ตอนที่ 6 — ความทรงจำที่ตามหลอกหลอน

"ที่นี่... คือคฤหาสน์ของข้า... ที่ที่เจ้าเคยมีความสุข... และที่ที่เจ้าจะถูกลงทัณฑ์"

ราเมศกล่าว เสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นที่ทำให้อรุณรัศมีขนลุกซู่ คฤหาสน์หลังเก่าตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเธอ แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องกระทบเงาของอาคาร ‌ทำให้ดูราวกับเป็นปราสาทต้องสาป อรุณรัศมีจำที่นี่ได้... ที่นี่คือที่ที่เธอเคยใช้เวลาหลายปีกับราเมศ เป็นที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันแสนหวาน แต่บัดนี้... มันกลับกลายเป็นสถานที่แห่งความทรมาน

"ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ" เธอพยายามพูดเสียงสั่น ​"ทำไมต้องพาฉันมาที่นี่?"

"เพราะที่นี่... คือสัญลักษณ์ของทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าได้ทำลายไป" ราเมศตอบ เขาก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ "ทุกมุม... ทุกห้อง... เต็มไปด้วยความทรงจำของเรา... ความทรงจำที่เจ้าได้ฉีกทิ้ง... ‍และเหยียบย่ำมัน"

เขาจูงมือของเธอเข้าไปในคฤหาสน์อย่างไม่สนใจว่าเธอจะขัดขืนหรือไม่ บรรยากาศภายในคฤหาสน์ยังคงเหมือนเดิม เฟอร์นิเจอร์โบราณ โต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยหนังสือ และรูปภาพของพวกเขาสองคนในวัยเยาว์ ทุกอย่างยังคงอยู่ที่เดิม ราวกับเวลาได้หยุดนิ่ง

"จำได้ไหม?" ราเมศถาม ‌พลางชี้ไปยังโซฟาตัวใหญ่ตรงกลางห้อง "ที่นี่... ที่ที่เราเคยนั่งดูดาวด้วยกัน... เจ้าบอกว่า... เจ้าจะไม่มีวันทิ้งข้าไปไหน"

อรุณรัศมีก้มหน้าลง ความทรงจำเหล่านั้นเหมือนมีดกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันเจ็บปวด... เจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหว

"แต่เจ้า... ‍ก็ทำ" เขากล่าวต่อ น้ำเสียงของเขามีแววตัดพ้อ "เจ้าเลือกเขา... เจ้าเลือกอำนาจ... เจ้าเลือกทุกสิ่งทุกอย่าง... ยกเว้นข้า"

เขาพาเธอไปยังห้องนอน ห้องที่เคยเป็นของพวกเขาสองคน ​เตียงนอนขนาดใหญ่ยังคงตั้งอยู่ที่เดิม ผ้าม่านสีแดงเข้มยังคงปิดกั้นแสงอาทิตย์ ทำให้ห้องดูมืดสลัว

"ที่นี่... คือที่ที่เรา... ให้กำเนิดความรักของเรา" ราเมศพูด "แต่เจ้า... ก็ได้ทำลายมันลง... ​ในคืนที่เจ้าเลือกจะทรยศข้า"

เขาหันมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยไฟแห่งความแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่าง

"ข้าจะทำให้เจ้า... ตื่นขึ้นมาทุกเช้า... ด้วยความรู้สึกผิด... ด้วยความเจ็บปวด... ที่เจ้าได้มอบให้ข้า!"

เขาบังคับให้อรุณรัศมีนั่งลงบนเตียง ราวกับเธอเป็นนักโทษที่กำลังรอการตัดสิน ราเมศเดินไปหยิบกรอบรูปใบหนึ่งจากโต๊ะข้างเตียง ​มันเป็นรูปของเขากับเธอในวันที่เขาขอเธอแต่งงาน

"จำได้ไหม?" เขาถาม "วันนั้น... เจ้ามีความสุขมากแค่ไหน... เจ้าหัวเราะ... เจ้ามีความหวัง... และเจ้า... ได้ตกลงปลงใจกับข้า"

เขาโยนกรอบรูปนั้นลงบนพื้นอย่างแรง กระจกแตกกระจายไปทั่ว อรุณรัศมีสะดุ้งตกใจ

"แต่ทุกอย่าง... ก็พังทลายลง... เพราะความโลภของเจ้า!"

ราเมศเริ่มย้ำเตือนเธอถึงความผิดที่เคยทำผ่านการกระทำต่างๆ เขาบังคับให้เธอนั่งอยู่ที่เดิมในขณะที่เขาเดินไปหยิบของต่างๆ มาให้ดู สิ่งของเหล่านั้นล้วนเป็นสิ่งที่เคยมีความหมายต่อความสัมพันธ์ของพวกเขา แต่บัดนี้... มันกลับกลายเป็นเครื่องมือในการทรมานจิตใจของเธอ

"นี่คือสร้อยคอที่ข้าให้เจ้า... ในวันเกิดครบรอบ 20 ปีของเจ้า" เขากล่าว พลางยื่นสร้อยคอเส้นเล็กๆ ที่ประดับด้วยเพชรเม็ดงามให้เธอ "เจ้าบอกว่า... มันสวยที่สุดในโลก... และเจ้าจะไม่มีวันถอดมันออก"

อรุณรัศมีมองสร้อยคอเส้นนั้น น้ำตาของเธอค่อยๆ ไหลรินออกมา

"แต่เจ้า... ก็ถอดมันออก... เพื่อไปอยู่กับมัน... กับคนที่เจ้าเลือก"

เขาหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก เป็นจดหมายที่เขาเคยเขียนให้เธอ แต่เธอไม่เคยได้รับ

"นี่คือจดหมายรัก... ที่ข้าเขียนให้เจ้า... ในขณะที่ข้ากำลังจะออกไปรบ... ข้าหวังว่า... จะได้กลับมา... เพื่อมอบให้เจ้าด้วยมือของข้าเอง"

เขากล่าวเสียงสั่นเครือ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ฝังลึก

"แต่เจ้า... กลับเลือกที่จะ... ทิ้งข้าไป... โดยไม่แม้แต่จะอ่านมัน!"

อรุณรัศมีรู้สึกราวกับหัวใจของเธอถูกบีบอัดจนแหลกละเอียด ทุกคำพูดของราเมศ ทุกการกระทำของเขา ล้วนเป็นการตอกย้ำความผิดของเธอ มันยิ่งทำให้ความเจ็บปวดในอดีตของเขา... ยิ่งชัดเจนมากขึ้น

"ข้าจะทำให้เจ้า... รู้สึกถึงความเจ็บปวด... ที่ข้าเคยรู้สึก" ราเมศกล่าว "ข้าจะทำให้เจ้า... นอนไม่หลับ... ข้าจะทำให้เจ้า... หวาดกลัว... และข้า... จะทำให้เจ้า... ยอมรับในสิ่งที่เจ้าทำ!"

เขาเดินไปหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมา มันเป็นรูปของเธอในงานเลี้ยงฉลองชัยชนะ... เธอกำลังเต้นรำกับองครักษ์คนสนิทของพระราชา... ใบหน้าของเธอเปื้อนยิ้ม... ยิ้มที่ราเมศไม่เคยได้รับ

"ดูสิ... เจ้ามีความสุขมากแค่ไหน... ในวันที่ข้ากำลังจะตาย... เจ้ากลับไปเฉลิมฉลองกับมัน!"

อรุณรัศมีมองรูปนั้น เธอจำคืนนั้นได้... คืนที่เธอได้รับข่าวลือว่าราเมศเสียชีวิต... คืนที่เธอเสียใจมากที่สุด... แต่เธอก็ต้องเก็บงำความเสียใจนั้นไว้... เพื่อไม่ให้ใครรู้...

"ท่าน... ท่านเข้าใจผิดไปแล้ว" เธอพยายามอธิบาย

"ผิดอย่างนั้นหรือ?" ราเมศหัวเราะเสียงดัง "เจ้ายังจะแก้ตัวอีกงั้นหรือ? เจ้าคิดว่าข้าโง่มากแค่ไหนกัน?"

เขาเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง กอดเธอไว้แน่น ราวกับจะบดขยี้เธอให้แหลกลาญ

"ข้าจะทำให้เจ้า... รู้สึกถึงความผิด... ทุกครั้งที่เจ้าหายใจ... ทุกครั้งที่เจ้าลืมตา... และทุกครั้งที่เจ้า... พยายามจะลืมข้า!"

เขาค่อยๆ ปล่อยเธอออก แต่ยังคงจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น

"คืนนี้... เจ้าจะนอนที่นี่... กับความทรงจำอันแสนหวาน... ที่จะกลายเป็น... ฝันร้าย... ของเจ้า!"

เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้อรุณรัศมีอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความมืดสลัวและเสียงสะท้อนของคำพูดของราเมศ ความทรงจำอันแสนหวานในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนคมมีดที่กรีดแทงหัวใจของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการแก้แค้นของราเมศ และเธอ... จะต้องเผชิญหน้ากับมัน... ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม

แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้อง ผ่านช่องว่างของผ้าม่านสีแดงเข้ม ราวกับเป็นดวงตาที่คอยจับจ้องเธออยู่ อรุณรัศมีหลับตาลง พยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา แต่เธอก็รู้ดี... ว่าค่ำคืนนี้... จะเป็นค่ำคืนที่ยาวนาน... และเต็มไปด้วยความเจ็บปวด... ราวกับจะไม่มีวันสิ้นสุด...