ตอนที่ 9 — ลมหายใจของศัตรู

"คุณภาคินจะไปไหนคะ?" น้ำถาม พลางมองตามแผ่นหลังของภาคินที่เดินห่างออกไป เธอรู้สึกถึงความไม่สบายใจบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจ

ภาคินหยุดชะงัก หันกลับมามองน้ำด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "มีเรื่องด่วนที่ผมต้องจัดการ... แต่ผมจะกลับมา"

"คุณจะกลับมาเมื่อไหร่คะ?" น้ำถาม ‌ด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล

"เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้" ภาคินตอบ แล้วเขาก็รีบเดินออกไปจากห้องทำงาน ทิ้งให้น้ำนั่งนิ่งอยู่เพียงลำพัง

น้ำมองประตูที่ปิดลงช้าๆ ความรู้สึกสับสนถาโถมเข้ามาในหัว เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา มันช่างรวดเร็วและคาดเดาไม่ได้ เธอถูกดึงเข้ามาพัวพันกับภาคินอีกครั้ง ​เขาเข้ามาในชีวิตเธอด้วยความลับมากมาย และตอนนี้เขาก็ดูเหมือนจะมีแผนการบางอย่างที่ใหญ่กว่าที่เธอคิด

วันรุ่งขึ้น น้ำได้รับโทรศัพท์จากภาคิน เขาบอกว่าเขาจะขอความช่วยเหลือจากเธอในโปรเจกต์สำคัญของบริษัท ซึ่งเป็นโปรเจกต์ที่เขาไม่สามารถเปิดเผยรายละเอียดให้กับใครได้

"โปรเจกต์อะไรคะ?" น้ำถาม

"มันเป็นโปรเจกต์ที่สำคัญมากสำหรับผม น้ำ" ภาคินตอบ ‍น้ำรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดในน้ำเสียงของเขา "ผมต้องการความช่วยเหลือจากคุณ... ในฐานะนักออกแบบ"

น้ำลังเล เธอไม่รู้ว่าภาคินกำลังจะพาเธอไปสู่อันตรายอะไรอีก แต่เมื่อนึกถึงคำมั่นสัญญาที่เธอให้ไว้กับตัวเอง ว่าจะค้นหาความจริงทั้งหมด เธอก็ตัดสินใจที่จะตอบตกลง

"ตกลงค่ะ" น้ำตอบ ‌"ฉันจะช่วยคุณ"

เมื่อน้ำไปถึงบริษัทของภาคิน เธอต้องพบกับบรรยากาศที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ทุกคนดูเคร่งเครียดและระมัดระวังเป็นพิเศษ ภาคินพาเธอไปยังห้องทำงานส่วนตัวของเขา ซึ่งเป็นห้องที่ใหญ่โตและโอ่อ่ากว่าที่เธอเคยเห็น

"นี่คือโปรเจกต์ที่เรากำลังทำอยู่" ภาคินเปิดเผยแบบแปลนและเอกสารต่างๆ ให้เธอดู "มันคือการพัฒนาอาคารต้นแบบแห่งอนาคต ‍ที่จะใช้พลังงานสะอาดและเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม"

น้ำมองแบบแปลนด้วยความทึ่ง เธอไม่เคยเห็นอะไรที่ล้ำสมัยและน่าสนใจขนาดนี้มาก่อน "มัน... มันน่าทึ่งมากค่ะ"

"แต่เรากำลังเจอปัญหาบางอย่าง" ภาคินกล่าว น้ำมองเขาด้วยความสงสัย "มีบางคนกำลังพยายามจะขัดขวางเรา และผมสงสัยว่าพวกเขาอาจจะพยายามขโมยข้อมูลของเรา"

"ใครคะ?" ​น้ำถาม

"ผมยังไม่แน่ใจ" ภาคินตอบ "แต่ผมเชื่อว่าคุณจะช่วยผมได้"

น้ำพยักหน้า เธอรู้สึกถึงความกดดันและความท้าทายในโปรเจกต์นี้ แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน

ตลอดทั้งวัน น้ำและภาคินใช้เวลาทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิด พวกเขาพูดคุย ถกเถียง ​และออกแบบร่วมกัน ความใกล้ชิดนี้ทำให้ความรู้สึกที่ซับซ้อนระหว่างทั้งสองยิ่งก่อตัวขึ้น

"คุณคิดว่าดีไซน์นี้จะดีพอไหมคะ?" น้ำถาม ขณะที่กำลังชี้ไปที่แบบร่างบนกระดาน

ภาคินมองแบบร่างของเธออย่างพิจารณา "ดีมาก น้ำ... คุณมีพรสวรรค์จริงๆ"

คำชมของภาคินทำให้น้ำหน้าแดงเล็กน้อย เธอยังคงรู้สึกประหม่าทุกครั้งที่เขาชมเธอ

"ขอบคุณค่ะ" ​น้ำตอบ "แต่ฉันก็ยังคิดว่าเราสามารถปรับปรุงตรงนี้ได้อีกหน่อย"

น้ำและภาคินเริ่มคุยกันเรื่องดีไซน์อย่างออกรส การทำงานร่วมกันทำให้พวกเขาลืมเรื่องราวในอดีตไปชั่วขณะหนึ่ง

"จำได้ไหม?" ภาคินถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน "ตอนที่เราเคยไปทะเลด้วยกัน... คุณชอบนั่งวาดรูปพระอาทิตย์ตกดินมาก"

น้ำยิ้มออกมาเบาๆ "จำได้ค่ะ... ตอนนั้นมีความสุขมากเลย"

"เราจะมีความสุขแบบนั้นอีกครั้ง" ภาคินพูด น้ำมองหน้าเขาด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

ในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสุข ภาคินก็โน้มตัวลงไปจูบน้ำอย่างอ่อนโยน น้ำไม่ได้ปฏิเสธ เธอตอบรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ

จูบนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งความรัก ความคิดถึง และความเสียใจ น้ำรู้สึกว่าเธอไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกที่มีต่อภาคินได้อีกต่อไป

เมื่อจูบสิ้นสุดลง น้ำมองเข้าไปในดวงตาของภาคิน "ฉัน... ฉันไม่เข้าใจเลยภาคิน"

"คุณไม่เข้าใจอะไร?" ภาคินถาม

"ทำไมคุณถึงทำร้ายฉันในอดีต" น้ำถาม เสียงของเธอสั่นเครือ "ทำไมคุณถึงทิ้งฉันไป"

ภาคินถอนหายใจยาว "ผมจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง... แต่ตอนนี้... คุณต้องช่วยผมให้ผ่านโปรเจกต์นี้ไปให้ได้ก่อน"

น้ำพยักหน้า เธอรู้ว่าภาคินกำลังปกปิดความจริงบางอย่างไว้ และเธอจะไม่มีวันยอมแพ้จนกว่าจะได้รู้ความจริงทั้งหมด

เมื่อถึงช่วงเย็น ภาคินต้องออกไปพบนักลงทุนคนสำคัญ น้ำก็ตัดสินใจที่จะไปด้วย

"คุณแน่ใจเหรอคะว่าอยากจะไปด้วย?" ภาคินถาม

"ฉันอยากจะเห็นว่าใครกำลังพยายามจะขัดขวางเรา" น้ำตอบ

การพบปะนักลงทุนเป็นไปอย่างตึงเครียด น้ำสังเกตเห็นท่าทีของนักลงทุนคนหนึ่งอย่างผิดสังเกต เขามีท่าทางประหม่าและหลบเลี่ยงสายตาของภาคิน

"คุณภาคินคะ" น้ำกระซิบถาม "คนนั้น... มีอะไรแปลกๆ นะคะ"

ภาคินพยักหน้า "ผมก็รู้สึกแบบนั้น"

หลังจากงานเลี้ยงเลิก น้ำและภาคินก็กลับมายังห้องทำงานของภาคิน

"ฉันว่า... คนนั้นแหละค่ะ คือคนที่กำลังพยายามจะทำร้ายเรา" น้ำพูด

ภาคินพยักหน้า "ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน... และผมคิดว่าผมรู้แล้วว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้"

น้ำมองภาคินด้วยความคาดหวัง "ใครคะ?"

ภาคินจ้องมองเข้าไปในดวงตาของน้ำ แววตาของเขามีความมุ่งมั่นและความเจ็บปวดปะปนกัน "ผมจะบอกคุณ... แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่โกรธผม"

น้ำนิ่งไป เธอไม่แน่ใจว่าคำพูดของภาคินจะนำพาเธอไปสู่ความจริงที่เธอต้องการหรือไม่ แต่เธอก็เลือกที่จะเชื่อเขา

"ฉันสัญญา" น้ำตอบ

ภาคินกำลังจะเปิดเผยความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ที่จะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของเขากับน้ำไปตลอดกาล แต่แล้ว... ทันใดนั้นเอง ประตูห้องทำงานของภาคินก็ถูกเปิดออกอย่างแรง!