เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มขึ้นในความเงียบของค่ำคืนที่ฝนยังคงโปรยปราย รถสปอร์ตสีดำเงาวับคันหรูเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ ก่อนจะค่อยๆ ชะลอความเร็วลงข้างๆ พิมพ์ ร่างของ 'ภาคิน' ปรากฏขึ้นในกรอบกระจกบังลมหน้า ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววตกตะลึงไม่ต่างจากเธอ
ลมหายใจของพิมพ์ติดขัด เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี ความโกรธ ความเสียใจ หรือความหวังที่เพิ่งจะจุดประกายขึ้นมาเมื่อครู่ มันตีรวนกันไปหมดในอก
"พิมพ์..." เสียงทุ้มคุ้นเคยเอ่ยเรียกชื่อเธอออกมาแผ่วเบา ราวกับไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าคือความจริง หรือเป็นเพียงภาพลวงตา
ภาคินลดกระจกลง เผยให้เห็นใบหน้าที่เธอจำได้ดี ใบหน้าที่ยังคงความหล่อเหลา แต่แววตาที่เคยสดใส กลับดูหมองหม่นลงไปมาก ราวกับผ่านอะไรที่หนักหนาสาหัสมาไม่น้อย
"คุณ... มาทำอะไรที่นี่?" เขาถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัยระคนตื่นเต้น
พิมพ์กำมือแน่น เธอรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในร่างกาย ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะความประหม่าและความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา
"ฉัน... ก็แค่อยู่ในเมืองนี้" เธอตอบเสียงสั้นๆ พยายามควบคุมไม่ให้เสียงสั่น
"แล้ว... เด็กคนนั้นล่ะ?" ภาคินเหลือบมองไปยัง 'น้องต้นกล้า' ที่ซบหลับอยู่บนอกของเธอ ใบหน้าของเขาฉายแววสงสัยปนความอ่อนโยน
พิมพ์แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ "เขา... ลูกชายของฉันค่ะ"
ภาคินมองเธออย่างพิจารณา เขาก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว เดินตรงมาหาเธอด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ
"พิมพ์... เธอเป็นอะไร? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่? แล้ว... เด็กคนนั้น..." เขาพยายามจะถามต่อ แต่คำพูดของเขาก็ขาดหายไป เมื่อเห็นแววตาของพิมพ์ที่เริ่มเปลี่ยนไป
"ทำไมคะ? ทำไมคุณถึงถามมากนัก? คุณมีสิทธิ์อะไรมาถามฉัน?" เสียงของพิมพ์เริ่มแข็งกร้าวขึ้น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ เริ่มเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง
"ฉัน... ฉันแค่เป็นห่วง" ภาคินพยายามจะอธิบาย
"ห่วง? ห่วงฉัน? หรือห่วงผู้หญิงคนนั้นที่ยืนอยู่ข้างๆ คุณเมื่อกี้นี้?" คำพูดของพิมพ์รุนแรงราวกับมีดที่คมกริบ เธอมองภาคินด้วยสายตาตัดพ้อ
ภาคินหน้าเสีย เขามองพิมพ์ด้วยความสับสน "ผู้หญิงคนนั้น... ไม่มีอะไรหรอกพิมพ์ เธอเป็นแค่..."
"ไม่ต้องอธิบายค่ะ!" พิมพ์สวนกลับทันควัน "ฉันเห็นแล้ว... ฉันเห็นทุกอย่างแล้ว"
น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ "ฉันไม่เคยคิดเลยว่า... คุณจะเป็นคนแบบนี้"
"พิมพ์... ฟังฉันก่อน" ภาคินพยายามจะคว้ามือของเธอ แต่พิมพ์สะบัดออกอย่างแรง
"อย่าแตะต้องฉัน!" เธอตะโกนเสียงดัง "คุณมันน่ารังเกียจ! ฉันไม่เคยรู้จักคุณเลย!"
ภาคินยืนนิ่งราวกับถูกฟ้าผ่า เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมพิมพ์ถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้
"พิมพ์... เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเธอถึงพูดแบบนี้?"
"คุณไม่รู้จริงๆ หรือคะ?" น้ำเสียงของพิมพ์เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณเห็นฉันเป็นอะไร? เป็นแค่ของเล่นที่ทิ้งไปแล้วใช่ไหม?"
"ไม่! ไม่ใช่เลยพิมพ์! เธอเป็นคนเดียวของฉันเสมอมา" ภาคินรีบแก้ต่าง
"คนเดียวของคุณ?" พิมพ์หัวเราะเยาะ "แล้วเมื่อกี้นี้ใครกันคะ? ผู้หญิงที่ยืนหัวเราะอยู่กับคุณในลานจอดรถนั่นน่ะ... เขาคือใคร?"
"เขา... เขาคือ..." ภาคินอ้ำอึ้ง เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
"ไม่ต้องพูดค่ะ!" พิมพ์ตะโกนอีกครั้ง "ฉันไม่ต้องการฟังอะไรทั้งนั้น! ฉันแค่อยากจะบอกคุณว่า... ฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณ! และ... และฉันจะไม่มีวันกลับไปหาคุณอีก!"
เธออุ้มต้นกล้าให้แน่นขึ้น ใบหน้าของลูกชายยังคงหลับพริ้มไม่รู้เรื่องอะไร
"คุณ... ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน" พิมพ์พูดทิ้งท้าย ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ภาคินยืนตะลึงอยู่กลางสายฝน
ภาคินมองตามแผ่นหลังของพิมพ์ที่ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เขาไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น และทำไมพิมพ์ถึงเข้าใจเขาผิดไปขนาดนี้
เขาพยายามจะวิ่งตามไป แต่ก็พบว่าสายฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ กำลังบดบังทัศนียภาพจนแทบมองไม่เห็นอะไร
"พิมพ์! พิมพ์! ฟังฉันก่อน!" เขาตะโกนเรียกสุดเสียง แต่เสียงของเขาก็ถูกกลืนหายไปกับเสียงสายฝน
ภาคินทรุดตัวลงนั่งบนพื้นเปียกชื้น เขารู้สึกสิ้นหวังเหลือเกิน เขาเพิ่งจะได้เจอกับผู้หญิงที่เขารักอีกครั้ง หลังจากที่เธอจากไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อห้าปีที่แล้ว และตอนนี้... เธอก็กำลังจะหายไปจากชีวิตเขาอีกครั้ง
เขาเงยหน้ามองฟ้า ราวกับจะถามว่าทำไมโชคชะตาถึงได้เล่นตลกกับเขาเช่นนี้
"เธอเข้าใจผิดไปหมดแล้วพิมพ์..." เขาพึมพำกับตัวเอง "ทุกอย่างมันไม่ใช่แบบที่เธอเห็นเลย..."
ภาคินเงยหน้ามองไปทางที่พิมพ์จากไป เขาเห็นเงาตะคุ่มๆ ของเธอและลูกชายที่กำลังจะเลี้ยวเข้าซอยเล็กๆ
"ต้นกล้า..." ภาคินเอ่ยชื่อลูกชายออกมาเบาๆ คำว่า 'ลูกชาย' หลุดออกมาจากปากของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
ใบหน้าของเขาฉายแววตกใจอย่างที่สุด เขามองไปที่ซอยเล็กๆ นั้นอีกครั้ง ราวกับจะหาคำตอบบางอย่าง
"เด็กคนนั้น... คือลูกของฉันจริงๆ เหรอ?" ภาคินถามตัวเองในใจ ภาพของต้นกล้า ใบหน้าเล็กๆ ที่ซบอยู่บนอกของพิมพ์ ชัดเจนขึ้นในความทรงจำของเขา
เขาจำได้ว่าเมื่อห้าปีที่แล้ว ก่อนที่พิมพ์จะหายไป... พวกเขามีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกันมาก... และเขาก็...
ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวของภาคิน เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น
"ไม่... ไม่จริงน่า..." เขาพึมพำกับตัวเอง
ภาคินรีบผุดลุกขึ้น เขาวิ่งตามพิมพ์ไปอย่างรวดเร็ว เขาต้องอธิบายให้เธอเข้าใจ เขาต้องบอกความจริงทั้งหมดให้เธอรู้
เมื่อเขามาถึงปากซอยเล็กๆ นั้น เขาก็เห็นพิมพ์กำลังเดินเข้าไปในโรงแรมเล็กๆ แห่งหนึ่ง
"พิมพ์! พิมพ์! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เขาตะโกนเรียกอีกครั้ง
พิมพ์หันกลับมามองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็ยังมีความมุ่งมั่นที่จะหลบหนี
"คุณต้องการอะไรอีกคะ!" เธอตะคอกกลับ
"ฉันต้องคุยกับเธอ! เธอต้องฟังฉัน!" ภาคินยืนกราน
"ฉันไม่ต้องการคุยกับคุณ!" พิมพ์ตอบเสียงแข็ง "ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ!"
"แต่... แต่ลูกของเรา..." ภาคินเผลอพูดออกไป
คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ชะงักกึก เธอหันกลับมามองภาคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยระคนหวาดกลัว
"ลูก... ของเรา?" เธอถามเสียงสั่น
ภาคินเห็นว่าพิมพ์เริ่มลังเล เขาจึงรีบเดินเข้าไปใกล้ "ใช่พิมพ์... ต้นกล้า... เขาคือลูกของเรา ใช่ไหม?"
น้ำตาของพิมพ์ไหลลงมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะความเจ็บปวดที่ถูกตอกย้ำ
"คุณ... รู้ได้ยังไง?" เธอถามเสียงแผ่ว
"ฉัน... ฉันไม่รู้... แต่ฉันรู้สึกได้" ภาคินตอบ "พิมพ์... ได้โปรด... บอกความจริงกับฉันเถอะ"
พิมพ์มองภาคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อเขาหรือไม่ หรือควรจะเปิดเผยความลับที่เธอเก็บงำมาตลอดห้าปี
"คุณ... คุณเห็นอะไร?" พิมพ์ถามอย่างระแวง
"ฉันเห็นเธอ... ฉันเห็นผู้หญิงที่ฉันรัก... และฉันเห็นเด็กคนหนึ่ง... ที่อาจจะเป็นลูกของเรา" ภาคินตอบตรงๆ
พิมพ์หลับตาลง เธอรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา
"ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร" เธอพยายามปฏิเสธ
"พิมพ์... ได้โปรดอย่าโกหกฉันอีกเลย" ภาคินยื่นมือออกไป พยายามสัมผัสแก้มของเธอ
แต่พิมพ์ก็ยังคงหลบเลี่ยง "ฉัน... ฉันเหนื่อยแล้ว"
ภาคินเห็นท่าทีของพิมพ์ เขารู้ว่าเขาไม่สามารถบังคับเธอได้
"ก็ได้... ถ้าเธอไม่พร้อมจะบอกตอนนี้ ฉันก็จะไม่บังคับ" ภาคินถอนหายใจ "แต่โปรดจำไว้ว่า... ฉันจะรอ... รอจนกว่าเธอจะพร้อมจะบอกฉัน"
เขาชี้ไปที่โรงแรม "เธอจะพักที่นี่ใช่ไหม? ฉันจะให้คนของฉันดูแลเรื่องห้องพักให้เธอเอง... และ... และถ้าต้นกล้าต้องการอะไร... บอกฉันได้เสมอ"
พิมพ์มองภาคินด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหรือไม่ หรือนี่เป็นเพียงแผนการของเขา
"ฉัน... ไม่ต้องการอะไรจากคุณทั้งนั้น" เธอพูดเสียงเย็นชา
"ฉันรู้... แต่ฉันก็ยังอยากจะทำ" ภาคินยิ้มบางๆ "ถึงแม้ว่าเธอจะเกลียดฉัน... แต่ฉันก็ยังรักเธอ... และฉันก็จะรักต้นกล้า... ไม่ว่าเขาจะเป็นลูกของฉันหรือไม่ก็ตาม"
คำพูดของภาคินทำให้พิมพ์ใจอ่อนลงไปบ้าง แต่เธอก็ยังไม่ไว้ใจ
"ฉัน... ฉันต้องไปแล้ว" พิมพ์กล่าว
"พรุ่งนี้... เจอกันที่นี่อีกครั้งได้ไหม?" ภาคินถาม "ฉันอยากจะขออธิบายทุกอย่างให้เธอฟัง"
พิมพ์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "ก็ได้... แต่... แต่ฉันคงไปอธิบายอะไรให้คุณฟังไม่ได้มากนัก"
"แค่นั้นก็พอแล้วพิมพ์" ภาคินยิ้มอย่างโล่งอก "ฉันจะรอ"
พิมพ์อุ้มต้นกล้าเดินเข้าไปในโรงแรม ทิ้งให้ภาคินยืนมองตามด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวังและความกังวล
เขาไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร การพบกันครั้งใหม่นี้จะนำพาพวกเขาไปสู่เส้นทางใด
แต่สิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจคือ... เขาจะไม่ยอมปล่อยให้พิมพ์และต้นกล้าหายไปจากชีวิตเขาอีกเป็นอันขาด
รักแค้นของรุ่นพี่
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก