"ถ้าฉันตายไป นายจะรู้สึกอย่างไร" เสียงของพราวแผ่วเบา แต่กลับก้องกังวานในความเงียบของค่ำคืนนั้น ดวงตาของเธอสะท้อนแสงดาวที่ส่องลอดผ่านม่านหน้าต่าง มองไปยังใบหน้าของนายพลภาคินที่กำลังอ่านเอกสารสำคัญอยู่บนโซฟาตัวใหญ่
นายพลภาคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคมกริบราวกับจะสำรวจความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ ริมฝีปากหยักหนาเม้มเข้าหากันเล็กน้อย "ถามอะไรไร้สาระ" เขาตอบเสียงเย็นชา แต่ในน้ำเสียงนั้นแฝงไว้ด้วยความหงุดหงิดบางอย่างที่พราวเองก็จับต้นชนปลายไม่ถูก
"ก็แค่ถาม" พราวพึมพำ เธอรู้ดีว่าคำตอบที่ได้จะไม่มีวันเป็นอย่างที่เธอต้องการ ผู้ชายคนนี้ที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกอะไรให้เธอเห็นเลย แม้แต่รอยยิ้มจริงใจก็ยังหาได้ยาก แล้วจะให้เขามาใส่ใจความรู้สึกของเธอได้อย่างไร "บางที... ฉันอาจจะเหมาะกับการเป็นเงาของใครสักคนมากกว่า"
"อย่าพูดอะไรที่ทำให้ฉันรำคาญ" ภาคินวางเอกสารลง เขาเดินตรงมาหาเธอ ยืนคร่อมเธอที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "เธอเป็นภรรยาของฉัน พราว เธอมีค่ามากกว่าแค่เงา"
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของพราวเต้นระรัว คำว่า "ภรรยา" ที่หลุดออกมาจากปากเขา แทนที่จะทำให้เธอรู้สึกดี กลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกอึดอัด ความเป็นจริงที่ว่าเธอถูกบังคับให้มาอยู่ตรงนี้ มันบีบคั้นจนแทบจะหายใจไม่ออก "แต่คุณก็ไม่ได้รักฉัน" เธอพูดเสียงสั่น
"ความรักมันกินไม่ได้" ภาคินตอบ เขาโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ "สิ่งที่สำคัญกว่าคือการอยู่รอด และการปกป้องคนที่เรารัก"
"แล้วใครคือคนที่คุณรักล่ะคะ" พราวถามย้อนอย่างเจ็บปวด
แต่คำถามของเธอกลับถูกกลืนหายไปเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือของภาคินดังขึ้นอย่างกะทันหัน เขาผละออกไปรับสาย ใบหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันทีเมื่อได้ยินปลายสายพูด
"อะไรนะ! ... เป็นไปไม่ได้! ... พวกมันกล้ามาก!" เสียงของภาคินดังขึ้น แสดงถึงความโกรธจัด เขาเดินไปมาอย่างกระวนกระวาย "อยู่ที่ไหน ... บอกฉันมา ... ฉันจะไปเดี๋ยวนี้"
เขาตัดสายไป หันมามองพราวด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ราวกับมีพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้น
"มีเรื่องด่วน" เขาพูดเสียงหนักแน่น "มีคนพยายามจะเข้ามาในบ้าน ... พวกมันไม่ใช่โจรธรรมดา"
พราวตาโตด้วยความตกใจ "ใครคะ?"
"ฉันไม่แน่ใจ ... แต่มันเกี่ยวกับเรื่องที่พ่อเธอเคยทำไว้" ภาคินมองเธออย่างพิจารณา "เธอรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับพ่อของเธอไหม พราว? เรื่องที่เกี่ยวกับธุรกิจผิดกฎหมาย หรือคนที่มีอิทธิพล?"
พราวส่ายหน้า เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลยนอกจากสิ่งที่เธอเคยรับรู้มาตลอดว่าพ่อแม่ของเธอมีปัญหาทางการเงิน และการแต่งงานครั้งนี้ก็เพื่อชดใช้หนี้สิน "ไม่... ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะ"
"เอาล่ะ ตอนนี้เราไม่มีเวลามาอธิบายกัน" ภาคินคว้าแขนของพราว "เธอต้องไปกับฉัน"
"จะไปไหนคะ?"
"ไปที่ที่ปลอดภัย" เขาพยุงเธอให้ลุกขึ้น "และเราต้องร่วมมือกัน ถ้าเราอยากรอด"
ขณะที่ภาคินกำลังพาพราวออกจากห้อง เสียงปืนก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว! กระสุนเฉียดผ่านหัวของทั้งคู่ไปอย่างหวุดหวิด!
"หลบ!" ภาคินผลักพราวให้หลบเข้าที่กำบัง เขาชักปืนพกคู่ใจออกมา ยิงตอบโต้กลับไปอย่างรวดเร็ว
"คุณ... คุณเป็นตำรวจเหรอคะ!" พราวถามเสียงสั่น เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่านายพลภาคิน ผู้ชายที่เธอคิดว่ามีชีวิตอยู่กับเอกสารและการประชุม จะมีความสามารถในการต่อสู้แบบนี้
"ฉันเป็นมากกว่านั้น" ภาคินตอบ เขาตะโกนสั่งให้เธอหมอบลงต่ำ "อยู่ตรงนี้ อย่าขยับ!"
เสียงปืนดังต่อเนื่อง พราวซุกตัวอยู่หลังโซฟาตัวใหญ่ หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ภาพของใบหน้าอันเย็นชาของภาคินที่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและอันตราย ทำให้เธอตระหนักได้ว่า ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่สามีที่ถูกบังคับให้แต่งงานด้วย แต่เขาคือคนที่กำลังปกป้องเธอ จากอันตรายที่เธอยังไม่รู้ที่มา
"พราว!" เสียงของภาคินดังขึ้นอย่างเร่งรีบ "ฉันต้องพาเธอไปอีกทางหนึ่ง!"
เขาคว้ามือเธอ ดึงเธอให้ลุกขึ้น แล้วพาเธอวิ่งไปยังประตูหลังบ้าน ท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังไม่หยุดราวกับจะฉลองชัยชนะของความมืด
"เราจะไปไหนคะ!" พราวตะโกนถามเมื่อวิ่งตามภาคินไป
"ที่ที่ปลอดภัยกว่านี้" ภาคินตอบ เขาเปิดประตูหลังบ้านออก สูดอากาศยามค่ำคืนเข้าไปเต็มปอด "และตอนนี้ ... เธอต้องเชื่อใจฉัน"
แต่แล้ว ทันทีที่พวกเขาจะก้าวออกไป ประตูหลังบ้านก็ถูกกระแทกเปิดออก! ร่างของชายชุดดำหลายคนพรวดพราดเข้ามา!
"ไปไม่ได้แล้ว!" หนึ่งในกลุ่มตะโกน
ภาคินผลักพราวไปข้างหลังเขาอย่างรวดเร็ว ปืนในมือพร้อมที่จะยิงตอบโต้ แต่จำนวนของศัตรูนั้นมีมากกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้
"นายพลภาคิน ... เราตามหาคุณมานานแล้ว" เสียงทุ้มต่ำของหัวหน้ากลุ่มดังขึ้น
"และเธอก็ต้องมากับเราด้วย ... ลูกสาวของเจ้าพ่อ" เขาหันไปมองพราว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอำมหิต
พราวอึ้งไป "ลูกสาวของเจ้าพ่อ?" เธอไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร
ภาคินหันมามองพราวด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "พราว ... เธอต้องรีบหนีไป!" เขาตะโกนบอก
แต่สายเกินไป ร่างของชายชุดดำคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจับตัวพราวไว้!
"ปล่อยฉันนะ!" พราวพยายามดิ้นรน แต่แรงของเขาแข็งแกร่งเกินไป
ภาคินพุ่งเข้าใส่ แต่ก็ถูกอีกสองคนเข้ามาขวางไว้ "ปล่อยเธอไป!" เขากระชากปืนใส่กลุ่มที่จับพราวไว้
"ถ้าคุณขยับ ... ผู้หญิงคนนี้จะตาย" หัวหน้ากลุ่มกล่าวท้าทาย
พราวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอเห็นใบหน้าของภาคินที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและอึดอัด เขาถูกบีบบังคับให้เลือกระหว่างการปกป้องเธอ กับการเผชิญหน้ากับศัตรูที่แท้จริง
"นายพลภาคิน ... คุณจะเลือกอะไร" เสียงของหัวหน้ากลุ่มดังขึ้น ราวกับจะเย้ยหยัน "เลือกที่จะสู้ ... หรือเลือกที่จะเสียเธอไปตลอดกาล"
นายพลแข่งขัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก