"ไม่... ไม่จริง! เธอพูดอะไร!?" เสียงของกรัณย์แหบพร่า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ภาพของเตชิน เด็กชายที่เขารักและผูกพันราวกับเป็นลูกในสายเลือด กำลังจะถูกพรากไปอีกครั้ง
รินดายืนนิ่งราวกับถูกสาป คำพูดของปภาดาแทงเข้ามากลางใจของเธอ ราวกับมีดที่กรีดลึก เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าปภาดาหมายถึงอะไร
"เรื่องทั้งหมด... เป็นแผนของฉันเอง... กรัณย์" เสียงของปภาดาเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและสะใจ "ฉันไม่ยอมให้เธอได้มีความสุขกับนาย... ฉันจะทำทุกอย่าง... เพื่อให้นายต้องทุกข์ทรมาน"
น้ำตาไหลอาบแก้มของรินดา เธอไม่เคยคิดว่าปภาดาจะทำอะไรได้ถึงขนาดนี้
"เธอ... เธอทำแบบนี้ได้ยังไง!" กรัณย์ตะโกนใส่โทรศัพท์ ความแค้นที่เพิ่งจะถูกลบล้างไป บัดนี้กลับปะทุขึ้นมาอีกครั้ง แต่ไม่ใช่ความแค้นที่มีต่อรินดา แต่เป็นความแค้นที่มีต่อปภาดา
"ฉัน... ฉันท้องกับพี่กรัณย์จริงๆ ค่ะ" รินดาพยายามพูดทั้งน้ำตา "แล้ว... แล้วเตชินก็คือลูกของเราจริงๆ"
"หึ!" เสียงของปภาดาหัวเราะในลำคอ "จริงๆ เหรอ? เธอมั่นใจแล้วเหรอ? มั่นใจว่าเด็กคนนั้น... คือเลือดเนื้อเชื้อไขของกรัณย์จริงๆ?"
คำพูดนั้นทำให้รินดาตัวแข็งทื่อ เธอเริ่มสับสน เธอจำได้ว่าคืนนั้น... คืนที่เธอไปหาแฟนเก่า... เธอดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไปมาก... แล้วคืนนั้น... เธอจำอะไรไม่ค่อยได้ชัดเจนนัก...
"ฉัน... ฉันจำได้ว่า... ฉัน... เคยมีปัญหากับแฟนเก่าของฉัน" รินดาพูดอย่างตะกุกตะกัก "แต่... แต่ฉันมั่นใจว่า... ฉัน... ฉัน... "
"เธอไม่มั่นใจ... ใช่ไหมล่ะ" เสียงของปภาดาเหมือนกำลังเยาะเย้ย "เพราะเธอเองก็ไม่แน่ใจ... ว่าเด็กในท้องของเธอ... เป็นลูกของใครกันแน่... ฉัน... ฉันจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว... กรัณย์... ไม่มีใครรู้เรื่องนี้... นอกจากฉัน"
กรัณย์ทรุดลงนั่งกับพื้น เขาไม่สามารถรับสิ่งที่ได้ยินได้อีกต่อไป รินดาพุ่งเข้าไปประคองเขาไว้
"พี่กรัณย์! พี่กรัณย์คะ!" รินดาตกใจมาก เธอไม่เคยเห็นกรัณย์เป็นแบบนี้มาก่อน
"ทำไม... ทำไมเธอต้องทำแบบนี้กับเรา!" กรัณย์ตะโกนถามทั้งน้ำตา "เธอต้องการอะไรกันแน่!"
"ฉันต้องการ... ให้นายต้องเสียใจ... ให้นายต้องเจ็บปวด... เหมือนที่ฉันเคยเป็น!" เสียงของปภาดาเต็มไปด้วยความขมขื่น "ฉันรักนาย... กรัณย์! รักมาก! แต่สุดท้าย... นายก็เลือกผู้หญิงคนอื่น! ฉันยอมไม่ได้!"
รินดาปล่อยกรัณย์ และเดินไปหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมา เธอตัดสินใจทำในสิ่งที่เธอคิดว่าถูกต้องที่สุด
"ปภาดา!" รินดาพูดเสียงดังฟังชัด "ฉันไม่รู้ว่าเธอจะโกหกไปเพื่ออะไร... แต่เตชินคือลูกของฉัน... และฉันก็จะสู้เพื่อเขา... ไม่ว่ายังไงก็ตาม"
"เธอจะสู้เหรอ? ด้วยหลักฐานอะไร? เธอมีหลักฐานอะไรมายืนยันว่าเด็กนั่นเป็นลูกของกรัณย์?" ปภาดาหัวเราะ "ฉันจะไปโรงพยาบาล... แล้วก็จะตรวจ DNA... แล้วความจริงก็จะปรากฏ... ความจริงที่ว่า... เธอ... มันก็แค่ผู้หญิงที่หลอกลวง!"
สิ้นเสียงโทรศัพท์ รินดาก็โยนโทรศัพท์ทิ้งไป เธอกอดกรัณย์ไว้แน่น
"ไม่เป็นไรนะคะพี่กรัณย์" รินดาพูดปลอบ "เราจะผ่านมันไปให้ได้"
กรัณย์เงยหน้ามองรินดา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด "แต่... แต่ถ้า... ถ้ามันเป็นอย่างที่เธอว่าล่ะ... ถ้าเตชิน... ไม่ใช่ลูกของเราจริงๆ"
"ไม่ค่ะ! หนูไม่เชื่อ!" รินดายืนยันหนักแน่น "เตชินคือลูกของเรา! หนูรู้! หนูรู้สึกได้!"
"แต่... แต่เรื่องของปภาดา... มัน... มันจริงจังมาก..." กรัณย์พูดเสียงสั่น
"ถ้าเขาจะพิสูจน์... เราก็ต้องพิสูจน์" รินดาพูดอย่างเด็ดเดี่ยว "หนูจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายครอบครัวของเราเด็ดขาด"
วันรุ่งขึ้น... ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวก็ถูกเปิดเผย กรัณย์และรินดาเดินทางไปโรงพยาบาลตามนัดของปภาดา เพื่อตรวจ DNA ของเตชิน
บรรยากาศในห้องตรวจเต็มไปด้วยความตึงเครียด กรัณย์มองดูเตชินที่นั่งเล่นของเล่นอยู่บนพื้น ใบหน้าเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความไร้เดียงสา ช่างแตกต่างกับโลกของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและความเจ็บปวด
หลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง ผลการตรวจ DNA ก็ถูกส่งมาถึงมือของกรัณย์
กรัณย์ค่อยๆ เปิดซองออก เขาหลับตาลงแน่น... รอคอยเวลาแห่งความจริง...
"เป็นยังไงบ้างคะพี่กรัณย์" รินดาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล
กรัณย์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองไปที่ผลการตรวจ...
"ไม่... ไม่จริง..." กรัณย์พึมพำ
รินดาหน้าซีดเผือด เธอรีบคว้าผลการตรวจมาดู...
"เป็นไปไม่ได้!" รินดาร้องออกมา
บนใบรายงานผลการตรวจ DNA... มีการระบุไว้อย่างชัดเจนว่า...
"ผลการตรวจ DNA... ยืนยันว่า... กรัณย์... คือ... บิดา... ของ... เด็กชาย... เตชิน..."
ปภาดาที่ยืนมองอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เธอไม่สามารถยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นได้
"เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทาง! เธอโกหกฉัน!" ปภาดากรีดร้อง
แต่ผลการตรวจ DNA นั้น... คือความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้
กรัณย์มองไปที่รินดา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโล่งใจและความสุขที่เอ่อล้น เขารู้ว่าเขาได้เลือกคนที่ถูกต้องแล้ว
"รินดา..." กรัณย์พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เรา... เรามีลูกด้วยกันจริงๆ"
รินดาโผเข้ากอดกรัณย์ น้ำตาแห่งความสุขไหลรินออกมา "หนูรู้ค่ะ... หนูรู้มาตลอด"
ปภาดาเสียใจกับสิ่งที่เธอทำลงไป เธอรู้ว่าเธอได้ทำลายความสัมพันธ์ของตัวเองกับกรัณย์ไปตลอดกาล
"ฉัน... ฉันขอโทษ..." ปภาดาพูดเสียงแผ่วเบา
กรัณย์หันไปมองปภาดา เขาเห็นความเสียใจในแววตาของเธอ แต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว
"ฉัน... ฉันให้อภัยเธอ" กรัณย์พูด "แต่... แต่เราคงไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว"
ปภาดาพยักหน้า เธอรู้ดี เธอเดินออกจากห้องตรวจไป พร้อมกับความผิดหวังและความเสียใจ
กรัณย์หันกลับมามองรินดาและเตชิน เขารู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ ครอบครัวของเขากำลังจะกลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง
"เตชิน... มาหาพ่อเร็วลูก" กรัณย์เรียกเตชิน
เตชินวิ่งมากอดขาของกรัณย์
"พ่อครับ!" เตชินพูด
กรัณย์อุ้มเตชินขึ้นมา เขาหอมแก้มลูกชายอย่างรักใคร่
"ลูกรักของพ่อ..." กรัณย์พูด
รินดาเดินเข้ามา กอดทั้งกรัณย์และเตชินไว้แน่น
"ครอบครัวของเรา..." รินดาพูด "ครอบครัวของเรา... กำลังจะสมบูรณ์แล้วจริงๆ"
กรัณย์มองไปที่รินดา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสุข เขาไม่เคยคิดว่าเขาจะได้พบกับความสุขนี้อีกครั้งหลังจากที่สูญเสียเธอไป
"ใช่แล้ว... รินดา" กรัณย์พูด "เรา... เราจะเริ่มต้นใหม่... ด้วยกัน... ด้วยความรัก... และความเข้าใจ"
กรัณย์จูบหน้าผากของรินดาอย่างอ่อนโยน เขารู้ว่าความเจ็บปวดในอดีตจะค่อยๆ จางหายไป และแทนที่ด้วยความสุขที่ยั่งยืน
แต่ขณะที่พวกเขากำลังโอบกอดกันอย่างมีความสุข เสียงโทรศัพท์ของกรัณย์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู... เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย...
"ใครโทรมาอีกคะ" รินดาถาม
กรัณย์มองที่หน้าจอ... แล้วสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป...
"ใครน่ะคะพี่" รินดาถามอีกครั้ง
กรัณย์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่กดรับสาย...
"ฮัลโหล... ใครครับ"
ปลายสายเงียบไปสักพัก... ก่อนจะมีเสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมาอย่างเย็นชา...
"กรัณย์... ฉันมีเรื่องที่นายต้องรู้... เกี่ยวกับ... รินดา..."
รักแค้นของรุ่นพี่
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก