ตอนที่ 8 — เงาที่ซ่อนเร้น

"คุณธารินเป็นยังไงบ้างคะ?" น้ำถามด้วยน้ำเสียงกระวนกระวาย ขณะที่รถสปอร์ตสีดำสนิทของภาคินกำลังเคลื่อนตัวไปตามท้องถนนอย่างรวดเร็ว ภาพใบหน้าของธาริน ใบหน้าของคนที่กำลังจะกลายเป็นสามีของเธอ หลั่งไหลเข้ามาในความคิด เธอรู้สึกผิดที่ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ ใจเธอกลับคิดถึงภาคินมากกว่า

ภาคินเหลือบมองน้ำแวบหนึ่ง ‌แววตาของเขามีความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ "ผมไม่แน่ใจ... แต่หมอที่โรงพยาบาลที่ผมติดต่อไว้ กำลังรอเราอยู่ที่นั่น"

"คุณติดต่อโรงพยาบาลไว้แล้ว?" น้ำถาม พลางขมวดคิ้ว "คุณรู้จักใครที่โรงพยาบาลนั้นเหรอคะ?"

"ผมรู้จักคนเยอะ" ภาคินตอบเสียงเรียบ ​แต่ก็แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้น้ำรู้สึกไม่สบายใจ "และผมก็มีวิธีที่จะจัดการกับเรื่องแบบนี้ได้อย่างรวดเร็ว"

น้ำมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกสับสนในใจ เรื่องที่ธารินถูกทำร้ายเป็นเรื่องที่น่าตกใจและน่ากลัว แต่การที่ภาคินเข้ามาเกี่ยวข้องในชีวิตเธออย่างกะทันหันเช่นนี้ มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่ากำลังถูกดึงเข้าไปในวังวนที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม

เมื่อรถของภาคินมาถึงโรงพยาบาล แพทย์และพยาบาลก็มารอรับอย่างรวดเร็ว พวกเขานำน้ำและภาคินตรงไปยังห้องพักของผู้ป่วยพิเศษ

"คุณธาริน... ‍เขาเป็นยังไงบ้างคะคุณหมอ?" น้ำรีบถามแพทย์ที่เดินออกมาจากห้องผ่าตัด

แพทย์ถอนหายใจเบาๆ "อาการสาหัสพอสมควรครับ ถูกตีด้วยของแข็งหลายครั้ง มีเลือดออกในช่องท้อง และกระดูกสันหลังร้าว แต่เราก็พยายามรักษาเต็มที่แล้วครับ"

น้ำหน้าซีดเผือด เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ‌ภาคินเข้ามาประคองเธอไว้เบาๆ "คุณน้ำ ไม่เป็นไรนะครับ"

น้ำมองหน้าภาคิน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและความเสียใจ "ทำไม... ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้นกับเขา"

"ผมจะสืบหาความจริงให้เองครับ" ภาคินพูด น้ำมองเขาอย่างมีความหวัง ‍"คุณจะช่วยฉันจริงๆ เหรอคะ?"

"ผมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ น้ำ" ภาคินตอบ แววตาของเขาสื่อถึงความจริงจัง

หลังจากนั้น น้ำก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ที่โรงพยาบาลเพื่อเฝ้าธาริน ภาคินก็ยังคงอยู่เคียงข้างเธอเสมอ เขาคอยดูแลทุกอย่าง ​จัดการเรื่องค่าใช้จ่าย และแม้กระทั่งสืบหาเบาะแสเกี่ยวกับผู้ที่ทำร้ายธาริน

ในขณะที่น้ำกำลังสับสนกับความรู้สึกที่มีต่อภาคิน ผู้ชายที่เคยทำร้ายเธอ แต่บัดนี้กลับคอยดูแลเธออย่างดี ภาคินเองก็กำลังวางแผนบางอย่างที่ซับซ้อนเกี่ยวกับเธอ

"คุณภาคินคะ" น้ำเอ่ยถามขึ้นมาวันหนึ่งขณะที่นั่งอยู่ข้างเตียงของธาริน "คุณแน่ใจเหรอคะว่าคุณจะช่วยฉันจริงๆ?"

ภาคินยิ้มมุมปาก "ผมไม่เคยโกหกคุณ ​น้ำ"

"แล้ว... คุณต้องการอะไรจากการช่วยฉันคะ?" น้ำถามอย่างตรงไปตรงมา เธอรู้สึกว่าภาคินกำลังทำอะไรบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ

ภาคินก้าวเข้ามาใกล้เธออีกนิด "ผมต้องการให้คุณมีความสุข... และผมต้องการให้คุณกลับมาอยู่กับผม"

คำพูดนั้นทำให้น้ำใจสั่น เธอไม่รู้ว่าควรจะตอบสนองอย่างไร ความรู้สึกที่เคยมีต่อภาคินมันยังคงอยู่ ​แม้จะถูกฝังกลบไว้ด้วยความเจ็บปวดในอดีต

"คุณกำลังทำอะไรอยู่คะภาคิน" น้ำถามเสียงแผ่วเบา

"ผมกำลังแก้ไขความผิดพลาดในอดีต" ภาคินตอบ "และผมกำลังสร้างอนาคตของเรา"

น้ำมองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอรู้สึกได้ถึงความจริงใจบางอย่างที่แฝงอยู่ในคำพูดของเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงมีความหวาดระแวงอยู่ลึกๆ

ในคืนหนึ่ง ขณะที่น้ำกำลังจะกลับบ้าน ภาคินก็เข้ามาหาเธอ "ผมเจอเบาะแสบางอย่างเกี่ยวกับคนที่ทำร้ายคุณธาริน"

"จริงเหรอคะ?" น้ำตาโต "ใครคะ?"

"ผมคิดว่า... คนๆ นั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับคนที่เคยทำร้ายครอบครัวของคุณด้วย" ภาคินพูด น้ำตกใจมากกับข้อมูลที่เขาให้มา

"คุณแน่ใจเหรอคะ?" น้ำถาม เสียงสั่น

"ผมแน่ใจ" ภาคินตอบ "และผมคิดว่า... เราควรจะร่วมมือกัน"

น้ำมองหน้าภาคิน เธอไม่รู้ว่าควรจะไว้ใจเขาดีหรือไม่ แต่ในเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับทั้งธารินและครอบครัวของเธอ เธอก็ต้องทำทุกอย่างเพื่อค้นหาความจริง

"ตกลงค่ะ" น้ำตอบ "ฉันจะร่วมมือกับคุณ"

การตัดสินใจครั้งนี้ ทำให้น้ำก้าวเข้าไปในอันตรายที่มองไม่เห็น ภาคินกำลังใช้เธอเป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่ซับซ้อนของเขา เขาต้องการเปิดโปงใครบางคน และน้ำคือเครื่องมือสำคัญที่จะช่วยให้เขาทำสำเร็จ

วันต่อมา น้ำและภาคินเริ่มลงมือสืบหาข้อมูลอย่างจริงจัง ภาคินใช้เครือข่ายของเขา ส่วนน้ำก็ใช้ความรู้ความสามารถในฐานะนักออกแบบเพื่อหาเบาะแสที่ซ่อนอยู่ในเอกสารหรือการออกแบบต่างๆ

"คุณแน่ใจเหรอคะว่าข้อมูลนี้ถูกต้อง" น้ำถามขณะที่กำลังตรวจสอบแบบแปลนบางอย่างที่ภาคินส่งมาให้

"ผมได้มาจากแหล่งที่เชื่อถือได้" ภาคินตอบ "ผมกำลังสงสัยว่ามีใครบางคนกำลังพยายามจะขโมยเทคโนโลยีใหม่ของเรา"

"เทคโนโลยีใหม่?" น้ำขมวดคิ้ว "คืออะไรคะ?"

"มันเป็นโปรเจกต์ลับที่บริษัทของผมกำลังพัฒนาอยู่" ภาคินอธิบาย "ถ้ามันหลุดออกไปสู่ภายนอก... อาจจะเกิดอันตรายร้ายแรงได้"

น้ำรู้สึกว่าเรื่องราวเริ่มจะซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่รู้ว่ากำลังเข้ามาพัวพันกับอะไร แต่เธอก็ตั้งใจที่จะช่วยภาคินให้ถึงที่สุด

ขณะที่ทั้งสองกำลังทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิด ความรู้สึกบางอย่างก็เริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา ความรู้สึกที่เคยถูกกดทับไว้ ก็เริ่มกลับมาเบ่งบานอีกครั้ง

คืนหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังทำงานกันจนดึก น้ำก็เผลอหลับไปบนโซฟาในห้องทำงานของภาคิน ภาคินมองดูเธอด้วยความอ่อนโยน เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหาเธอ แล้วนั่งลงข้างๆ เธอ

"น้ำ..." ภาคินกระซิบเรียกเธอเบาๆ น้ำค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

"คุณ... ทำอะไรคะ?" น้ำถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

"ผมแค่อยากจะดูแลคุณ" ภาคินตอบ แล้วเขาก็โน้มตัวลงไปจูบหน้าผากของน้ำอย่างแผ่วเบา

น้ำนิ่งอึ้งไป เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย การกระทำของภาคินทำให้เธอสับสนกับความรู้สึกของตัวเองมากขึ้นไปอีก

"คุณ... ทำไมถึงทำแบบนี้คะ?" น้ำถาม

"เพราะผมรักคุณ น้ำ" ภาคินตอบ ดวงตาของเขาสะท้อนความรู้สึกที่แท้จริง

น้ำมองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อคำพูดของเขาหรือไม่ แต่ในขณะนั้น เธอก็รู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนและความจริงใจที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา

"ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเชื่อคุณได้หรือเปล่า" น้ำพูดเสียงสั่น

"ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น" ภาคินกล่าว

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้น เขาผละออกจากน้ำแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

"มีอะไรเหรอคะ?" น้ำถาม

ภาคินขมวดคิ้ว มองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ "มันเป็นเรื่องด่วน... ผมต้องไปเดี๋ยวนี้"

"จะไปไหนคะ?" น้ำถาม

"ผมจะบอกคุณทีหลัง" ภาคินตอบ แล้วเขาก็รีบเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้น้ำนั่งนิ่งอยู่เพียงลำพัง ด้วยความสับสนและความรู้สึกที่ยังคงค้างคาใจ