูกแน่ใจนะ” ป้ามาลีถามอีกครั้ง ขณะที่ทั้งสองคนเดินมาถึงป้ายรถเมล์ “แน่ใจค่ะป้า” พลอยชมพูตอบ “หนูต้องทำ”
เธอเหลือบมองใบหน้าลูกชายที่กำลังหลับปุ๋ยในอ้อมแขน ความคิดทั้งหมดของเธอหมุนวนอยู่กับเขาเท่านั้น เขาคือเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอตัดสินใจกลับไปเผชิญหน้ากับอดีตอันเจ็บปวด
“ป้าคะ… ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น… ฝากดูแลน้องด้วยนะคะ” เธอพูดเสียงแผ่ว พลางยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้กับป้ามาลี “ในนี้มีเงินส่วนหนึ่งที่หนูเก็บไว้… ใช้ก่อนนะคะ”
ป้ามาลีรับซองเงินมาด้วยมือที่สั่นเทา “ลูกจะไปไหน”
“หนูจะไป… ไปจัดการเรื่องงานค่ะ” พลอยชมพูตอบ “แล้ว… จะรีบกลับมาค่ะ”
พลอยชมพูโบกมือลาป้ามาลี ก่อนจะเดินไปยังอีกฝั่งถนน เธอหยุดยืนอยู่หน้าบริษัทใหญ่โตที่เคยเป็นเหมือนบ้านหลังที่สองของเธอ แต่วันนี้… มันกลับกลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันโหดร้าย
เธอกลอบซองเอกสารสีน้ำตาลในมือแน่น ก้าวเท้าเข้าไปในอาคารอย่างมั่นคง ถึงแม้ภายในใจจะสั่นสะท้านไปหมดก็ตาม
“สวัสดีค่ะ ฉัน… พลอยชมพูค่ะ ฉันมาตามนัดค่ะ” เธอเอ่ยกับพนักงานต้อนรับ ใบหน้าของพนักงานสาวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อได้ยินชื่อของเธอ
“รอสักครู่นะคะ… คุณภาคินกำลังจะลงมารับค่ะ”
พลอยชมพูยืนรอด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ภาพใบหน้าของเขา… ใบหน้าของคนที่เธอเคยรักหมดหัวใจ แต่สุดท้ายกลับเป็นคนที่ทำลายชีวิตเธอ… ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากบันไดเลื่อนด้านใน เธอเงยหน้าขึ้นมอง… และแล้ว… เขาก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธอ
ภาคิน… ยังคงดูดีเหมือนเดิม ใบหน้าคมคาย ดวงตาเฉี่ยวคมที่เคยทำให้เธอละลาย… บัดนี้กลับกลายเป็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและ… ร่องรอยของความแค้นที่เธอกลืมไม่ลง
“มาแล้วเหรอ… พลอยชมพู” น้ำเสียงของเขาเย็นชา แต่แฝงไปด้วยบางอย่างที่ทำให้เธอขนลุก “คิดว่า… จะไม่กลับมาอีกแล้วเสียอีก”
พลอยชมพูได้แต่ยืนนิ่ง เธอไม่รู้จะตอบอะไรออกไปดี แค่ได้เห็นหน้าเขาอีกครั้ง… หัวใจเธอก็เริ่มปั่นป่วนไปหมดแล้ว
“ฉัน… ฉันมาตามนัดของคุณค่ะ” เธอพยายามรวบรวมสติ พูดเสียงสั่นเล็กน้อย
ภาคินเดินเข้ามาใกล้… ใกล้มากจนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา “นัดของเรา… มันยังไม่จบหรอก พลอยชมพู” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย “เรายังมีเรื่องที่ต้องสะสางกันอีกเยอะ”
พลอยชมพูเม้มปากแน่น เธอรู้ดี… ว่าการกลับมาครั้งนี้ จะมีแต่ความเจ็บปวดและความลับที่ต้องปกปิดอีกมากมาย
“ไป… เข้าไปข้างในกัน” ภาคินพูด พลางคว้าแขนของเธอไว้แน่น… รอยบีบนั้นทำให้เธอรู้สึกถึงอำนาจและความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขา… อำนาจของคนที่เคยครอบครองทุกอย่าง… และอำนาจของคนที่เธอต้องยอมจำนน… เพื่อลูก
เธอถูกเขาฉุดกระชากเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอรู้ดี… ว่าจากนี้ไป ชีวิตของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป… และความลับที่เธอแบกรับไว้… อาจจะกำลังจะถูกเปิดเผย… ในเวลาที่ไม่คาดคิด
รักแค้นของรุ่นพี่
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก