ตอนที่ 4 — ความจริงที่ซ่อนเร้น

"มัน…มันเป็นไปไม่ได้!" เสียงของน้ำขาดห้วงเมื่อดวงตาของเธอจ้องมองไปยังภาพถ่ายเก่าที่ซีดจาง แสงสะท้อนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดส่องไปกระทบใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างชายหนุ่มที่เธอคุ้นเคย…ภาคิน ในภาพนั้น ภาคินดูอ่อนเยาว์กว่านี้มาก รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาดูอบอุ่นจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นคนเดียวกับที่เธอรู้จักในตอนนี้ และที่สำคัญ…หญิงสาวที่ยืนเคียงข้างเขา…ใบหน้าของเธอ…มันช่างคุ้นตาเหลือเกิน

น้ำหายใจติดขัด พยายามเพ่งมองให้ชัดขึ้น ‌หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ภาพนั้นถูกบันทึกไว้ในอัลบั้มเก่าที่เธอหยิบขึ้นมาดูโดยบังเอิญในห้องทำงานลับของบิดา เป็นห้องที่ถูกปิดตายมานานหลายปีหลังจากเกิดเหตุการณ์เลวร้ายที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเธอ บิดาของเธอเป็นนักโบราณคดีผู้มากฝีมือ และนี่คือห้องที่เต็มไปด้วยของเก่าล้ำค่าและเอกสารสำคัญที่เขาเคยเก็บรวบรวมไว้ น้ำไม่เคยได้รับอนุญาตให้เข้ามาในห้องนี้ แต่หลังจากที่เธอ "ย้อนเวลากลับมา" ​ความรู้สึกบางอย่างก็ดึงดูดให้เธอเข้ามาที่นี่ ราวกับมีพลังงานบางอย่างกระตุ้นให้เธอค้นหาคำตอบ

ภาพนั้น…หญิงสาวในภาพ…ดวงตาของเธอ…รอยยิ้มของเธอ…มัน…มันคือ 'ริน' เพื่อนรักของเธอเอง! เพื่อนรักที่จากไปอย่างกะทันหันเมื่อหลายปีก่อน! เหตุการณ์การจากไปของรินเป็นหนึ่งในบาดแผลที่ฝังลึกในใจของน้ำเสมอมา เธอไม่เคยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ รินหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ‍ทิ้งไว้เพียงความเสียใจและความรู้สึกผิดที่เธอไม่อาจช่วยเหลือเพื่อนได้

"ทำไม…ทำไมรินถึงอยู่กับภาคิน?" น้ำพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่า ภาพถ่ายนั้นไม่ได้มีเพียงภาพเดียว มีอีกหลายภาพที่แสดงให้เห็นทั้งสองคนอยู่ด้วยกันอย่างสนิทสนม ราวกับเป็นคนรักกัน บางภาพถ่ายกันในบรรยากาศที่ดูโรแมนติก บางภาพถ่ายกันในงานสังคมที่ดูหรูหรา ‌เป็นช่วงเวลาที่น้ำไม่เคยรับรู้มาก่อน

ยิ่งน้ำพลิกดูเอกสารในลิ้นชัก เธอก็ยิ่งพบเจอกับเรื่องราวที่น่าตกใจมากขึ้น มีจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของริน ส่งถึงภาคิน เป็นจดหมายที่แสดงถึงความรัก ความผูกพัน และความห่วงใยที่ลึกซึ้ง น้ำรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมาต่อหน้าต่อตา ‍ความรู้สึกที่เธอมีต่อภาคิน…ความเกลียดชังที่สั่งสมมานานหลายปี…มันกำลังจะถูกสั่นคลอนด้วยความจริงที่คาดไม่ถึง

"ไม่จริง…เรื่องนี้มันต้องไม่จริง!" น้ำส่ายหน้าอย่างแรง พยายามปฏิเสธสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น แต่หลักฐานตรงหน้ามันชัดเจนจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้ ภาคิน…ผู้ชายที่เธอเชื่อว่าเป็นต้นเหตุของความโชคร้ายทั้งหมดในชีวิตของเธอ…เขากลับมีความเกี่ยวข้องกับริน เพื่อนรักของเธอในระดับที่ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?

ความทรงจำในวัยเยาว์เริ่มผุดขึ้นมา น้ำจำได้ว่ารินเคยพูดถึง "คนพิเศษ" ​คนหนึ่งที่เธอแอบรักอยู่เสมอ แต่รินไม่เคยเปิดเผยชื่อของเขาให้ใครรู้ น้ำคิดมาตลอดว่ารินอาจจะรักใครสักคนที่เธอไม่รู้จัก หรืออาจจะเป็นคนที่อยู่ไกลตัว แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่าคนๆ นั้นจะเป็นภาคิน…คนที่ทำลายครอบครัวของเธอ

น้ำนึกถึงคำพูดของบิดาที่เคยพูดถึงภาคินในอดีต บิดาของเธอเคยทำงานร่วมกับครอบครัวของภาคินมาก่อน แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองครอบครัวก็จบลงด้วยเหตุการณ์บางอย่างที่เธอไม่เคยได้รับรู้รายละเอียด ​บิดาของเธอเคยเตือนเธอเกี่ยวกับภาคิน ว่าเขาเป็นคนอันตราย แต่ในตอนนั้น น้ำยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำเตือนนั้น

"นาย…นายหลอกฉันมาตลอด!" น้ำตะโกนลั่นห้อง ภาพถ่ายและจดหมายที่อยู่ในมือของเธอสั่นไหวไปด้วยความโกรธและความสับสน เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลังอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่แค่จากภาคิน ​แต่เหมือนถูกหักหลังจากความทรงจำที่เธอเคยเชื่อมั่น

น้ำเงยหน้าขึ้นมองเพดาน พยายามรวบรวมสติ ภาพความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับภาคินในอดีต…ใบหน้าเย็นชา สายตาที่เต็มไปด้วยอำนาจ รอยยิ้มที่ดูเย้ยหยัน…มันช่างแตกต่างจากภาพในอัลบั้มนี้เหลือเกิน ชายหนุ่มในภาพถ่ายดูสดใส มีแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก แต่ภาคินที่เธอรู้จัก…เขาคือปีศาจร้าย

"ริน…เธอ…เธอรู้เรื่องนี้ทั้งหมดหรือเปล่า?" น้ำถามคำถามที่ไม่มีใครตอบได้ เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในเขาวงกตที่เต็มไปด้วยกับดัก และแต่ละก้าวที่เดินเข้าไป ก็ยิ่งทำให้เธอสับสนและหวาดกลัวมากขึ้น

ในขณะที่น้ำกำลังจมอยู่กับอดีตที่ซับซ้อน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา น้ำสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบเก็บภาพถ่ายและจดหมายทั้งหมดกลับเข้าที่เดิม แล้วรีบปิดลิ้นชักอย่างรวดเร็ว

"คุณน้ำครับ คุณอยู่ที่นี่หรือเปล่าครับ?" เสียงของเลขาคนสนิทของภาคินดังมาจากนอกประตู

น้ำสูดหายใจลึก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ "ค่ะ ฉันอยู่ที่นี่"

เมื่อประตูปิดลง ภาคินก็ปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้อง ราวกับกำลังสแกนหาอะไรบางอย่าง

"คุณกำลังทำอะไรอยู่ข้างในนี้?" ภาคินถามเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความสงสัย

น้ำพยายามควบคุมเสียงของตัวเอง "เปล่าค่ะ…แค่มารื้อของนิดหน่อยค่ะ"

ภาคินก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นอัลบั้มภาพที่วางอยู่บนโต๊ะ น้ำรู้สึกใจหายวาบ เธอรีบคว้าอัลบั้มนั้นมาถือไว้แน่น

"ผมเห็น…คุณกำลังดูอะไรอยู่?" ภาคินเอ่ยถาม เสียงของเขาเนิบนาบ แต่กลับทำให้หัวใจของน้ำเต้นแรง

น้ำกอดอัลบั้มไว้แนบอก "ไม่มีอะไรค่ะ…เป็นอัลบั้มเก่าของพ่อ"

ภาคินเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนยืนอยู่ห่างจากน้ำเพียงไม่กี่ก้าว เขาก้มลงมองอัลบั้มในมือของน้ำอย่างพิจารณา "อัลบั้มเก่า…ถ้าอย่างนั้น…ผมขอดูหน่อยได้ไหม?"

คำถามนั้นทำให้น้ำรู้สึกอึดอัด เธอไม่แน่ใจว่าภาคินกำลังสงสัยในตัวเธอ หรือเขากำลังพยายามจะปกปิดอะไรบางอย่าง

"มัน…มันเป็นเรื่องส่วนตัวค่ะ" น้ำตอบเสียงเบา

ภาคินเงยหน้าขึ้นสบตาน้ำ ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่ทำให้น้ำรู้สึกหนาวสะท้าน "เรื่องส่วนตัว…หรือว่า…คุณเห็นอะไรที่ผมไม่อยากให้คุณเห็น?"

คำพูดนั้นเหมือนดาบที่ทิ่มแทงเข้ามากลางใจ น้ำไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับได้คาหนังคาเขา

"ผม…ผมต้องไปแล้วค่ะ" น้ำพยายามจะเดินเลี่ยงภาคิน แต่เขากลับยื่นมือมาคว้าแขนของเธอไว้

"อย่าเพิ่งไป…เรายังมีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ" ภาคินกล่าวเสียงเข้ม

น้ำพยายามสะบัดแขนออก แต่แรงของภาคินนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่เธอจะต้านทานได้ "ปล่อยฉันนะ!"

"ไม่…จนกว่าคุณจะบอกผมว่าคุณเจออะไรมา" ภาคินไม่ยอมปล่อย น้ำมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นประกายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา…ประกายแห่งความเจ็บปวด? หรือเป็นเพียงภาพลวงตาที่เธอสร้างขึ้นมาเอง?

"นาย…นายกำลังซ่อนอะไรจากฉันอยู่?" น้ำถามเสียงสั่นเครือ

ภาคินมองน้ำนิ่ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง "บางที…สิ่งที่คุณคิดว่าคุณรู้…อาจจะไม่ใช่ความจริงทั้งหมดก็ได้"

คำพูดนั้นยิ่งทำให้ความสับสนของน้ำทวีคูณขึ้น เธอมองไปรอบๆ ห้องทำงานลับของบิดาอีกครั้ง ราวกับกำลังมองหาคำตอบจากสิ่งของรอบตัว แต่สิ่งที่เธอพบคือความว่างเปล่าและความไม่แน่นอน

"ฉัน…ฉันไม่เข้าใจ" น้ำกระซิบ

ภาคินค่อยๆ ปล่อยแขนของน้ำ แต่เขาก็ยังคงยืนอยู่ใกล้ๆ ราวกับจะคอยจับตาดูเธอ "คุณจะเข้าใจ…ในไม่ช้า"

น้ำรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่พร้อมจะขาดสะบั้นลงได้ทุกเมื่อ ความจริงเกี่ยวกับภาคินและรินกำลังค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ และน้ำก็ไม่รู้ว่าเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันแล้วหรือยัง