ตอนที่ 14 — เงาสะท้อนของเลือดและความแค้น

"ปกป้องผม... จากความจริงอันโหดร้าย?" เสียงของ ภาคิน สั่นเครือ ราวกับกำลังจะแตกสลาย ภาพถ่ายในมือของเขายังคงถูกกำแน่น ความจริงที่มารดาของเขาบอกเล่านั้น ‌มันหนักหนาเกินกว่าที่เขาจะรับไหว ความคิดที่ว่าพิมพ์ชนกอาจจะเป็นผู้หญิงที่หักหลังพ่อของเขา มันเป็นสิ่งที่สมองของเขาปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง

"ใช่ภาคิน" กนกวรรณ ตอบเสียงแผ่ว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง "เมื่อห้าปีก่อน... พ่อภาคินถูกหักหลังอย่างรุนแรง... ​จากคนที่เขาไว้ใจที่สุด... และคนที่หักหลังเขาก็คือ... คนที่ภาคินรักมากที่สุดในเวลานั้น..."

ภาคินยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขาไม่สามารถขยับตัวได้ ความทรงจำเกี่ยวกับพิมพ์ชนกเมื่อห้าปีก่อน วิ่งวนอยู่ในหัวของเขา ภาพของเธอที่ร้องไห้เสียใจ ภาพของเธอที่จากไปพร้อมกับความเศร้า... ‍มันขัดแย้งกับคำกล่าวอ้างของมารดาอย่างสิ้นเชิง

"เป็นไปไม่ได้ครับแม่! พิมพ์ชนกไม่เคยหักหลังใคร! เธอเป็นคนดี! เธอรักผม! เธอไม่ทำร้ายพ่อผมแน่นอน!" ภาคินตะโกนออกมา ความเจ็บปวดและความโกรธปะปนกันจนยากจะแยกออก

"ภาคิน... แม่เข้าใจว่าลูกรักพิมพ์ชนกมาก... ‌และแม่ก็รู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ..." กนกวรรณพยายามปลอบลูกชาย "แต่เรื่องจริงมันก็คือเรื่องจริง... พ่อภาคินของคุณเคยมีหุ้นส่วนทางธุรกิจที่ไว้ใจมาก... แต่หุ้นส่วนคนนั้น... กลับทรยศเขา... และใช้ข้อมูลภายใน... ไปขายให้กับคู่แข่ง... ‍ทำให้บริษัทของพ่อภาคินเกือบจะล้มละลาย..."

"แล้ว... แล้วพิมพ์ชนกเกี่ยวอะไรด้วยครับแม่!" ภาคินถามเสียงดัง เขาต้องการคำอธิบายที่ชัดเจนกว่านี้

"หุ้นส่วนคนนั้น... คือแฟนเก่าของพิมพ์ชนก... เขาใช้พิมพ์ชนกเป็นเครื่องมือ... หลอกเอาข้อมูลสำคัญจากเธอไป..." กนกวรรณเล่าต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ​"และที่โหดร้ายที่สุด... คือพิมพ์ชนกเอง... ก็ไม่รู้ตัวเลยว่าเธอกำลังถูกหลอกใช้..."

ภาคินแทบจะยืนไม่ไหว เขากุมขมับของตัวเองแน่น ภาพของพิมพ์ชนกที่เคยสดใสในความทรงจำ บัดนี้กลับถูกฉาบด้วยเงาแห่งความมืดมิดและความเสียใจ

"พ่อผม... รู้เรื่องนี้ได้อย่างไรครับ" เขาถามเสียงแหบพร่า

"พ่อภาคิน... ​เขาได้ข้อมูลมา... ว่าหุ้นส่วนคนนั้นกำลังใช้พิมพ์ชนก..." กนกวรรณหยุดชะงักเล็กน้อย "และเขาก็ไปเผชิญหน้ากับหุ้นส่วนคนนั้น... เกิดการทะเลาะวิวาทกัน... และ... และหุ้นส่วนคนนั้น... ก็ผลักพ่อภาคิน... ​จนหัวของพ่อภาคินไปกระแทกกับขอบโต๊ะอย่างแรง..."

คำพูดของกนกวรรณเหมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของภาคิน เขาจำได้ว่าพ่อของเขาเคยมีอุบัติเหตุ... แต่เขาไม่เคยรู้รายละเอียดที่แท้จริงของอุบัติเหตุครั้งนั้นเลย

"พ่อผม... บาดเจ็บสาหัสเลยเหรอครับ" เขาถาม

"ใช่... หัวของพ่อภาคินแตก... เลือดออกเยอะมาก... เกือบจะไม่รอด..." กนกวรรณกล่าว น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "และที่โหดร้ายกว่านั้น... คือตอนที่พ่อภาคินกำลังจะหมดสติ... เขาเห็นพิมพ์ชนก... ยืนอยู่ตรงนั้น... มองดูเหตุการณ์ทั้งหมด... โดยไม่ทำอะไรเลย..."

"ไม่!!! พิมพ์ชนกไม่ทำแบบนั้นแน่!!!" ภาคินตะโกนราวกับคนเสียสติ เขาไม่สามารถยอมรับความจริงนี้ได้ ภาพของพิมพ์ชนกที่ยืนมองพ่อของเขาบาดเจ็บ... มันเป็นสิ่งที่เกินกว่าเขาจะจินตนาการได้

"ภาคิน... แม่รู้ว่ามันยาก..." กนกวรรณพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง "แต่พ่อภาคิน... เขาเชื่อว่าพิมพ์ชนกสมรู้ร่วมคิดกับแฟนเก่าของเธอ... เขาเชื่อว่าเธอรู้เรื่องทั้งหมด... และจงใจปล่อยให้เขาโดนทำร้าย..."

"ไม่! ไม่ใช่! พ่อเข้าใจผิด! พิมพ์ชนกไม่เคยคิดร้ายกับพ่อ! เธอรักพ่อ! เธอรักผม! เธอไม่เคยคิดจะทำร้ายใคร!" ภาคินตะโกนอย่างสิ้นหวัง เขาพยายามหาเหตุผลมาหักล้างสิ่งที่มารดาพูด แต่มันกลับดูเหมือนทุกอย่างจะยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดของเขา

"ความแค้น... มันได้กัดกินหัวใจของพ่อภาคิน... เขาไม่สามารถให้อภัยสิ่งที่เกิดขึ้นได้... เขาเชื่อว่าพิมพ์ชนกทรยศเขา... และเขาก็ตัดสินใจ... ที่จะปกป้องภาคิน... จากผู้หญิงที่เขามองว่าเป็นคนอันตราย..." กนกวรรณกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า "เขาจึงจัดการเรื่องลาออกของพิมพ์ชนก... เพื่อให้เธอออกไปจากชีวิตของภาคิน... และไม่กลับมาอีก..."

ภาคินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เขาไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใคร ระหว่างความทรงจำอันสวยงามเกี่ยวกับพิมพ์ชนก กับคำบอกเล่าอันโหดร้ายของมารดา

"แล้ว... แล้วทำไมผมถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยครับแม่" เขาถามเสียงสั่นเครือ

"พ่อภาคิน... เขาต้องการให้ภาคินตัดใจจากพิมพ์ชนก... เขาไม่อยากให้ภาคินต้องเจ็บปวดกับความจริงที่โหดร้าย... เขาเชื่อว่าการที่ภาคินเข้าใจผิด... มันอาจจะดีกว่าการที่ภาคินต้องรู้ความจริงทั้งหมด..." กนกวรรณอธิบาย "เขาเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ... และมันก็กลายเป็นปมในใจของเขามาตลอด..."

ภาคินก้มหน้ามองใบเสร็จที่อยู่ในมือ ใบลาออกของพิมพ์ชนก... มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ยืนยันคำพูดของมารดา

"แล้ว... แล้วเด็กคนนั้นล่ะครับแม่" ภาคินถามเสียงเบา "เด็กผู้หญิงคนนั้น... ที่ผมเจอ... เธอคือลูกของพิมพ์ชนกจริงๆ เหรอครับ"

กนกวรรณมองหน้าลูกชายด้วยความเห็นใจ "ใช่ภาคิน... จากข้อมูลที่แม่ได้มา... เด็กคนนั้นคือลูกของพิมพ์ชนกจริงๆ... และ... และเขาก็เป็นลูกของภาคินด้วย..."

คำพูดของมารดาทำให้ภาคินแทบจะทรุดลงไปกับพื้น เขาไม่เคยรู้เลยว่าเขาจะมีลูก... ลูกสาวที่น่ารัก... ที่เกิดจากผู้หญิงที่เขาเคยรักสุดหัวใจ

"หมายความว่า... ตลอดห้าปีที่ผ่านมา... พิมพ์ชนก... เธอมีลูกกับผม... แล้วก็เลี้ยงดูเขามาตลอด... โดยที่ผมไม่เคยรู้เลย..." ภาคินพึมพำกับตัวเอง ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง

"ใช่... แม่เชื่อว่าพิมพ์ชนกคงมีเหตุผลของเธอ... บางทีเธออาจจะอยากปกป้องภาคิน... จากความขัดแย้งที่เกิดขึ้น..." กนกวรรณกล่าว

"ปกป้องผม... หรือ... หรือเธอแค่อยากลงโทษผม... ที่พ่อผมเคยทำกับเธอ..." ภาคินคิดในใจ ความคิดที่ว่าพิมพ์ชนกอาจจะกำลังแก้แค้นเขา... มันเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ

เขาเงยหน้ามองมารดา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด

"แม่ครับ... ถ้าเป็นอย่างที่แม่พูดจริง... แล้วทำไมพิมพ์ชนกถึงกลับมาในวันนี้... แล้วทำไมเธอถึงพาเด็กคนนั้นมาด้วย..." ภาคินถาม

กนกวรรณถอนหายใจยาว "แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันภาคิน... แต่แม่ว่า... ความจริงทั้งหมด... มันกำลังจะถูกเปิดเผย... ไม่ช้าก็เร็ว..."

ภาคินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เขารู้ว่าชีวิตของเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ความรัก ความแค้น และความลับ... มันกำลังจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาจนหมดเปลือก... และเขาไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถรับมือกับมันได้หรือไม่...