เสียงปืนที่ดังขึ้นราวกับจะฉีกกระชากความสงบยามค่ำคืน กลายเป็นเสียงกลองศึกที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณแห่งการเอาตัวรอดในตัวน้ำให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มกำลัง
เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกจากอก ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เธอพยายามจะลืมเลือนกลับถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ความหวาดกลัวที่เคยคุ้นเคยกลับมาเยือนอย่างรุนแรง เสียงกระสุนที่ดังมาจากที่มืดๆ นอกรั้วบ้านนั้น มันเหมือนเป็นเครื่องยืนยันว่าคนเหล่านั้นตามมาถึงตัวเธอแล้วจริงๆ
"คุณภาคิน!" น้ำตะโกนเรียกชื่อเขาด้วยความตื่นตระหนก เธอรีบคลานไปที่หน้าต่างอีกครั้ง แอบมองลอดผ้าม่านออกไป ภาพที่เห็นทำให้เธอแทบหยุดหายใจ
ภาคินไม่ได้หลบอยู่หลังรถยนต์ของเขาอีกต่อไป เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่วราวกับเสือที่กำลังล่าเหยื่อ ดวงตาของเขาฉายประกายเย็นชาที่น้ำไม่เคยเห็นมาก่อน เขาเหมือนไม่ใช่ภาคินคนเดิมที่เธอเคยรู้จัก แต่เป็น "ผู้คุมกฎ" ที่กลับมาเพื่อทวงคืนความยุติธรรม
เขาต่อสู้กับคนร้ายทั้งสองคนได้อย่างสูสี แม้จะเสียเปรียบเรื่องจำนวน แต่ภาคินกลับใช้ไหวพริบและพละกำลังที่เหนือกว่าเข้าต่อกร เขาหลบหลีกการโจมตีได้อย่างหวุดหวิด และสวนกลับด้วยการเตะต่อยที่หนักหน่วงจนศัตรูเสียหลัก
น้ำมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างตะลึงงัน เธอไม่เคยเห็นภาคินต่อสู้แบบนี้มาก่อน เขาดูเหมือนเป็นคนที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี มีความสามารถในการต่อสู้ที่น่าทึ่ง ภาพของเจ้าพ่อธุรกิจผู้เย็นชาและหยิ่งผยองได้เลือนหายไป เหลือเพียงชายหนุ่มผู้ดุดันและพร้อมจะปกป้อง
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้เข้ามา แต่น้ำสังเกตเห็นว่าภาคินกำลังพยายามยิงสกัดให้คนร้ายถอยห่างออกไป เขาไม่ได้ยิงเพื่อเอาชีวิต แต่ยิงเพื่อป้องกันตัวและปกป้องเธอ
"ออกไปจากที่นี่!" ภาคินตะโกนเสียงดัง "อย่าให้ใครหน้าไหนเข้ามาได้!"
น้ำได้ยินเสียงภาคินตะโกนสั่ง เธอรู้ดีว่าเธอควรจะเชื่อฟังเขา แต่ความกังวลที่มีต่อเขาทำให้เธอไม่สามารถอยู่นิ่งเฉยได้ เธอสูดลมหายใจลึกๆ และตัดสินใจทำในสิ่งที่เธอคิดว่าถูกต้อง
เธอหยิบมีดพกเล็กๆ ที่เตรียมไว้ และรีบเปิดประตูออกไปอย่างเงียบเชียบ เธอจะช่วยภาคิน!
แต่ก่อนที่เธอจะก้าวออกไป ร่างของภาคินก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูบ้าน เขาคว้าแขนของน้ำไว้แน่น "คุณจะทำอะไร!"
"ฉันจะช่วยคุณ!" น้ำตอบเสียงดัง
"บ้าไปแล้ว!" ภาคินกระชากเธอเข้ามาในบ้านอย่างแรง "คุณไม่เข้าใจอะไรเลย! นี่มันอันตรายเกินไป!"
"แต่ถ้าฉันไม่ช่วยคุณ..."
"ผมดูแลตัวเองได้" ภาคินตัดบทเสียงเข้ม "และผมจะไม่ยอมให้คุณต้องตกอยู่ในอันตรายเด็ดขาด"
เขาผลักเธอเข้าไปในบ้านอีกครั้ง "อยู่ในนี้ แล้วอย่าออกมาเด็ดขาด!"
เมื่อภาคินพูดจบ เขาก็หันกลับไปเผชิญหน้ากับอันตรายอีกครั้ง น้ำมองตามแผ่นหลังที่กว้างของเขาอย่างเสียใจ เธอรู้ว่าเขาเป็นห่วงเธอ แต่เธอไม่สามารถนั่งรอเฉยๆ ได้
เธอเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองดูภาคินที่กำลังต่อสู้กับคนร้ายอย่างดุเดือด เธอเห็นเขาใช้ประโยชน์จากสิ่งของรอบตัว เช่น ถังขยะ หรือแม้แต่ต้นไม้ใหญ่ เพื่อเป็นที่กำบังและเป็นอาวุธ
น้ำเริ่มสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ดวงตาของภาคินที่มองเธอไม่ใช่แค่แววตาของศัตรูอีกต่อไป แต่มันมีความเป็นห่วง ความหวงแหน และความเจ็บปวดบางอย่างซ่อนอยู่
"เขา... เขาเปลี่ยนไปจริงๆ" น้ำพึมพำกับตัวเอง
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด แต่แล้วน้ำก็สังเกตเห็นว่าคนร้ายคนหนึ่งกำลังจะโจมตีภาคินจากด้านหลัง โดยที่ภาคินกำลังตั้งรับกับอีกคนอยู่
"คุณภาคิน!" น้ำตะโกนเตือนเสียงดัง
ภาคินหันไปมองตามเสียงของน้ำทันที และนั่นทำให้เขาเสียจังหวะ คนร้ายคนหนึ่งใช้โอกาสนั้นพุ่งเข้ามาพร้อมกับมีดในมือ
แต่ก่อนที่น้ำจะทันได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ ภาคินก็ใช้ทักษะที่เหนือกว่า พลิกตัวหลบการโจมตี และใช้หมัดสวนเข้าที่ใบหน้าของคนร้ายอย่างจังจนเขาล้มลงไป
เมื่อคนร้ายทั้งสองคนสลบไป ภาคินก็ค่อยๆ หายใจหอบ เขาเดินโซเซเข้ามาในบ้าน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ แต่ดวงตาของเขายังคงจ้องมองมาที่น้ำอย่างไม่วางตา
"คุณ... เป็นอะไรมากไหมคะ" น้ำถามด้วยความเป็นห่วง
ภาคินส่ายหน้าเบาๆ "ไม่เป็นไร... นิดหน่อย"
เขาค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้เธอ น้ำรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากตัวเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขาเช่นกัน
"ทำไมคุณถึงทำแบบนี้..." น้ำถามเสียงแผ่วเบา "ทำไมคุณถึงมาช่วยฉัน"
ภาคินหยุดนิ่ง เขามองหน้าเธอ ดวงตาของเขาฉายแววที่ซับซ้อน "เพราะ... ผมไม่สามารถปล่อยให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายคุณได้"
คำตอบนั้นทำให้น้ำใจเต้นแรงอีกครั้ง เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อเขาหรือไม่ แต่ท่าทีของเขาในตอนนี้ มันดูจริงใจจนน่าประหลาดใจ
"แต่... เราเป็นศัตรูกันนะ" น้ำเอ่ยขึ้น
ภาคินยิ้มมุมปากอย่างขมขื่น "เคย... แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว"
เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น ลูบไล้ไปที่ใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา "ผมรู้ว่าคุณอาจจะไม่เชื่อผม... และผมก็เข้าใจ"
"คุณ... คุณกำลังจะบอกอะไร" น้ำถามเสียงสั่น
"ผมกำลังจะบอกว่า... ผมพร้อมที่จะแก้ไขทุกอย่าง" ภาคินเอ่ยเสียงทุ้ม "ผมพร้อมที่จะปกป้องคุณ... และผมพร้อมที่จะบอกความจริงทั้งหมดให้คุณรู้"
น้ำมองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความจริงใจ ความเจ็บปวด และความรักที่ซ่อนอยู่ เธอไม่แน่ใจว่าเธอพร้อมที่จะรับฟังความจริงทั้งหมดหรือไม่ แต่ในขณะนี้ เธอรู้เพียงว่าเธอไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเธอและเขาได้อีกต่อไป
"ความจริงอะไรคะ" น้ำถามเสียงแผ่วเบา
ภาคินสูดลมหายใจลึกๆ "ความจริงที่ว่า... ผมรักคุณ น้ำ"
คำสารภาพรักที่ออกมาจากปากของภาคิน ทำให้น้ำแทบหยุดหายใจ หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก
"ผมรักคุณมาตลอด... ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน" ภาคินเอ่ยต่อ "แต่ผมไม่เคยกล้าบอกคุณ... เพราะผมกลัว... กลัวว่าคุณจะเกลียดผม"
น้ำมองหน้าภาคิน เธอไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดี น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าภาคินจะรู้สึกแบบนี้กับเธอ
"ผมรู้ว่าผมเคยทำผิดกับคุณไว้เยอะ" ภาคินพูดต่อ "และผมก็พร้อมที่จะชดใช้ทุกอย่าง"
เขาโน้มใบหน้าเข้าหาเธออย่างช้าๆ น้ำหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกต่างๆ ที่ถาโถมเข้ามาพาเธอไป
ก่อนที่ริมฝีปากของพวกเขาจะสัมผัสกัน เสียงโทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้น!
"ใคร..." ภาคินถาม
"คุณภาคินคะ... มีคนโทรมาค่ะ" เสียงของเลขาฯ ของเขาดังขึ้น "บอกว่า... มีคนพยายามจะบุกรุกเข้ามาในคฤหาสน์ของคุณค่ะ!"
น้ำเบิกตากว้างด้วยความตกใจ!
ฉันย้อนเวลากับเจ้าพ่อ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก