"ผม... ผมจะไม่ยอมให้เธอทำแบบนี้กับผมอีกต่อไป!" ประโยคสุดท้ายที่นทีตะโกนก้องในความมืด ราวกับจะปลุกตัวเองให้ตื่นจากฝันร้าย แต่ทว่าความจริงที่เผชิญหน้า กลับยิ่งเลวร้ายกว่าฝันร้ายใดๆ ที่เคยประสบมา
แสงไฟนีออนสีสลัวของบาร์ยามค่ำคืน สาดส่องกระทบใบหน้าของนทีที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง เขาเทเหล้ารัมสีอำพันลงคออย่างรวดเร็ว ความขมปร่าของมันไม่ได้ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดที่เกาะกินอยู่ในอกได้เลยแม้แต่น้อย
ภาพของลลิลที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้า ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเสียใจ ดวงตาที่สะท้อนความรู้สึกผิด มันยังคงตามหลอกหลอนเขาไม่ไปไหน เสียงตะโกนของเขาเมื่อครู่ ราวกับมีดที่กรีดลึกเข้าไปในใจของเธอ และแน่นอนว่ามันก็กรีดลงบนใจของเขาเองเช่นกัน
"ผม... ผมเกลียดคุณ ลลิล! ผมเกลียดคุณเข้ากระดูกดำ!" คำพูดเหล่านั้น... มันออกมาจากใจเขาจริงๆ หรือ? หรือมันเป็นเพียงเปลือกนอกที่ห่อหุ้มความเจ็บปวดที่เขามิอาจยอมรับได้?
นทีค่อยๆ ยกแก้วเหล้ารัมขึ้นจิบอีกครั้ง สายตาเหม่อลอยมองไปยังกลุ่มคนเบื้องหน้า ที่กำลังหัวเราะร่าเริงอย่างมีความสุข ชีวิตของพวกเขาช่างแตกต่างจากเขาเหลือเกิน
ห้าปีที่แล้ว... ห้าปีที่เขาต้องทนทุกข์ทรมานเพราะการจากไปของเธอ ห้าปีที่เขาจมปลักอยู่กับความสับสน ความสงสัย และความแค้นที่กัดกิน เขาเคยคิดว่าถ้าวันหนึ่งได้พบเธออีกครั้ง เขาจะปลดปล่อยความแค้นทั้งหมดที่มีให้เธอได้รับรู้ แต่เมื่อความจริงปรากฏ... เมื่อได้เห็นหน้าลูกชายของตัวเอง... พลังแห่งความแค้นนั้น กลับถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งกว่า
"ทำไม... ทำไมเธอถึงทำกับผมแบบนี้" เขาพึมพำกับตัวเองอย่างอ่อนแรง
ด้านลลิล... หลังจากที่นทีเดินจากไป เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับถูกสาป ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว น้ำตาไหลรินอาบแก้มอย่างไม่ขาดสาย คำพูดของนที... คำว่า "เกลียด" มันดังก้องอยู่ในหูของเธอราวกับเสียงระฆังแห่งความตาย
เธอรู้ดี... ว่าเธอไม่สามารถเรียกร้องอะไรได้อีกต่อไป เธอได้ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว ความรักที่เคยมี... ความหวังที่เคยใฝ่ฝัน... มันพังทลายลงไปกับคำพูดเหล่านั้น
"ฉัน... ฉันมันแย่จริงๆ" ลลิลพึมพำกับตัวเอง มือทั้งสองข้างกุมหน้าอกแน่น ราวกับจะปลอบประโลมหัวใจที่กำลังจะแตกสลาย
เธอเดินออกจากห้องอย่างช้าๆ ก้าวแต่ละก้าวเต็มไปด้วยความยากลำบาก ราวกับแบกรับภาระที่หนักอึ้งไว้บนบ่า
เมื่อออกมาถึงข้างนอก โรงพยาบาลที่เคยเป็นความหวัง บัดนี้กลับกลายเป็นสถานที่ที่เธออยากจะหนีไปให้ไกลที่สุด
เธอมองไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืน ที่มีดวงดาวพร่างพรายอยู่เบื้องบน แต่สำหรับเธอแล้ว ท้องฟ้าคืนนี้มีเพียงความมืดมิด
"เขา... เขาเกลียดฉันจริงๆ" ลลิลกล่าวซ้ำอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอแหบแห้ง
เธอรู้ดีว่าการกลับมาครั้งนี้ ไม่ได้นำมาซึ่งการให้อภัย แต่กลับนำมาซึ่งความเจ็บปวดที่มากขึ้นกว่าเดิม
"ฉัน... ฉันไม่สมควรได้ครอบครองความสุข" ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ ราวกับคำตัดสินของชะตากรรม
เธอเดินไปยังที่จอดรถอย่างเงียบเชียบ ร่างกายของเธออ่อนแรงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่
เมื่อสตาร์ทรถได้แล้ว เธอก้มลงมองใบหน้าเล็กๆ ของลูกชายที่หลับใหลอยู่บนเบาะหลัง ภาพรอยยิ้มที่เขาเคยส่งให้เธอในยามที่เขาตื่น มันเป็นเหมือนยาพิษที่เคลือบไว้ด้วยความหวาน
"ลูกรัก... แม่ขอโทษนะ" เธอเอ่ยออกมาทั้งน้ำตา "แม่... แม่คงต้องไปอีกครั้ง"
เธอขับรถออกจากโรงพยาบาลไปอย่างช้าๆ รถคันเล็กๆ คันนั้น พาหญิงสาวที่หัวใจแตกสลาย พร้อมลูกชายอันเป็นที่รัก ไปสู่เส้นทางที่เธอไม่แน่ใจว่าจะสิ้นสุดลงที่ใด
เธอไม่รู้ว่านทีจะคิดอย่างไรเมื่อตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขาจะยังคงจมอยู่กับความโกรธแค้น หรือเขาจะเริ่มรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ได้ทำลงไป?
ทว่าสิ่งที่ลลิลรู้แน่ๆ คือ เธอไม่สามารถอยู่ตรงนั้นต่อไปได้อีกแล้ว การอยู่ของเธอมีแต่จะสร้างความเจ็บปวดให้กับทุกคน
เธอเลือกที่จะจากไปอีกครั้ง... เพื่อให้ทุกคนได้พบกับความสงบสุข... แม้ว่าความสงบสุขนั้น จะต้องแลกมาด้วยหัวใจที่แหลกสลายของเธอเองก็ตาม
ขณะที่รถของลลิลค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด นทีที่ยังคงนั่งจมอยู่กับความมึนเมาในบาร์ ก็ยังไม่รู้เลยว่าผู้หญิงที่เขาเคยประกาศว่า "เกลียด" ได้จากไปอีกครั้งแล้ว โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว
เขาจะตามหาเธอเจอหรือไม่? หรือเขาจะต้องจมอยู่กับความว่างเปล่าที่เขาได้สร้างขึ้นมาด้วยน้ำมือของตัวเอง?
รักแค้นของรุ่นพี่
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก