ตอนที่ 4 — แผนการอันแยบยล

“จากนี้ไป ข้าคือคู่หมั้นของเจ้าหญิงอรุณรัศมี!”

เสียงกึกก้องของบุรุษนิรนามดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของงานเลี้ยงอันหรูหราที่จัดขึ้น ณ พระราชวัง แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลสาดส่องลงมายังผู้คนที่กำลังตกตะลึง ใบหน้าของเจ้าหญิงอรุณรัศมีซีดเผือดราวกับกระดาษ เธอหันขวับไปมองต้นเสียง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อระคนหวาดหวั่น ‌ชายหนุ่มที่ยืนสง่าอยู่เบื้องหน้าเธอ สวมชุดสีดำสนิทราวกับรัตติกาล ใบหน้าคมคายที่เคยคุ้นจนแทบจะสลักไว้ในความทรงจำของเธอ บัดนี้กลับฉายแววเย็นชาไร้ความปรานี ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องมาที่เธอ ราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงแก่นแท้ของจิตวิญญาณ

"ราเมศ..." เสียงของเธอแผ่วเบา แทบจะไม่ได้ยิน ​ราเมศ! ชายที่เธอเคยรัก ชายที่เธอเคยเชื่อมั่น ราเมศที่ถูกกล่าวขานว่าเสียชีวิตไปแล้วในสงครามเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเธอในฐานะ "คู่หมั้น" ของเธอได้อย่างไร? ความคิดตีรวนปนเปกันไปหมด ‍ความโกรธแค้นที่ถูกหักหลัง ความเสียใจที่เชื่อในคำโกหก ความกลัวต่ออำนาจอันลึกลับที่เขาแผ่ออกมา มันถาโถมเข้าใส่เธอจนแทบจะยืนไม่อยู่

"เจ้าคงจำข้าได้นะ อรุณรัศมี" ราเมศกล่าว ยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน เขาก้าวเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า ‌แต่ทุกย่างก้าวกลับเต็มไปด้วยพลังอำนาจที่กดดันให้เธอถอยหลัง "ข้ากลับมาแล้ว... กลับมาเพื่อทวงสิ่งที่ข้าควรจะได้"

"ท่าน... ท่านมาทำอะไรที่นี่?" อรุณรัศมีถามเสียงสั่น เธอพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง พยายามกลบเกลื่อนความตกใจที่ฉายชัดบนใบหน้า "ท่านไม่ควรอยู่ที่นี่"

"ทำไม? ‍ข้าไม่ควรอยู่ที่นี่งั้นหรือ?" ราเมศหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "ข้าคือเจ้าชายแห่งแผ่นดินนี้! และเจ้า... เจ้าเคยเป็นคนรักของข้า! จำไม่ได้หรือ?"

คำพูดของเขาเหมือนมีดกรีดลงบนหัวใจของเธอ เธอจำได้... ​ทุกอย่าง... แววตาที่เคยอ่อนโยน คำพูดที่เคยหวานหู การสาบานรักที่เคยให้ไว้ แต่สุดท้าย... ทุกอย่างก็เป็นเพียงภาพลวงตา เป็นเพียงเกมที่เธอตกเป็นเหยื่อ

"ท่านมันคนโกหก!" อรุณรัศมีตะโกนออกมา ​เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและขมขื่น "ท่านหลอกลวงข้า! ท่านทำลายทุกอย่างของข้า!"

"ข้าหลอกลวงเจ้า?" ราเมศเลิกคิ้วสูง แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ "ใครกันแน่ที่หลอกลวงใคร? ใครกันแน่ที่หักหลัง? ใครกันแน่ที่ทรยศ?"

เขาเดินเข้ามาใกล้จนแทบจะชิด ​เธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดต้นคอ ความรู้สึกคุ้นเคยในอดีตปะทุขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันถูกเคลือบไว้ด้วยความขมขื่นและความแค้น

"ข้า... ข้าไม่เข้าใจ" เธอพูด พยายามหลบสายตาของเขา

"ไม่เข้าใจหรือ?" ราเมศเอื้อมมือมาประคองคางของเธอ บังคับให้เธอเงยหน้ามองเขา "เจ้าเข้าใจดีนักแหละอรุณรัศมี เจ้าเข้าใจดีว่าเจ้าทำอะไรไว้กับข้า!"

ดวงตาของเขากำลังลุกโชนด้วยไฟแห่งความแค้น มันเป็นไฟที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ราเมศในอดีตไม่มีวันที่จะมองเธอด้วยสายตาแบบนี้ แต่ราเมศในวันนี้... เขาคือปีศาจร้ายที่สวมหน้ากากของคนที่เธอเคยรัก

"เจ้าคิดว่าข้าจะยอมให้อภัยเจ้าได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?" เขาถาม ยิ้มอย่างชั่วร้าย "ไม่! ข้าจะทำให้เจ้ารู้ซึ้งถึงความผิดที่เจ้าก่อไว้ ข้าจะทำให้เจ้าเจ็บปวด... เจ็บปวดยิ่งกว่าที่ข้าเคยเจ็บปวดเสียอีก!"

เขาประกาศต่อหน้าแขกเหรื่อที่มาร่วมงานเลี้ยง ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาและความตกใจระคนความหวาดกลัวของทุกคน

"จากนี้ไป... นางคือคู่หมั้นของข้า! นางจะอยู่เคียงข้างข้า! และข้า... จะไม่ปล่อยให้นางหนีไปไหนอีก!"

คำประกาศของเขาดังสะท้อนไปทั่วโถงงานเลี้ยง อรุณรัศมีรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้าเธอ ความฝัน ความหวัง ทุกอย่างที่เคยมี บัดนี้ถูกเหยียบย่ำด้วยชายผู้เดียวที่เธอเคยรัก

"ไม่! ข้าไม่ยอม!" เธอตะโกนสุดเสียง แต่เสียงของเธอกลับถูกกลืนหายไปในความเงียบงันที่เกิดขึ้นเมื่อผู้คนแตกตื่นและรีบถอยห่างจากจุดศูนย์กลางของความขัดแย้ง

ราเมศมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งถึง มีความพึงพอใจฉายชัดอยู่ในนั้น เขากำลังมีความสุขกับการเห็นเธอตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เขาต้องการเห็นเธอหวาดกลัว สิ้นหวัง และไร้ทางหนี

"เจ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ" เขาพูดเสียงเย็น "เพราะจากนี้ไป... ทุกอย่างของเจ้า... คือของข้า!"

เขาโน้มตัวลงมาใกล้เธออีกครั้ง ริมฝีปากของเขาอยู่ห่างจากริมฝีปากของเธอเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจของเขาร้อนระอุ ปลุกเร้าความรู้สึกที่ถูกเก็บกดไว้เป็นเวลานาน

"จำเอาไว้ให้ดี อรุณรัศมี... นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น"

เขาผละออกไป ทิ้งให้อรุณรัศมีทรุดตัวลงกับพื้น หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวและความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นมาพร้อมๆ กัน เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การกลับมาเพื่อขอคืนดี แต่มันคือการกลับมาเพื่อแก้แค้น... แก้แค้นอย่างสาสม!

ขณะที่ผู้คนเริ่มทยอยกันออกจากงานด้วยความตกใจและไม่เข้าใจ ราเมศยังคงยืนมองอรุณรัศมีที่กำลังทรุดตัวลงกับพื้น รอยยิ้มที่มุมปากของเขากว้างขึ้น เขาได้เห็นความเจ็บปวดที่ฉายชัดในดวงตาของเธอ มันเป็นความเจ็บปวดที่เขาโหยหามาตลอดหลายปีที่ผ่านมา

"เจ้าคิดว่าจบแค่นี้งั้นหรือ?" เขาพึมพำกับตัวเอง "ไม่... เกมเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหาก... และเจ้า... จะต้องเล่นมันจนจบ!"

เขาหันหลังให้กับเธอ เดินจากไปอย่างสง่างามราวกับไม่เคยมีเรื่องราวใดเกิดขึ้น ทิ้งให้อรุณรัศมีอยู่ท่ามกลางความสับสนและความหวาดกลัวเพียงลำพัง

แผ่นดินที่เคยสงบสุข บัดนี้กลับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยการกลับมาของ "เจ้าชาย" ผู้ถูกเนรเทศ... และการกลับมาครั้งนี้... ไม่ใช่เพื่อทวงบัลลังก์ แต่เพื่อทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาถูกพรากไป... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... หัวใจของสตรีผู้ที่หักหลังเขา...