ตอนที่ 10 — คำสารภาพที่ถูกปกปิด

"ผม... ผมมีเรื่องอยากจะบอกคุณ" เสียงทุ้มต่ำของภาคินสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดวงตาสีเข้มที่เคยฉายแววเย็นชา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่น้ำไม่สามารถตีความได้ มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่เป็นความรู้สึกที่ซับซ้อนจนยากจะเข้าใจ ‌น้ำมองเขาด้วยความประหลาดใจ มือที่กำลังจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาวางค้างอยู่กลางอากาศ

พวกเขากำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของภาคิน บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของไม้โอ๊คและหนังชั้นดี ท่ามกลางความเงียบสงัด มีเพียงเสียงนาฬิกาโบราณที่เดินติ๊กต่อกเป็นจังหวะเนิบนาบ เสียงนั้นเหมือนกำลังตอกย้ำถึงเวลาที่ค่อยๆ ผ่านไป และความรู้สึกอึดอัดที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของน้ำ

หลังจากเหตุการณ์เกือบเอาชีวิตไม่รอดที่คฤหาสน์ริมทะเลสาบ ​ภาคินก็ดูเปลี่ยนไป เขาไม่เหมือนภาคินที่เธอเคยรู้จักในอดีต ไม่เหมือนภาคินที่เคยทำให้เธอเจ็บปวด เขาอ่อนโยนลง มีความเป็นห่วงเป็นใยมากขึ้น และที่สำคัญที่สุด เขามักจะมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมายที่ไม่สามารถอ่านออกได้

"คุณภาคิน..." น้ำเอ่ยเรียกชื่อเขาเบาๆ ‍พยายามประคองเสียงไม่ให้สั่นตามเขา "มีอะไรที่คุณอยากจะบอกคะ"

ภาคินสูดลมหายใจลึกราวกับกำลังรวบรวมกำลังใจ เขาขยับเข้ามาใกล้เธอเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยคมคาย บัดนี้ซีดเซียวลงกว่าปกติ "คุณน้ำ... บางทีคุณอาจจะไม่เชื่อสิ่งที่ผมจะพูดต่อไปนี้ แต่ผมอยากให้คุณฟังให้จบก่อน"

มือของเขาเอื้อมมาหาเธอ ‌น้ำชะงักเล็กน้อย แต่ไม่ได้ถอยหนี เธอรู้สึกได้ถึงความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านจากฝ่ามือของเขาที่กำลังจะสัมผัสแผงอกของเธอ

"เรื่องในอดีต... เรื่องที่ทำให้คุณเจ็บปวด..." ภาคินเริ่มพูดช้าๆ น้ำรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด เรื่องในอดีตที่เขาพูดถึงคือเรื่องที่ฝังใจเธอมาตลอดหลายปี เรื่องที่ทำให้เธอต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง

"ผมรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ ‍แต่... ผมไม่ได้เป็นคนทำเรื่องนั้น"

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของน้ำ เธอเบิกตากว้าง หายใจติดขัด "คุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะ"

"ผมรู้ว่าคุณเกลียดผม เกลียดผมมากที่สุดในโลก และผมสมควรได้รับมัน" ​น้ำตาคลอหน่วยของภาคิน "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... คนที่ทำเรื่องเลวร้ายกับคุณในวันนั้น... ไม่ใช่ผม"

น้ำส่ายหน้าช้าๆ พยายามประคองสติ "ไม่จริงค่ะ คุณภาคิน คุณเป็นคนเดียวที่อยู่ตรงนั้น ​คุณเป็นคนเดียวที่... ที่..." เสียงของเธอขาดห้วง

"ผมรู้ครับว่าหลักฐานมันชี้ไปที่ผมทั้งหมด และผมก็ยอมรับผิดไปเองในตอนนั้น เพื่อปกป้องใครบางคน"

"ปกป้องใครบางคน?" น้ำทวนคำอย่างไม่เข้าใจ "ใครกันคะที่คุณต้องปกป้องถึงกับต้องยอมรับผิดในสิ่งที่ไม่ได้ทำ"

ภาคินมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับกำลังจะสื่อสารบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่าคำพูด ​"มันเป็นความลับที่ผมต้องเก็บงำมาตลอด... และมันเกี่ยวข้องกับ... คุณ"

ก่อนที่ภาคินจะได้เอ่ยคำพูดที่สำคัญที่สุด ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ชายร่างสูงในชุดสูทสีดำยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม แววตาฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

"ภาคิน! แกกำลังทำอะไรอยู่!" เสียงนั้นดังขึ้นอย่างก้องกังวาน ทำลายบรรยากาศอันตึงเครียดระหว่างเขาสองคนจนสิ้น

ภาคินหันไปมองชายคนนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาของเขาสะท้อนความไม่พอใจอย่างชัดเจน "พ่อครับ ผมกำลังคุยธุระส่วนตัวอยู่"

"ธุระส่วนตัวอะไร! มาที่นี่ได้ไง!" พ่อของภาคินเดินเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว สายตาของเขากวาดมองมาที่น้ำอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลับมาจับจ้องที่ภาคินอีกครั้ง "แกคิดจะทำอะไร! จะไปสารภาพอะไรกับผู้หญิงคนนี้!"

น้ำยืนนิ่งด้วยความตกใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น การปรากฏตัวของพ่อภาคิน และคำพูดที่เหมือนจะกำลังจะเปิดเผยความลับบางอย่าง ทำให้เธอรู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม

"ผมจะบอกความจริงกับเธอ" ภาคินตอบเสียงหนักแน่น

"ความจริงอะไร! ความจริงที่จะทำให้ทุกอย่างพังลงน่ะเหรอ! แกไม่เข้าใจอะไรเลย!" พ่อของภาคินตะคอกใส่ลูกชายอย่างเกรี้ยวกราด "แกต้องเก็บเรื่องนี้ไว้! ห้ามใครรู้เด็ดขาด! โดยเฉพาะ... ผู้หญิงคนนี้!"

คำพูดสุดท้ายของพ่อภาคินพุ่งเป้ามาที่น้ำ ทำให้น้ำรู้สึกเหมือนถูกตอกหน้า เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงถูกกีดกันจากความจริง ทำไมเธอถึงไม่ควรรับรู้เรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับอดีตของเธอ

ภาคินมองมาที่น้ำ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความรู้สึกผิด "คุณน้ำ... ผมขอโทษ"

"ขอโทษเรื่องอะไรคะ" น้ำถามเสียงสั่น น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม เธอรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งในโลกที่เต็มไปด้วยความลับและความไม่แน่นอน

"ผม... ผม..." ภาคินพยายามจะพูดต่อ แต่พ่อของเขาก็เข้ามาขวางเสียก่อน "พอได้แล้วภาคิน! ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"

พ่อของภาคินคว้าแขนภาคินอย่างแรง ดึงเขาออกจากห้องไป ทิ้งให้น้ำยืนนิ่งอยู่เพียงลำพังในความเงียบงัน เสียงปิดประตูดังสะท้อนก้องในโสตประสาท น้ำมองไปยังประตูที่ปิดสนิทอย่างว่างเปล่า หัวใจของเธอแหลกสลาย คำพูดของภาคินที่ว่า "ผมไม่ได้เป็นคนทำเรื่องนั้น" ยังคงดังก้องอยู่ในหัว แต่ความจริงที่รอคอยกลับถูกพรากไปอีกครั้ง

เธอจะไม่มีวันได้รู้ความจริง หากภาคินไม่สามารถพูดมันออกมาได้ แล้วเรื่องราวทั้งหมดจะจบลงอย่างไร...