ตอนที่ 16 — การจากไปที่ไม่มีวันหวนคืน

"ความตายของท่านพ่อ... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่ไหม อรุณรัศมี?" เสียงเข้มของราเมศถามขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอรุณรัศมีราวกับจะสืบค้นความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง

อรุณรัศมียืนนิ่งราวกับถูกสาป คำถามนั้นกระแทกเข้ากลางใจจนแทบหยุดหายใจ ความลับที่เธอเก็บงำมาตลอดชีวิต กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าเขา ‌ศัตรูหัวใจที่ตอนนี้กลับกลายเป็นคนที่เธอรักหมดหัวใจ

"ท่านไม่ควรพูดแบบนั้น ราเมศ" เสียงของเธอสั่นเครือ แววตาฉายชัดถึงความเจ็บปวดที่พยายามซ่อนไว้ "ท่านพ่อของท่าน... คือกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ เป็นที่รักของปวงประชา ใครเล่าจะกล้าทำร้ายพระองค์"

"แต่ข้าเห็น..." ​ราเมศก้าวเข้ามาใกล้ จ้องมองใบหน้าซีดเผือดของเธอ "ข้าเห็นเงาของใครบางคนในคืนนั้น... เงาที่คล้ายกับเจ้า... อรุณรัศมี"

หัวใจของอรุณรัศมีเต้นระรัว ราวกับจะทะลุออกมานอกอก ภาพในคืนนั้นยังคงหลอกหลอนเธอไม่เคยจางหาย เธอกลัว... ‍กลัวว่าราเมศจะรู้ความจริง กลัวว่าความแค้นที่เขามีต่อเธอจะยิ่งทวีคูณ

"ท่านคิดไปเอง ราเมศ" เธอพยายามยืนยันเสียงให้มั่นคง แต่กลับยิ่งฟังดูสั่นคลอน "คืนนั้นมันมืดมาก ท่านอาจจะตาฝาดไปเอง"

"ตาฝาด?" ราเมศหัวเราะในลำคอ ‌เป็นเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบ ไร้ซึ่งความยินดี "ตาข้าไม่เคยฝาดเรื่องนี้... เรื่องที่เกี่ยวกับเจ้า"

เขาก้มหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินอยู่บนใบหน้าของเธอ อรุณรัศมีหลับตาลงแน่น พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่กำลังจะเอ่อล้น

"หากท่านต้องการความจริง..." ‍เสียงของเธอแผ่วเบา จนเกือบจะไม่ได้ยิน "ข้าจะบอกท่าน... ข้าจะบอกทุกอย่าง"

แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำใดออกไป เสียงฝีเท้าของทหารก็ดังขึ้นมาจากด้านนอก ราวกับจะขัดจังหวะคำสารภาพที่กำลังจะหลุดรอดออกจากปากของเธอ

"องค์ชายราเมศ! ข่าวจากชายแดน! ทัพของฝ่ายกบฏกำลังเคลื่อนพลเข้ามา! ​พวกมันจะบุกโจมตีเมืองหลวงในเร็ววันนี้!"

สีหน้าของราเมศเปลี่ยนไปทันที จากความโกรธแค้นที่กำลังปะทุ กลายเป็นความกังวลระคนเดือดดาล

"อะไรนะ!" เขาตะโกนถาม "พวกมันกล้าหาญชาญชัยถึงเพียงนี้เชียวหรือ!"

อรุณรัศมีมองเห็นโอกาส เธอรู้ดีว่าราเมศถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ทรยศ เป็นต้นเหตุให้แผ่นดินไร้ผู้นำในยามวิกฤตเช่นนี้ หากเขาไปต่อสู้เพื่อปกป้องอาณาจักร ​อาจจะทำให้ประชาชนลืมเลือนความผิดของเขา และอาจจะทำให้เขาได้กลับคืนสู่ตำแหน่งอันควร

"ราเมศ..." เธอเรียกชื่อเขาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง "ท่านต้องไป... ท่านต้องไปปกป้องอาณาจักรของเรา"

"แต่..." ราเมศลังเล ดวงตาของเขากลับมาจ้องมองเธออีกครั้ง "แล้วเรื่องของท่านล่ะ? ​ข้ายังไม่ได้คำตอบจากเจ้าเลย"

"ไม่มีเวลาแล้ว ราเมศ" เธอพูดพลางดึงตัวเองออกจากอ้อมแขนที่แข็งแรงของเขา "นี่คือโอกาสของท่าน... โอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเอง"

เธอถอยห่างออกมาอีกก้าวหนึ่ง ยืนอยู่ตรงนั้น แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบใบหน้าของเธอ ทำให้เธอดูราวกับนางฟ้าที่กำลังจะจากลา

"ข้า... อรุณรัศมี... ขอถวายบังคมลา" เธอกล้มลงกราบราเมศอย่างนอบน้อม "ขอให้องค์ชายทรงพระเจริญ... และขอให้แผ่นดินของเราสงบสุข"

ราเมศมองเธอด้วยความงุนงง อรุณรัศมีไม่เคยทำเช่นนี้มาก่อน การกราบไหว้ลาอย่างเป็นทางการเช่นนี้ มันหมายความว่าอย่างไร?

"อรุณรัศมี! เจ้าจะไปไหน!" เขาตะโกนถาม แต่เสียงของเธอกลับเลือนหายไปตามสายลม

เมื่อราเมศหันกลับมาอีกครั้ง อรุณรัศมีก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว มีเพียงความว่างเปล่าและความมืดมิดที่ปกคลุมแทนที่

"อรุณรัศมี!" เขาตะโกนเรียกชื่อเธออีกครั้ง เสียงก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรงที่ว่างเปล่า ทหารที่ยืนรออยู่ด้านนอกมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ

ราเมศรู้สึกเหมือนมีบางอย่างถูกพรากไปจากชีวิตของเขาไปอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่บัลลังก์ ไม่ใช่ชื่อเสียง แต่เป็นหัวใจของเขาเอง

"นางไปแล้ว..." เขาพึมพำกับตัวเอง "ไปจริงๆ แล้ว..."

ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามา อรุณรัศมีอาจจะกำลังจะบอกความจริงบางอย่างกับเขาในคืนนั้น แต่เขากลับปล่อยให้เธอจากไป... จากไปในยามที่อาณาจักรต้องการเขามากที่สุด

เขาเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า ดวงจันทร์สีนวลกำลังสาดแสงเจิดจ้า แต่ในใจของราเมศกลับมีแต่ความมืดมิด

"อรุณรัศมี..." เขาเอ่ยชื่อเธออีกครั้ง คราวนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย "ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าหายไปจากชีวิตข้าอีกเด็ดขาด... ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม"

แต่คำพูดนั้นก็เป็นเพียงเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ล่องลอยไปกับสายลม ราเมศรู้ดีว่าการจากไปของอรุณรัศมีในครั้งนี้ อาจจะเป็นการจากไปที่ไม่มีวันหวนคืน... และเขาอาจจะไม่มีวันได้รู้ความจริงทั้งหมดที่เธอซ่อนไว้

ราเมศหันกลับไปทางทหารที่รออยู่ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"เตรียมกองทัพ! ข้าจะนำทัพออกไปสู้กับข้าศึกด้วยตัวเอง! ข้าจะปกป้องแผ่นดินนี้... และข้าจะหาตัวอรุณรัศมีให้เจอ!"

เสียงประกาศก้องของราเมศดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยพายุแห่งความรู้สึกที่กำลังปะทุขึ้น... ความแค้น... ความรัก... และความไม่เข้าใจ...