ตอนที่ 23 — บทเรียนแห่งการให้อภัย

"ภาคิน!" เสียงของน้ำตะโกนก้อง ท่ามกลางเศษซากปรักหักพังและกลิ่นไหม้ไฟที่ยังคุกรุ่น เธอรีบคลานเข้าไปหาภาคินที่นอนแน่นิ่ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง "ภาคิน ได้ยินฉันไหม! ได้โปรดตอบฉันที!"

ร่างสูงใหญ่ของภาคินไร้ซึ่งการตอบสนอง ‌เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่แผ่นหลังของเขา น้ำพยายามประคองศีรษะของเขาขึ้นมาอย่างอ่อนโยน มือที่สั่นเทาของเธอพยายามกดห้ามเลือดที่ไหลไม่หยุด "อย่าเป็นอะไรนะภาคิน ได้โปรด... อย่าทิ้งฉันไปอีกคน"

วิชัยที่บาดเจ็บเช่นกัน พยายามคลานเข้ามาช่วย "คุณน้ำครับ... ​เราต้องรีบพาคุณภาคินไปโรงพยาบาล"

น้ำพยักหน้าทั้งน้ำตา เธอไม่สามารถปล่อยให้ภาคินเป็นอะไรไปได้อีก เขาคือคนที่เธอรัก คือคนที่พร้อมจะปกป้องเธอ แม้จะต้องแลกด้วยชีวิต

การจากไปของท่านประธานจากอุบัติเหตุระเบิดในครั้งนั้น ทิ้งไว้เพียงความสูญเสียและความว่างเปล่า แม้ว่าน้ำจะได้รับรู้ความจริงอันโหดร้ายเกี่ยวกับแผนการร้ายของท่านประธานที่พรากชีวิตพ่อแม่ของเธอไป แต่การให้อภัยก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ‍การเยียวยาบาดแผลในใจที่ฝังลึกมานานหลายปีนั้น ต้องใช้เวลา และความรักที่มากพอ

หลายวันผ่านไป ภาคินฟื้นขึ้นมาในห้องพักผู้ป่วยอย่างช้าๆ สิ่งแรกที่เขาเห็นคือใบหน้าซีดเซียวของน้ำที่นั่งเฝ้าเขาอยู่ข้างเตียงตลอดคืน "น้ำ..." เสียงของเขาแหบแห้ง

น้ำเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำ ‌"คุณฟื้นแล้ว..."

ภาคินพยายามจะยันตัวขึ้น แต่น้ำรีบประคองเขาไว้ "นอนพักเถอะค่ะ คุณยังต้องพักฟื้นอีกเยอะ"

"ผมขอโทษนะน้ำ" ภาคินกล่าวเสียงแผ่วเบา "ผมทำให้คุณต้องเจอเรื่องอันตรายอีกครั้ง"

น้ำส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ใช่ความผิดของคุณค่ะ... อย่างน้อยที่สุด ‍คุณก็ช่วยชีวิตฉันไว้"

ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างทั้งสองคน น้ำมองออกไปนอกหน้าต่าง คิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด การเปิดเผยความจริง การเผชิญหน้ากับศัตรูตัวจริง และการเสียสละของภาคิน

"คุณ... คุณให้อภัยผมได้ไหมน้ำ" ภาคินเอ่ยถามอย่างลังเล ​"ผมรู้ว่ามันยาก... แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน"

น้ำหันกลับมามองภาคิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ปะปนกับความรัก "ภาคิน... ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี"

"ผมเข้าใจ" ภาคินกล่าว "ผมทำผิดไปมากจริงๆ ​ในอดีต การที่ผมปิดบังคุณไว้เป็นปีๆ... มันเป็นความผิดที่ผมไม่อาจให้อภัยตัวเองได้"

"คุณไม่ได้ปิดบังฉัน" น้ำตอบ "คุณแค่พยายามปกป้องฉัน... ในแบบของคุณ"

"แต่ผมควรจะบอกคุณตั้งแต่แรก" ภาคินแย้ง "ผมควรจะให้คุณรู้ความจริง... ​แทนที่จะปล่อยให้คุณต้องเจ็บปวดอยู่คนเดียว"

น้ำถอนหายใจยาว "อดีตมันผ่านไปแล้วภาคิน... สิ่งสำคัญคือปัจจุบัน"

"แล้วปัจจุบันของคุณ... มีผมอยู่ไหมน้ำ" ภาคินถาม ดวงตาของเขาวิงวอน "ผมอยากจะชดเชยทุกอย่างที่ผมทำผิดไป ผมอยากจะดูแลคุณ... อยากจะทำให้คุณมีความสุข"

น้ำมองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความจริงใจ เห็นความเสียใจ และเห็นความรักที่ลึกซึ้ง คำพูดของท่านประธานยังคงก้องอยู่ในหู "เธอเป็นเพียงแค่ตัวหมาก... ไร้ค่า" แต่คำพูดของภาคินกลับตรงกันข้าม "เธอคือคนที่ผมรัก... คือคนที่ผมจะปกป้อง"

"ฉัน... ฉันยังคงเจ็บปวดกับเรื่องที่เกิดขึ้น" น้ำสารภาพ "การสูญเสียพ่อแม่ไป... มันทิ้งบาดแผลที่ไม่มีวันจางหาย"

"ผมรู้" ภาคินจับมือของน้ำไว้แน่น "แต่บางที... ความรักก็สามารถเยียวยาบาดแผลที่ลึกที่สุดได้"

น้ำหลับตาลง เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากมือของภาคิน ความรู้สึกที่เธอเคยกลัว ความรู้สึกที่เธอเคยผลักไส กำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง

"ภาคิน..." น้ำเรียกชื่อเขาเบาๆ "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจ"

"ไม่เป็นไรครับ" ภาคินกล่าว "ผมจะรอ... รอจนกว่าคุณจะพร้อม"

แต่ในใจของน้ำ เธอก็รู้ดีว่าเธอไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองได้อีกต่อไป ความรักที่เธอมีต่อภาคินนั้นแข็งแกร่งกว่าความเจ็บปวดในอดีต

"ฉัน... ฉันให้อภัยคุณภาคิน" น้ำเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา "ฉันให้อภัยทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณเคยทำผิดพลาดไป"

ภาคินเบิกตากว้างด้วยความดีใจ "น้ำ! จริงเหรอ!"

น้ำพยักหน้าทั้งน้ำตา "จริงค่ะ"

ภาคินกอดน้ำไว้แน่น "ขอบคุณนะน้ำ... ขอบคุณที่ให้โอกาสผม"

เขาจูบลงบนหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน "ผมสัญญา... ว่าผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอีก"

แต่แล้ว... เสียงโทรศัพท์ของน้ำก็ดังขึ้น เป็นเสียงริงโทนที่เธอไม่เคยตั้งค่าไว้ เป็นเสียงเพลงที่คุ้นหู... เพลงโปรดของแม่

น้ำหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความประหลาดใจ เบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ... น้ำถึงกับตัวแข็งทื่อ

"ใครโทรมาเหรอครับน้ำ" ภาคินถามเมื่อเห็นสีหน้าของเธอ

น้ำเงยหน้าขึ้นมามองภาคิน ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว "เป็นไปไม่ได้..."

"อะไรครับน้ำ" ภาคินเร่งถาม

น้ำชี้ไปที่หน้าจอโทรศัพท์ "เบอร์นี้... มันเป็นเบอร์ของ..."

ก่อนที่น้ำจะพูดจบ... เสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากนอกห้อง มีคนกำลังเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"ใครนั่น!" ภาคินตะโกนถาม

ประตูห้องพักผู้ป่วยถูกผลักเข้ามาอย่างแรง ร่างของชายคนหนึ่งปรากฏขึ้น... เขาคือ 'ศิลา' เพื่อนสนิทของภาคินที่เคยหายตัวไปอย่างลึกลับ... และเขากำลังถือสิ่งของบางอย่างไว้ในมือ... สิ่งที่เหมือนกับระเบิด...