โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 733 คำ
"นี่ไม่ใช่ความผิดของเจ้า… ความผิดทั้งหมดอยู่ที่ข้าเอง" เสียงกระซิบแหบพร่าของชายปริศนา ก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของอรุณรัศมี ราวกับน้ำแข็งเย็นเยียบที่แทรกซึมเข้าสู่ทุกอณูของหัวใจ…
อรุณรัศมีทรุดตัวลงนั่งบนพื้นเย็นเฉียบของห้องสมุดโบราณ ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองไปยังแผ่นจารึกทองแดงที่บัดนี้สั่นเทาอยู่ในมือของเธอ กลิ่นอายของอดีตกาลที่ถูกทับถมมานานนับทศวรรษ ค่อยๆ คลี่คลายออกทีละน้อย ราวกับผ้าม่านที่ถูกรูดเปิด เผยให้เห็นภาพอันน่าตระหนกที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้ชั้นของคำโกหกและความเข้าใจผิด
ข้อความบนแผ่นจารึกนั้นไม่ใช่ถ้อยแถลงแห่งความรักที่เธอเคยจินตนาการ แต่เป็นหลักฐานอันชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด ว่าการทรยศที่ราเมศกล่าวหาเธอมาตลอดนั้น… เป็นเพียงเรื่องที่ถูกจัดฉากขึ้น!
"เป็นไปไม่ได้…" เธอพึมพำ เสียงสั่นเครือ มืออีกข้างยกขึ้นทาบปาก ราวกับจะกลั้นเสียงกรีดร้องที่พร้อมจะระเบิดออกมา
ในคืนนั้น ขณะที่ราเมศกำลังพิจารณาเอกสารลับเกี่ยวกับแผนการร้ายที่ยังค้างคาใจ อรุณรัศมีแอบลักลอบเข้ามาในห้องสมุดส่วนพระองค์ของเขา เธอต้องการเพียงแค่เศษเสี้ยวของเวลาอันเงียบสงบ เพื่อทบทวนเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในอดีต หวังเพียงว่าจะพบเบาะแสบางอย่างที่จะช่วยให้เธอเข้าใจความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างเธอกับราเมศได้มากขึ้น
ท่ามกลางกองเอกสารโบราณที่ถูกจัดเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ มีกล่องไม้แกะสลักปิดซ่อนอยู่ใต้ชั้นวางหนังสือเก่าแก่ ความสงสัยผลักดันให้เธอค่อยๆ เลื่อนมันออกมา ปรากฏเป็นกล่องไม้สีเข้ม ประดับด้วยลวดลายที่ดูคุ้นตา… ลวดลายเดียวกับที่ปรากฏอยู่บนกำไลข้อมือของนางสนมคนหนึ่งที่สนิทสนมกับพระมเหสีในอดีต
เมื่อเปิดกล่องออก สิ่งที่อยู่ภายในนั้น ทำเอาลมหายใจของอรุณรัศมีแทบหยุดนิ่ง…
มันคือแผ่นจารึกทองแดงหลายแผ่น เรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ ท่ามกลางเศษผ้าไหมสีม่วงที่ซีดจางไปตามกาลเวลา แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันที่เธอจุดขึ้น ส่องให้เห็นอักษรโบราณที่สลักไว้อย่างประณีต
เธอค่อยๆ หยิบแผ่นแรกขึ้นมา มือสั่นระริกขณะที่สายตาไล่เรียงตามตัวอักษร…
"…ข้า… ท่านหญิงอัมพา… ได้รับคำสั่งจาก… พระมเหสี… ให้… จัดฉาก… การทรยศ… ของ… อรุณรัศมี… ต่อ… เจ้าชายราเมศ… เพื่อ… ป้องกัน… มิให้… ทายาท… ของ… นาง… ได้สืบครอง… บัลลังก์…"
หัวใจของอรุณรัศมีราวกับถูกบีบอัดจนแทบแหลกสลาย ความจริงที่เธอแบกรับมานานนับสิบปี ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินจิตใจตลอดมา… ทั้งหมดเป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้น!
เธอไม่ใช่คนทรยศ!
เธอถูกใส่ร้าย!
เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามา ทำให้อรุณรัศมีสะดุ้งสุดตัว เธอรีบซ่อนแผ่นจารึกกลับเข้ากล่องอย่างรวดเร็ว และพยายามจะปิดมันให้เงียบที่สุด
"ใครอยู่ตรงนั้น!" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้น ราวกับเสียงกึกก้องของสายฟ้า
ราเมศปรากฏตัวขึ้นที่ปากทางเข้าห้องสมุด ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของอรุณรัศมีที่กำลังพยายามยืนขึ้นอย่างทุลักทุเล
"เจ้า… มาทำอะไรที่นี่?" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย และแฝงด้วยความเย็นชาที่อรุณรัศมีเคยสัมผัส
"ข้า… ข้าแค่อยากจะ… ทบทวนบางอย่าง…" เธอพยายามรวบรวมสติ พูดตะกุกตะกัก
ราเมศก้าวเข้ามาใกล้ ช้าๆ ดวงตาของเขาสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของเธอ และรอยเปื้อนฝุ่นที่ติดอยู่บนชุดของเธอ
"ทบทวนอะไร?" เขาถาม เสียงเข้มขึ้น "นี่มันไม่ใช่ที่ของเจ้าที่จะเข้ามาได้ตามใจชอบ"
อรุณรัศมีกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไร จะบอกเขาได้อย่างไรว่าเธอเพิ่งค้นพบความจริงที่อาจจะเปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่างไปตลอดกาล
"ท่านชาย… บางที… บางทีท่านอาจจะเข้าใจข้าผิดมาตลอด…" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา
ราเมศหยุดชะงัก เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ เห็นแววตาแห่งความสับสนและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ
"เข้าใจผิด? เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" เขาถาม
"หลักฐาน… ข้าเจอหลักฐานบางอย่าง… ที่… ที่บ่งชี้ว่า… ว่าข้า… ไม่ได้เป็นผู้ทรยศท่านจริงๆ…"
คำพูดของเธอทำให้ราเมศขมวดคิ้วแน่น ความไม่ไว้วางใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง
"หลักฐาน? เจ้ากำลังจะบอกว่าเจ้าไปเจออะไรมา?" เขาถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
อรุณรัศมีลังเลใจ เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเปิดเผยทั้งหมดในตอนนี้หรือไม่ แต่ความจริงนั้นมันหนักอึ้งเกินกว่าจะเก็บไว้คนเดียว
"มันคือ… แผ่นจารึก… ที่บอกว่า… ว่าเรื่องราวทั้งหมด… เป็นแผนการ… ของคนอื่น…" เธอกล่าวอย่างไม่เต็มเสียง
ราเมศนิ่งไป เขาค่อยๆ มองไปรอบๆ ห้องสมุด ราวกับจะหาหลักฐานที่เธอพูดถึง แต่ก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ
"เจ้ากำลังเล่นตลกอะไรกับข้า อรุณรัศมี?" เขาถาม เสียงเย็นชาเฉียบ "หรือว่าเจ้าคิดว่าการโกหกครั้งใหม่จะทำให้เจ้าหลุดพ้นจากความผิดในอดีตได้?"
"ไม่! ไม่ใช่ค่ะท่านชาย! ข้าพูดความจริง!" อรุณรัศมีพยายามอธิบาย "มันมีหลักฐานจริงๆ… มันอยู่ในกล่องไม้… แต่…"
เธอเหลือบมองไปที่กล่องไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะ เธอลืมปิดมันสนิท!
"แต่… แต่ข้า… ข้าไม่แน่ใจว่ามันจะอยู่ตรงนั้นหรือไม่…" เธอพูดตะกุกตะกัก
ราเมศเดินตรงไปยังโต๊ะที่เธอเคยยืนอยู่ และหยิบกล่องไม้ขึ้นมา เขาสังเกตเห็นว่ามันถูกเปิดออกเล็กน้อย และมีร่องรอยการเปิดปิด
"เจ้าหมายถึงกล่องนี้?" เขาถาม สายตาของเขากวาดมองไปทั่วกล่องอย่างพิจารณา
อรุณรัศมีแทบจะกลั้นหายใจ เธอรู้ดีว่าหากราเมศพบหลักฐานชิ้นนั้นจริงๆ ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
"ใช่ค่ะ… ใช่… มันอยู่ข้างในนั้น…" เธอพยายามบอก
แต่ขณะที่ราเมศกำลังจะเปิดกล่องออกนั้นเอง… เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ
"ฝ่าบาท… มีเรื่องด่วน… จากชายแดน…" เสียงทหารองครักษ์ดังลอดเข้ามา
ราเมศหันไปมองประตูครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองอรุณรัศมี ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
"เรื่องนี้… ข้าจะกลับมาคุยกับเจ้าทีหลัง" เขาพูดเสียงเย็นชา ก่อนจะวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะ แล้วเดินออกจากห้องสมุดไป ทิ้งให้อรุณรัศมีอยู่ตามลำพังกับความจริงที่เพิ่งค้นพบ และความหวังอันริบหรี่ที่จะได้พิสูจน์ตัวเอง
หัวใจของเธอเต้นระรัว การเผชิญหน้ากับราเมศในครั้งนี้ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของพายุที่กำลังจะถาโถมเข้ามา
เมื่อราเมศจากไป อรุณรัศมีก็รีบกลับไปที่กล่องไม้ เธอเปิดมันออกอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่เธอพบกลับทำให้เธอแทบเป็นลม…
กล่องไม้ว่างเปล่า… แผ่นจารึกทองแดงหายไปไหนแล้ว?!
เจ้าชายกลับมาแก้แค้นที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก