ตอนที่ 16 — การจากลาอันเงียบงัน

"ฉันจะไม่ทนอีกต่อไป!" เสียงของน้ำตะโกนก้องในหัว ราวกับมีใครบางคนกำลังกรีดร้องแทนความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน ความจริงที่เพิ่งปะทุขึ้นมาเหมือนเพลิงนรกที่เผาไหม้ทุกอณูของชีวิตเธอ ย้อนเวลามาเพื่ออะไร? เพื่อพบเจอผู้ชายคนเดิมที่เคยทำร้ายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า? เพื่อถูกตอกย้ำความผิดพลาดของตัวเองในอดีต? ไม่! ‌เธอจะไม่ยอมเป็นแบบนั้นอีกต่อไป

ร่างของน้ำที่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ค่อยๆ ประคองตัวเองให้ลุกขึ้นยืน ดวงตาคู่สวยที่เคยเปล่งประกายด้วยความหวัง บัดนี้มีแต่ความว่างเปล่าและความเจ็บปวดที่ยากจะบรรยาย เสียงฝนที่ตกหนักด้านนอกสะท้อนอารมณ์ของเธอได้เป็นอย่างดี ทุกหยดที่หล่นลงมาเหมือนน้ำตาที่ไม่มีวันไหลออกมาได้หมด เธอต้องหนี ​หนีจากทุกสิ่งทุกอย่าง หนีจากภาคิน หนีจากความทรงจำเลวร้ายที่กำลังย้อนกลับมาหลอกหลอน

"พอแล้ว..." เธอพึมพำกับตัวเอง พลางปาดน้ำตาที่ไหลรินอย่างไม่อาจห้ามได้ เธอเหลือบมองไปยังร่างสูงใหญ่ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตาที่เคยแข็งกร้าว บัดนี้ดูอ่อนล้าจนน่าใจหาย ‍ภาคิน... คนที่เธอเคยรัก เคยเกลียด และเคยแค้น บัดนี้เขากลายเป็นเพียงภาพสะท้อนของความผิดหวังที่เธอไม่ต้องการเผชิญหน้า

เธอค่อยๆ ลุกออกจากเตียง สัมผัสเย็นเยียบของพื้นไม้บาดผิวเท้า แต่เธอก็ไม่สนใจ ‌ก้าวเดินอย่างเงียบเชียบไปทางประตูห้อง เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะทำให้เกิดผลกระทบอะไรตามมา แต่เธอไม่สามารถอยู่ตรงนี้ได้อีกต่อไป การอยู่ใกล้เขาเท่ากับกำลังรื้อฟื้นบาดแผลเก่าๆ ที่เธอพยายามจะเยียวยามาตลอด

กระเป๋าใบเล็กที่วางอยู่มุมห้องถูกหยิบขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชุด สมุดบันทึกเก่าๆ และรูปถ่ายใบหนึ่งที่เธอเก็บไว้เสมอ ‍ภาพถ่ายของครอบครัวที่สมบูรณ์ ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย เธอใส่ทุกอย่างลงไปในกระเป๋าอย่างเบามือ ราวกับกลัวจะปลุกใครบางคนให้ตื่นขึ้นมา

เมื่อทุกอย่างพร้อม น้ำก็หันกลับไปมองร่างของภาคินอีกครั้ง แววตาของเธออ่อนลงเล็กน้อย แม้จะเจ็บปวด แต่ก็ยังมีเศษเสี้ยวของความรู้สึกที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ​เขาอาจจะเลวร้ายในอดีตของเธอ แต่ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเธอเช่นกัน... ถึงแม้ว่ามันจะเป็นส่วนที่ทำให้เธอเจ็บปวดก็ตาม

"ขอโทษนะ..." เธอพึมพำเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบงัน ราวกับวิญญาณที่ไร้ร่าง

เสียงฝนยังคงกระหน่ำไม่หยุด ราวกับจะขับไล่เธอออกไปจากที่แห่งนี้ ​เธอเดินออกไปท่ามกลางความมืดมิด ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นใหม่ได้อย่างไร แต่ที่แน่ๆ เธอต้องไปให้ไกลที่สุดจากผู้ชายคนนี้

ขณะที่เธอกำลังจะก้าวออกไปนอกประตูใหญ่ เสียงแหบพร่าแต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

"จะไปไหน..."

น้ำชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อ เธอไม่หันกลับไปมอง ​แต่รับรู้ได้ถึงสายตาที่กำลังจับจ้องมาที่เธอ

"อย่าไป..." เสียงนั้นอ่อนลง แต่ก็ยังคงหนักแน่นพอที่จะหยุดเธอเอาไว้ได้

น้ำเม้มปากแน่น พยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าภาคินตื่นแล้ว และรับรู้ถึงการจากไปของเธอ

"ฉัน... ฉันไปก่อนนะ" น้ำตอบเสียงสั่นเครือ

"น้ำ..." เสียงเรียกชื่อของเธอ ทำให้เธอใจสั่นไปหมด

"เรา... เราจบกันแค่นี้เถอะภาคิน" เธอพูดออกไปอย่างยากลำบาก

"ไม่... ยังไม่จบ"

น้ำหันกลับไปมองเขาช้าๆ ภาคินกำลังนั่งพิงหัวเตียง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง ใบหน้าของเขาซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด

"นายมันก็เหมือนเดิม... ไม่เคยเปลี่ยน" น้ำพูดพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลอาบแก้ม

"ฉัน... ฉันเปลี่ยนไปแล้ว" ภาคินพูดเสียงแผ่ว

"เปลี่ยนไปในทางไหน? ทำร้ายฉันเหมือนเดิม? หรือทำให้ฉันเจ็บปวดเหมือนเดิม?" น้ำถามเสียงดังขึ้น

"ไม่! ฉัน... ฉันจะไม่มีวันทำร้ายเธออีก"

"แต่คุณทำไปแล้ว!" น้ำตะโกนกลับไป

"ฉันรู้... และฉันเสียใจ" ภาคินก้มหน้าลง "แต่เรื่องนั้น... มันไม่ใช่ทั้งหมด"

คำพูดของภาคินทำให้ความสงสัยในใจของน้ำก่อตัวขึ้นมาอีกครั้ง เรื่องนั้น? ไม่ใช่ทั้งหมด? อะไรคือสิ่งที่เขาต้องการจะบอกเธอ?

"คุณหมายความว่ายังไง?" น้ำถามเสียงแผ่ว

ภาคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขามีแววบางอย่างที่ทำให้น้ำรู้สึกไม่สบายใจ

"น้ำ... ฉันมีบางอย่างจะบอกเธอ" ภาคินเริ่มพูด "แต่... ตอนนี้คงยังไม่ถึงเวลา"

"แล้วเมื่อไหร่ล่ะคะ?" น้ำถามอย่างอึดอัด

"เมื่อถึงเวลา... ฉันจะบอกเธอเอง" ภาคินพูด "แต่ตอนนี้... อย่าเพิ่งไปนะ"

คำขอร้องของภาคินทำให้หัวใจของน้ำบีบรัด เธออยากจะวิ่งหนีไปให้พ้น แต่ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้เธอไม่สามารถจากไปได้

"ฉัน... ฉันให้เวลานายได้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว" น้ำพูดเสียงแข็ง "ถ้าคุณยังทำร้ายฉันอีก... ฉันจะไม่กลับมาอีกแน่นอน"

ภาคินพยักหน้าช้าๆ "ขอบคุณนะ... น้ำ"

น้ำหันกลับไปมองประตูอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าเธอเพิ่งตัดสินใจครั้งสำคัญที่จะเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเธอไปอีกครั้ง การตัดสินใจที่จะอยู่ต่อ หรือการตัดสินใจที่จะหนีไปให้พ้น... ทั้งสองทางดูเหมือนจะเต็มไปด้วยอันตราย

เธอเหลือบมองไปที่ภาคินอีกครั้ง เขายังคงจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความหวัง

"ฉัน... ขอพักผ่อนก่อนนะ" น้ำพูดเสียงเบา ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง

เธอทิ้งกระเป๋าใบเล็กไว้ที่เดิม แล้วทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ดวงตาจับจ้องไปที่ภาคินที่ยังคงนั่งมองเธออยู่

"อย่าเพิ่งไปไหนนะ... น้ำ" ภาคินพูดเบาๆ

น้ำไม่ตอบ เพียงแต่หลับตาลง ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำ เธอรู้ดีว่าการจากลาอันเงียบงันที่เธอตั้งใจไว้ บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ซับซ้อนกว่าเดิม

ในใจของเธอ ยังคงมีบางสิ่งที่ภาคินฝากไว้... ความลับบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นมา เหมือนหนามแหลมที่ทิ่มแทงความรู้สึกของเธออย่างไม่หยุดหย่อน เธอจะสามารถรับมือกับมันได้หรือไม่? หรือสุดท้ายแล้ว เธอจะต้องจมปลักอยู่กับอดีตที่โหดร้ายตลอดไป?