โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 689 คำ
ดวงตาคู่นั้น… ที่พราวเห็นแวบหนึ่งก่อนที่คนร้ายจะหันหน้าไป… มันคือดวงตาของใครบางคนที่เธอรู้จัก… ดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นและความทรยศ! หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวปนสับสน ในขณะเดียวกัน ภาคินก็กำลังต่อสู้กับคนร้ายอย่างดุเดือด เสียงปืน เสียงตะโกน และเสียงข้าวของที่แตกกระจายดังไปทั่วบริเวณ
“ปล่อยภาคินนะ!” พราวตะโกน พยายามจะเข้าไปช่วย แต่กลับถูกคนร้ายอีกคนหนึ่งคว้าแขนไว้แน่น
“อย่ามายุ่ง!” เสียงห้าวๆ ของคนร้ายดังขึ้น
ภาคินใช้ความคล่องแคล่วหลบหลีกการโจมตี และยิงสวนกลับไปอย่างแม่นยำ แต่จำนวนของคนร้ายนั้นมีมากเกินไป พวกเขาเข้ามาประชิดตัวอย่างไม่ลดละ ราวกับมีเป้าหมายเดียวคือจับกุมตัวภาคินให้ได้
“ถ้าพวกแกอยากได้อะไร… มาเอาที่ฉัน!” พราวพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของคนร้าย “ปล่อยภาคินไป!”
คนร้ายที่จับแขนพราวอยู่ หันไปมองภาคินแวบหนึ่ง ก่อนจะดึงพราวเข้าไปหา “ดี… ถ้าเธออยากช่วยเขา… ก็มากับเรา”
ภาคินเห็นภาพนั้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความเป็นห่วง “พราว! ไม่นะ!”
แต่ก่อนที่ภาคินจะเข้าไปช่วยได้ ก็มีคนร้ายอีกคนหนึ่งเข้ามาขวางทางไว้แน่น “นายต้องมากับพวกฉันก่อน… ท่านผู้นั้นต้องการคุยกับนาย”
“ใครคือท่านผู้นั้น!” ภาคินตะคอก
“ไปเดี๋ยวก็รู้” คนร้ายพูดพร้อมกับผลักภาคินอย่างแรง
ในที่สุด ภาคินก็เสียจังหวะ พลังของคนร้ายที่มากกว่า ทำให้เขาถูกรวบตัวไว้ได้ พราวเองก็ถูกลากออกไปจากห้อง ท่ามกลางความสิ้นหวัง
“ภาคิน!” พราวร้องเรียกชื่อเขาอย่างสุดเสียง
“พราว!” ภาคินตะโกนตอบกลับมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล
แต่เสียงของทั้งคู่ก็ถูกกลบด้วยเสียงของคนร้ายที่ลากพวกเขาออกไปจากคฤหาสน์
…
หลังจากเหตุการณ์นั้น พราวและภาคินถูกแยกออกจากกัน พราวถูกพาไปยังสถานที่แห่งหนึ่งที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน มันเป็นห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับให้ความรู้สึกอึดอัดและคับแคบ
ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดออก ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาคือ ‘คุณหญิงมารดา’ ของภาคิน! แต่ใบหน้าของเธอไม่ได้มีร่องรอยของความอ่อนโยนเหมือนที่พราวเคยเห็น กลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและอำมหิต
“คุณ… คุณหญิงมารดา?” พราวอุทานด้วยความประหลาดใจ
“ใช่… และฉันคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้” คุณหญิงมารดาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ฉันคือคนที่สั่งให้คนไปลักพาตัวภาคิน… และสั่งให้จัดฉากให้เธอดูเหมือนเป็นคนผิด”
พราวอึ้งไป เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคุณหญิงมารดาถึงทำแบบนี้ “ทำไมคะ! คุณทำแบบนี้ทำไม!”
“เพราะเธอ… คืออุปสรรค” คุณหญิงมารดาตอบ “ฉันไม่ต้องการให้ใครมาอยู่เคียงข้างลูกชายของฉัน… โดยเฉพาะคนที่… มาจากครอบครัวที่ไม่มีอะไรเลย”
“แต่… ฉันรักภาคินนะคะ!” พราวแย้งอย่างสุดเสียง
“ความรัก?” คุณหญิงมารดาหัวเราะเยาะ “ความรักเป็นสิ่งไร้สาระ… สิ่งที่สำคัญคือ… อำนาจ… และการควบคุม”
“คุณ… คุณกำลังหลอกลวงภาคินอยู่!” พราวพูดด้วยความโกรธ “คุณทำร้ายเขา… ทำร้ายครอบครัวของเรา!”
“ฉันทำเพื่ออนาคตที่ดีที่สุดของภาคิน… และของตระกูลเรา” คุณหญิงมารดาเดินเข้ามาใกล้พราว “ฉันต้องการให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงที่เหมาะสม… ไม่ใช่เธอ”
“ฉันจะไม่ยอมให้คุณทำแบบนี้เด็ดขาด!” พราวตะโกน
“เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดอะไรทั้งนั้น” คุณหญิงมารดาพูดเสียงเย็น “เธอเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง… ที่ฉันจะใช้กำจัดศัตรู”
…
ในขณะเดียวกัน ภาคินก็ถูกพาไปยังห้องที่ถูกปิดตาย เขาพบกับ ‘คุณชัช’ อดีตคนสนิทของบิดาผู้ล่วงลับ ซึ่งเป็นคนที่เขาไว้ใจมาตลอด
“คุณชัช?” ภาคินถามด้วยความแปลกใจ “ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่”
“ภาคิน… ลูกพ่อ” คุณชัชพูดเสียงสั่นเครือ “ฉัน… ฉันต้องขอโทษแกด้วย”
“ขอโทษเรื่องอะไรครับ” ภาคินเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากล
“เรื่องทั้งหมด… ที่เกิดขึ้น… เป็นแผนการของฉันเอง” คุณชัชสารภาพ “ฉัน… ฉันต้องการแก้แค้น… ให้กับสิ่งที่พ่อของแกทำไว้กับครอบครัวของฉัน… และตระกูลสุริยงค์”
ภาคินตกตะลึงกับคำพูดนั้น “อะไรนะครับ! คุณ… คุณกำลังพูดเรื่องอะไร”
“พ่อของแก… เคยทำลายครอบครัวของฉัน… และทำให้ฉันต้องสูญเสียทุกอย่าง” คุณชัชเล่าด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ฉันรอคอยวันนี้มานาน… วันที่จะได้แก้แค้น… และทำให้แกต้องเจ็บปวดเหมือนที่ฉันเคยเจ็บ”
“คุณ… คุณทำแบบนี้กับผมได้อย่างไร!” ภาคินรู้สึกเหมือนถูกโลกทั้งใบพังทลายลง
“ทั้งหมดที่ผ่านมา… ฉันหลอกแกมาตลอด… เพื่อให้แกตายใจ… และรอคอยเวลาที่เหมาะสม” คุณชัชพูด “และตอนนี้… คือเวลาของฉันแล้ว”
“คุณชัช… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้…” ภาคินได้แต่พึมพำ
“มันเป็นความจำเป็น… สำหรับครอบครัวของฉัน” คุณชัชตอบ “และ… เพื่อให้ฉันสามารถ… กลับไปหา… คนที่ฉันรักได้”
ภาคินมองคุณชัชด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและความเจ็บปวด เขาไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เขาไว้ใจมาตลอด จะเป็นคนที่ทรยศเขาอย่างเลือดเย็น
…
ในที่สุด ความลับที่ซ่อนเร้นมานาน ก็ได้ถูกเปิดเผยทั้งหมด คุณหญิงมารดาต้องการกำจัดพราวออกจากชีวิตของภาคิน เพื่อให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงที่เธอเลือก ในขณะที่คุณชัช… ต้องการแก้แค้นให้กับครอบครัวของเขา โดยการทำลายภาคิน และแน่นอน… เขามีเป้าหมายอื่นที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง
แต่ท่ามกลางความมืดมิดและความสิ้นหวังนั้น พราวนึกถึงภาคิน… เธอไม่ยอมแพ้ เธอเชื่อมั่นในความรักของพวกเขา ว่าจะสามารถเอาชนะทุกอุปสรรคไปได้
“ภาคิน… ฉันจะไปหาคุณ… ฉันจะไปช่วยคุณ” พราวพูดกับตัวเองอย่างมุ่งมั่น
ในขณะเดียวกัน ภาคินเองก็ยังคงมีความหวัง… ความหวังในตัวพราว… เขาเชื่อว่าเธอจะไม่ยอมแพ้
“พราว… เธอต้องปลอดภัย… เธอต้องหาทางรอดไปได้” ภาคินพึมพำ
และแล้ว… ความรักที่เคยถูกทดสอบด้วยความลับและอันตราย ก็กำลังจะก้าวเข้าสู่บทพิสูจน์ครั้งสุดท้าย…
แต่ในขณะที่พราวกำลังพยายามหาทางหนีออกจากห้องนั้น เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามา… ประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้ง!
แต่คราวนี้… คนที่เดินเข้ามา… กลับไม่ใช่คุณหญิงมารดา… หากแต่เป็น…
นายพลแข่งขัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก