“ใครน่ะ!” เสียงของพราวตะโกนก้อง ราวกับพายุที่กำลังก่อตัวกลางความเงียบงัน เธอจ้องมองไปยังเงาร่างที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากเงามืดของต้นไม้ใหญ่ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดระแวง
เงาร่างนั้นปรากฏชัดขึ้น…เป็น ‘นัท’ ชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่พราวเคยเจอเมื่อครั้งก่อน เขาเดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ ด้วยท่าทีสบายๆ ที่ขัดแย้งกับสถานการณ์อย่างสิ้นเชิง
“ไง…พราว” นัททักทายด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร “ไม่คิดว่าจะเจอกันที่นี่”
พราวสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมสติ “คุณ…คุณมาทำอะไรที่นี่” เธอถามเสียงแข็ง
“ก็มาเยี่ยมเพื่อนเก่าไง” นัทตอบพลางยักไหล่ “แล้วเธอล่ะ…มาทำอะไร”
“ฉัน…ฉันมาหาคุณภาคิน” พราวบอก “แต่เขาไม่อยู่”
“อ้อ…ได้ข่าวว่าพ่อเขาเพิ่งเสียไปนี่” นัทพูดพลางทำหน้าเศร้าสร้อย “น่าเสียดายจริงๆ”
คำพูดของเขาเหมือนการสะกิดแผลเก่าของพราว ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก “คุณ…คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง”
นัทหัวเราะเบาๆ “ข่าวก็ไปเร็วเป็นไฟนะพราว…โดยเฉพาะข่าวใหญ่ๆ แบบนี้”
พราวไม่ไว้ใจนัทเลยแม้แต่น้อย เธอรู้สึกได้ว่าเขากำลังมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ “คุณ…คุณมาหาฉัน…เพื่อจะบอกข่าวนี้อย่างนั้นเหรอ”
“เปล่าหรอก” นัทส่ายหน้า “ฉันแค่…บังเอิญผ่านมา”
“บังเอิญ?” พราวทวนคำ “คุณ…คุณกำลังโกหกฉันอยู่ใช่ไหม”
นัทเดินเข้ามาใกล้พราวอีกก้าวหนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าเขาหายไป เหลือเพียงแววตาที่ฉายประกายเจ้าเล่ห์ “ฉันไม่ได้โกหก…แต่…ฉันก็ไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด”
“หมายความว่ายังไง” พราวถามด้วยความสงสัย
“หมายความว่า…” นัทหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเลือกคำพูด “ฉันรู้…ว่าทำไมพ่อภาคินถึงตาย”
คำพูดของนัททำให้พราวถึงกับผงะ “คุณ…คุณรู้?”
“ใช่…ฉันรู้” นัทพยักหน้า “และฉันก็รู้ด้วยว่า…เรื่องมันเกี่ยวข้องกัน…กับความลับของครอบครัวเธอ”
หัวใจของพราวเต้นแรง เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกเปิดเผยความจริงอันน่าตกใจ
“คุณ…คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร” พราวถามเสียงสั่น
“ฉันกำลังพูดถึง…แผนการร้าย…ที่กำลังจะทำให้ครอบครัวของเธอ…และครอบครัวของภาคิน…ล่มสลาย” นัทกล่าว “แต่…ถ้าเธอร่วมมือกับฉัน…เราอาจจะ…เอาชนะมันได้”
“ร่วมมือกับคุณ?” พราวทวนคำ “ทำไมฉันต้องเชื่อคุณ”
“เพราะ…ฉันเองก็มีเหตุผลที่อยากจะเปิดโปงคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้เหมือนกัน” นัทบอก “และ…ฉันก็เห็นว่าเธอ…กำลังตกอยู่ในอันตราย”
พราวลังเล เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อใจนัทดีหรือไม่ แต่สิ่งที่เขากล่าวมา มันสอดคล้องกับความรู้สึกของเธอ
“ถ้าคุณรู้…คุณก็บอกฉันมาสิ” พราวเอ่ย
“ใจเย็นๆ…ที่รัก” นัทยิ้ม “ความจริง…มันซับซ้อนกว่าที่เธอคิด”
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของพราวก็ดังขึ้น เธอรีบหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์ของภาคิน!
“ภาคิน!” พราวอุทานด้วยความดีใจ “คุณอยู่ที่ไหนคะ”
“พราว…ฟังฉันนะ” เสียงของภาคินดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงของเขาฟังดูเหนื่อยล้าและร้อนรน “ฉันกำลังจะกลับไปหาเธอ…แต่…มีบางอย่าง…ที่ฉันต้องเตือนเธอ”
“เตือนอะไรคะ” พราวถาม
“อย่า…อย่าไว้ใจใคร…ที่เข้ามาเสนอความช่วยเหลือ…โดยที่เธอไม่รู้จักเขาดีพอ” ภาคินบอก “และ…ถ้ามีใคร…ที่พูดถึงความลับของครอบครัว…ให้ระวัง…มันอาจจะเป็น…กับดัก”
คำพูดของภาคินทำให้พราวหันไปมองนัทด้วยความสงสัย นัทเพียงแค่ยิ้มให้เธออย่างมีเลศนัย
“ใคร…ใครกำลังจะเข้ามาทำอันตรายฉันคะ” พราวถาม “คุณ…คุณพอจะบอกได้ไหม”
“ฉัน…ฉันกำลังเดินทาง…ฉันจะรีบไปหาเธอ…เธออยู่คนเดียวใช่ไหม…พราว” ภาคินถาม
“ค่ะ…ฉันอยู่คนเดียว” พราวตอบ
“รอฉันนะ…พราว…อย่าไปไหน” เสียงของภาคินเหมือนกำลังอ้อนวอน
“ค่ะ…ฉันจะรอ” พราวรับปาก
หลังจากวางสายจากภาคิน พราวมองหน้านัทอีกครั้ง
“คุณ…คุณกำลังจะบอกอะไรฉัน” พราวถาม
นัทส่ายหน้า “ฉันจะบอกว่า…ภาคินกำลังตกอยู่ในอันตราย…และ…ถ้าเธออยากช่วยเขา…เธอต้องเชื่อฉัน”
“คุณ…คุณรู้ได้ยังไง” พราวถาม
“เพราะ…ฉันคือคนที่กำลังจะช่วยเขา…จากคนที่กำลังจะเล่นงานเขา” นัทตอบ
พราวสับสนไปหมด เธอไม่รู้จะเชื่อใครดี ระหว่างภาคินที่กำลังจะกลับมา หรือนัทที่กำลังเสนอความช่วยเหลือ
ทันใดนั้น ประตูรั้วของคฤหาสน์ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง!
“ใครน่ะ!” พราวตะโกนอีกครั้ง
กลุ่มชายฉกรรจ์หลายคนสวมชุดดำสนิท บุกเข้ามาในบริเวณคฤหาสน์ พร้อมอาวุธในมือ
“มาแล้ว…” นัทพูดพลางยิ้มมุมปาก “ถึงเวลาที่เราจะต้อง…พิสูจน์กันแล้ว”
พราวตกใจ เธอไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน
“พวกแก…ต้องการอะไร” นัทตะโกนถามชายชุดดำ
“เรามา…เพื่อทวงสิ่งที่ภาคินเอาไป” ชายชุดดำคนหนึ่งตอบเสียงห้าว
“สิ่งที่ภาคินเอาไป…มันเป็นของฉันต่างหาก” นัทสวนกลับ
เกิดการต่อสู้ขึ้นอย่างรวดเร็ว พราวตกอยู่ในวงล้อมของชายชุดดำ เธอกลัวจนตัวสั่น
ทันใดนั้น เสียงรถยนต์ก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงไซเรนของรถตำรวจ!
ภาคินปรากฏตัวขึ้น เขาลงจากรถมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความมุ่งมั่น
“ปล่อยเธอไป!” ภาคินตะโกนใส่กลุ่มชายชุดดำ
“นายพลภาคิน…เสียใจด้วย…วันนี้…เธอจะไม่ได้กลับบ้านไปพร้อมกับคนรัก” ชายชุดดำคนหนึ่งกล่าว
ภาคินชักปืนออกมา “ถ้าใครแตะต้องเธอ…ฉันจะยิงให้ตาย!”
การเผชิญหน้าระหว่างภาคินและกลุ่มชายชุดดำเริ่มขึ้น พราวตกใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เธอไม่รู้ว่าใครคือผู้ร้ายที่แท้จริง
“พราว…เข้ามาหาฉัน!” ภาคินตะโกนเรียกเธอ
พราวลังเล เธอไม่รู้จะวิ่งไปหาใครดี
ทันใดนั้น…นัทก็คว้าแขนของพราวไว้ “มาทางนี้…พราว” เขากระซิบ
พราวสะบัดมือของนัทออก “ไม่! ฉันจะไปหาภาคิน!”
เธอวิ่งไปหาภาคินอย่างสุดชีวิต ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่น
ภาคินรีบโผเข้ามากอดพราวไว้แน่นราวกับจะปกป้องเธอจากอันตรายทั้งหมด
“ฉันบอกแล้วไง…ว่าฉันจะปกป้องเธอ” ภาคินกระซิบข้างหูเธอ
แต่แล้ว…ฉากที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น…
นายพลแข่งขัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก