ตอนที่ 24 — เส้นทางแห่งการไถ่บาป

"ศิลา!" เสียงของภาคินดังขึ้นด้วยความตกตะลึงปนหวาดหวั่น "แก... แกมาทำอะไรที่นี่!"

ศิลาเดินเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูบิดเบี้ยวและน่าขนลุก ดวงตาที่เคยฉายแววเป็นมิตร บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความมืดมิดและความแค้น "มาทวงคืนสิ่งที่ผมควรจะได้... ‌และมาสั่งสอนพวกคุณไง ภาคิน... น้ำ"

น้ำตัวแข็งทื่อ ราวกับถูกสาป เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ศิลา... เพื่อนสนิทของภาคิน... ที่เธอเคยไว้ใจ... ​ทำไมถึงมาอยู่ในสภาพนี้ และทำไมถึงมีระเบิดอยู่ในมือ

"แกกำลังทำอะไร ศิลา!" ภาคินตะคอก พยายามดันน้ำมาอยู่ข้างหลังตัวเอง "แกปล่อยระเบิดนั่นเดี๋ยวนี้!"

"ปล่อยเหรอ?" ศิลาหัวเราะในลำคอ "ผมไม่ปล่อยง่ายๆ ‍หรอก" เขายกมือที่ถือระเบิดขึ้น "พวกคุณทำลายทุกอย่างของผม... ทำลายชีวิตผม... ทำให้ผมต้องสูญเสียทุกอย่างไป"

"แกเข้าใจผิดแล้วศิลา" ภาคินพยายามอธิบาย "เรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต... มันเป็นอุบัติเหตุ... ‌และผมก็เสียใจกับมันมาก"

"อุบัติเหตุ?" ศิลาตะคอก "แกกล้าพูดแบบนั้นได้ยังไง! แกพรากทุกอย่างไปจากผม! แฟนของผม... ธุรกิจของผม... ทุกอย่าง!"

น้ำนึกย้อนกลับไป... ศิลาเคยมีแฟนสาวที่เขารักมาก ‍แต่เธอประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน และธุรกิจของเขาก็ล้มละลายในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน... น้ำเคยได้ยินภาคินพูดถึงเรื่องนี้ แต่ไม่เคยคิดว่าศิลาจะโยงใยความผิดทั้งหมดมาที่เขา

"ศิลา... มันไม่ใช่ความผิดของภาคินทั้งหมด" น้ำพยายามพูดอย่างใจเย็น "เรื่องของแฟนคุณ... มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ... ​และเรื่องธุรกิจ... โลกธุรกิจมันก็เป็นแบบนี้"

"เธอไม่เข้าใจอะไรเลย น้ำ!" ศิลาตะโกนใส่ "เธออยู่แต่ในโลกของเธอ... ไม่เคยรู้เลยว่าคนอื่นต้องเผชิญอะไรมาบ้าง"

ภาคินก้าวเข้ามาประชิดศิลาอีกครั้ง "ศิลา ฟังผมนะ... ​ผมจะชดเชยทุกอย่างให้คุณ ผมจะช่วยให้ธุรกิจของคุณกลับมาอีกครั้ง... ผมจะทำทุกอย่างที่คุณต้องการ"

"ชดเชยเหรอ?" ศิลาหัวเราะเยาะ "คุณคิดว่าเงินของคุณจะซื้อทุกอย่างได้เหรอ! ผมต้องการมากกว่านั้น! ผมต้องการให้พวกคุณเจ็บปวด... เหมือนที่ผมเคยเจ็บปวด!"

ทันใดนั้น ​ศิลาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า เป็นรูปของน้ำกับพ่อแม่ของเธอในวัยเด็ก "คุณรู้ไหม... ผมเกลียดภาพนี้มาก"

น้ำถึงกับผงะ "ทำไม... ทำไมคุณถึงเกลียด"

"เพราะพวกคุณ... คือคนที่ทำให้ผมต้องสูญเสียทุกอย่าง" ศิลาพูดเสียงสั่น "ท่านประธาน... เขาเป็นคนสั่งให้ผมไปก่อกวนธุรกิจของพ่อคุณ... เพื่อให้พ่อคุณเสียชื่อเสียง... และหลังจากนั้น... เขาก็ส่งคนไปกำจัดพ่อคุณ... และแม่ของคุณ... เพื่อให้เรื่องมันเงียบ"

น้ำมองภาคินด้วยความตกใจ นี่เป็นความจริงอีกด้านหนึ่งที่เธอไม่เคยรู้! ท่านประธานเป็นคนบงการทุกอย่างจริงๆ!

"และแฟนของผม..." ศิลาพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "เธอ... เธอเคยรักภาคินมาก่อน... และผมก็รู้ดี... ผมรู้ว่าภาคินก็รักเธอ"

ภาคินหน้าซีดเผือด "ศิลา... อย่าไปพูดถึงเรื่องนั้นเลย"

"ทำไมจะพูดไม่ได้!" ศิลาตะคอก "ความจริงมันก็คือความจริง! และผมก็รู้ว่าน้ำ... เธอก็คือคนที่ภาคินรัก! พวกคุณทั้งคู่... มาแย่งชิงทุกอย่างไปจากผม!"

"ศิลา... ฉันขอโทษ" น้ำกล่าวเสียงเบา "ฉันไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลย... ฉันถูกหลอกมาตลอด"

"หลอกเหรอ?" ศิลาหัวเราะ "พวกคุณทุกคนก็หลอกผมทั้งนั้นแหละ! แต่ตอนนี้... ถึงเวลาแล้วที่ผมจะแก้แค้น!"

ศิลาเตรียมจะกดชนวนระเบิด แต่แล้ว... ภาคินก็พุ่งเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว!

"ไม่นะ!" น้ำตะโกน

ภาคินกับศิลาต่อสู้กันอย่างดุเดือด ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังขึ้นอีกครั้ง!

"ปล่อยนะ! ปล่อยฉัน!" ศิลาตะโกน

"แกไม่มีทางหนีไปได้ ศิลา!" ภาคินกล่าวเสียงดัง

เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง! แต่คราวนี้... มันไม่ใช่เสียงระเบิดที่รุนแรงนัก

ภาคินใช้จังหวะที่ศิลากำลังเสียหลัก ผลักเขาออกไป ทำให้ระเบิดหลุดมือ และกลิ้งไปใต้เตียง!

"น้ำ! พาตัวเองไปอยู่ที่ปลอดภัย!" ภาคินตะโกน

น้ำรีบวิ่งไปหลบหลังเครื่องมือแพทย์ที่อยู่ใกล้ที่สุด

ภาคินพุ่งเข้าไปแย่งระเบิดมาจากพื้น แต่ในขณะนั้นเอง... ศิลาก็คว้าปืนที่ตกอยู่บนพื้น ยิงใส่ภาคิน!

"ภาคิน!" น้ำกรีดร้อง

กระสุนพุ่งเข้าใส่แผ่นหลังของภาคินอีกครั้ง! เขาเซถอยหลังไป แต่ยังคงพยายามคว้ามือของศิลาที่กำลังจะกดชนวนระเบิด

"แกไม่มีวันชนะผมได้!" ศิลาตะโกน

"ผมจะไม่มีวันยอมให้แกทำร้ายใครได้อีก!" ภาคินตอบเสียงหนักแน่น

ภาคินใช้แรงเฮือกสุดท้าย พุ่งเข้าล็อคตัวศิลาไว้แน่น ก่อนที่จะใช้มืออีกข้างคว้าที่ชนวนระเบิด และ... ดึงมันออก!

เสียง 'คลิก' เบาๆ ดังขึ้น... ระเบิดหยุดทำงาน!

น้ำมองภาพนั้นด้วยความโล่งอก เธอรีบวิ่งเข้าไปหาภาคินที่ทรุดตัวลงกับพื้น

"ภาคิน! คุณเป็นอะไรมากไหม!" น้ำถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ภาคินหันมายิ้มให้เธออย่างอ่อนแรง "ผม... ผมไม่เป็นไรครับน้ำ"

แต่เมื่อเขายิ้ม... น้ำก็เห็นเลือดไหลออกมาจากมุมปากของเขา

"คุณ..." น้ำเริ่มร้องไห้

"ผมสัญญาแล้วไงครับ ว่าผมจะปกป้องคุณ" ภาคินกล่าว "และผมก็จะทำทุกอย่างเพื่อชดเชยความผิดในอดีตของผม... และของท่านประธาน"

ตำรวจบุกเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยพอดี จับกุมศิลาที่พยายามจะต่อสู้ขัดขืน

น้ำมองไปที่ภาคินที่นอนอ่อนแรงอยู่บนพื้น เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการไถ่บาปของเขา การเผชิญหน้ากับความจริง การให้อภัย และการพิสูจน์ความรัก... ทั้งหมดนี้คือเส้นทางที่ทั้งสองคนจะต้องเดินไปด้วยกัน

ภาคินมองน้ำด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความหวัง "ผมรักคุณนะน้ำ"

น้ำก้มลงจูบหน้าผากของเขาเบาๆ "ฉันก็รักคุณค่ะภาคิน"

แม้ว่าอดีตจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ปัจจุบัน... ความรักของพวกเขาได้ก่อตัวขึ้นอย่างแข็งแกร่ง และอนาคต... ก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้นบนเส้นทางแห่งการไถ่บาปและการให้อภัย...