โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 727 คำ
สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา บดบังทัศนียภาพของเมืองที่คุ้นเคยให้มัวซัวราวกับภาพวาดสีน้ำที่ถูกละเลงอย่างหยาบกระด้าง ท้องฟ้าสีหม่นสะท้อนอารมณ์อันหนักอึ้งในใจของ 'พิมพ์' เป็นอย่างดี เธออุ้ม 'น้องต้นกล้า' ลูกชายวัยห้าขวบที่หลับปุ๋ยอยู่บนอก เดินฝ่าละอองฝนที่เกาะพราวไปตามทางเท้าที่เปลี่ยวร้าง ใบหน้าของเด็กน้อยซบอยู่บนไหล่ของเธอ ดวงตาที่เคยสดใสหลับพริ้มด้วยความอ่อนเพลียจากการเดินทางอันยาวนาน
การกลับมายังเมืองแห่งนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกขัดแย้งในใจของพิมพ์ ความหวังอันริบหรี่ที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ปะปนอยู่กับความกลัวอันท่วมท้น เธอพยายามผลักไสภาพใบหน้าของ 'ภาคิน' ออกไปจากความคิด ภาพของชายหนุ่มที่เธอเคยรักสุดหัวใจ และภาพของชายหนุ่มคนเดิมที่เธอหลบหนีมาตลอดห้าปีที่ผ่านมา แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะเล่นตลกกับเธอเสียเหลือเกิน
เธอตั้งใจจะพาต้นกล้าไปพักที่โรงแรมเล็กๆ แห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากสถานีรถไฟ เพื่อรอก่อนที่จะไปหาที่เช่าบ้านที่พอจะอยู่ได้ พิมพ์ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้พบเจอใครที่นี่ เธอรู้ดีว่าการกลับมาของเธออาจนำมาซึ่งความวุ่นวาย แต่สิ่งที่เธอต้องการที่สุดในตอนนี้คือความสงบและความปลอดภัยสำหรับลูกชายของเธอ
ขณะที่เธอกำลังจะเลี้ยวเข้าซอยเล็กๆ เพื่อไปยังโรงแรม ภาพบางอย่างที่สะดุดตาทำให้เท้าของเธอชะงักกึก หัวใจของเธอเต้นแรงผิดจังหวะราวกับจะหลุดออกมาจากอก เลือดในกายเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็งในพริบตา
ตรงหน้าเธอ บริเวณลานจอดรถของร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งที่เธอจำได้ดีว่าเคยเป็นสถานที่โปรดของเธอและภาคิน ปรากฏร่างของชายคนหนึ่งที่เธอไม่มีวันลืมเลือน เขาคือภาคิน... รุ่นพี่ที่เธอเคยรักสุดหัวใจ
แต่สิ่งที่ทำให้พิมพ์แทบยืนไม่ไหว คือภาพที่เธอเห็น... ภาคินกำลังยืนโอบไหล่หญิงสาวอีกคนหนึ่งอย่างสนิทสนม ใบหน้าของเธอทั้งสองคนโน้มเข้าหากัน ราวกับจะกระซิบกระซาบถ้อยคำหวานหู หญิงสาวคนนั้นมีผมยาวสลวย ดวงตาเป็นประกาย ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข เธอสวมชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ขับผิวขาวผ่องของเธอให้ดูโดดเด่นภายใต้แสงไฟสลัวๆ ของลานจอดรถ
ภาพนั้นเหมือนใบมีดคมกริบที่กรีดลงกลางใจของพิมพ์ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง เธอไม่เคยคิด ไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการว่าวันหนึ่งจะได้เห็นภาพแบบนี้ ภาพที่ตอกย้ำความรู้สึกผิดบาปที่เธอแบกรับมาตลอดห้าปี ว่าเธอเป็นแค่ของเล่นที่เขาเบื่อแล้วจะทิ้งไป
น้ำตาเริ่มคลอหน่วย ภาพของภาคินที่เธอยังคงเก็บรักษาไว้ในความทรงจำ ภาพของรอยยิ้มอบอุ่น แววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย กำลังถูกแทนที่ด้วยภาพอันโหดร้ายตรงหน้า เธอพยายามกะพริบตาไล่น้ำตา พยายามบอกตัวเองว่าสิ่งที่เห็นอาจไม่ใช่ความจริงทั้งหมด แต่ภาพนั้นก็ยังคงชัดเจนราวกับจะเยาะเย้ยความหวังอันน้อยนิดที่เธอเพิ่งจะก่อตัวขึ้น
"รุ่นพี่..." เสียงเล็กๆ ของต้นกล้าดังขึ้นจากบนอก ดึงพิมพ์ออกจากภวังค์อันเจ็บปวด เธอรีบประคองลูกชายให้แน่นขึ้น กอดเขาไว้ราวกับจะหาที่กำบังจากโลกภายนอก
"ไม่เป็นไรนะครับคนเก่ง" เธอพยายามตอบเสียงให้เป็นปกติที่สุด แต่ก็รู้ดีว่าน้ำเสียงของเธอสั่นเครือเพียงใด
พิมพ์ก้มหน้าลงมองลูกชายที่เริ่มขยับตัว ใบหน้าเล็กๆ ของเขาเริ่มแสดงอาการงอแง เธอจึงรีบอุ้มเขาให้หันหน้าไปทางอื่น พยายามมองข้ามภาพบาดตาที่กำลังทำลายหัวใจของเธอให้แหลกละเอียด
"ไปกันเถอะลูก... ไปโรงแรมกัน" เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะรีบก้าวเดินต่อไปอย่างรวดเร็ว พยายามไม่เหลียวหลังกลับไปมองภาพที่เธอไม่อยากเห็นอีกเลย
แต่ยิ่งเดินเร็วเท่าไหร่ ภาพนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้นในหัวใจของเธอ ยิ่งพยายามจะลืมเท่าไหร่ มันก็ยิ่งฝังลึก ราวกับเป็นตราประทับที่จะไม่มีวันจางหาย
ภาคิน... เขาจะจำเธอได้ไหม? หรือตอนนี้เขามีชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิมแล้ว? มีผู้หญิงที่เขารักและรักเขาตอบ... ผู้หญิงที่ทำให้เขามีความสุขได้มากกว่าเธอ...
คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของพิมพ์ราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ เธอรู้สึกสับสน เจ็บปวด และเสียใจอย่างบอกไม่ถูก เธอควรทำอย่างไร? ควรจะเผชิญหน้ากับเขาหรือไม่? หรือควรจะหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้?
หัวใจของเธอแหลกสลายเป็นเสี่ยงๆ ภาพที่เธอเห็นเหมือนจะบอกเธอว่าทุกอย่างที่เธอหวังไว้ มันเป็นเพียงความฝันอันเลือนราง...
เมื่อเดินพ้นจากบริเวณร้านอาหารแล้ว พิมพ์จึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจที่กลั้นไว้ เธอปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ สายฝนที่โปรยปรายลงมาช่วยกลบเกลื่อนร่องรอยของน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธอ
เธอพยายามปลอบประโลมตัวเอง แต่ก็รู้ดีว่ามันยากเหลือเกิน ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ มันรุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ราวกับว่าห้าปีที่ผ่านมา ความรู้สึกเหล่านั้นไม่เคยจางหายไปเลย เพียงแต่ถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้เปลือกนอกที่แข็งแกร่งเท่านั้น
เธออุ้มต้นกล้าเดินต่อไปตามทางเท้าที่เปียกชื้น แสงไฟจากเสาไฟข้างทางส่องสะท้อนบนพื้นน้ำ สร้างภาพมายาที่ดูราวกับฝันร้าย เธอมองเห็นเงาของตัวเองและลูกชายทอดทาบทอดยาวไปบนพื้นถนน เงาที่ดูโดดเดี่ยวและอ้างว้าง
"แม่ครับ... ผมหนาว" เสียงเล็กๆ ของต้นกล้าดังขึ้น พิมพ์รีบกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น สัมผัสได้ถึงความเย็นที่เริ่มเกาะกินเข้ามาในร่างกายของลูกชาย
"เดี๋ยวเราก็ถึงแล้วนะครับคนเก่ง" เธอพยายามตอบเสียงให้ดูเข้มแข็ง แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความกังวล
เธอไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายที่อยู่ตรงหน้า แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ เธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายลูกชายของเธอเด็ดขาด แม้ว่าการทำเช่นนั้นจะต้องแลกมาด้วยหัวใจของเธอเองก็ตาม
เธอหันมองไปทางที่เธอเพิ่งเดินผ่านมาอีกครั้ง แสงไฟจากร้านอาหารยังคงส่องสว่างอยู่ แต่ภาพของภาคินและหญิงสาวคนนั้นได้เลือนหายไปแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่าและคำถามที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว
เธอตัดสินใจแล้ว... เธอจะไม่มีวันกลับไปหาเขาอีก จะไม่มีวันยอมให้หัวใจของเธอถูกเขาเหยียบย่ำซ้ำสอง...
แต่ในขณะที่เธอคิดเช่นนั้น เสียงรถยนต์คันหนึ่งก็ดังขึ้นใกล้ๆ พิมพ์หันไปมองตามเสียง ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
รถยนต์คันนั้น... กำลังแล่นตรงมายังทิศทางของเธอ... และไฟหน้ารถสว่างจ้าที่สาดส่องมา ทำให้เธอเห็นใบหน้าของคนขับได้อย่างชัดเจน...
มันคือภาคิน!
รักแค้นของรุ่นพี่
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก