“ฉันจะไม่ทิ้งเธอไปไหนอีกแล้ว… น้ำ” เสียงทุ้มต่ำของภาคินกระซิบข้างใบหูราวกับจะสลักคำพูดนั้นลงในหัวใจของเธอ สัมผัสจากริมฝีปากที่ทาบทับลงบนขมับอ่อนๆ ทำให้ร่างของน้ำสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นคลื่นความอบอุ่นที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้นหลังจากเหตุการณ์ระทึกขวัญที่เกือบจะพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเธอ ไม่ใช่แค่ชีวิต แต่รวมถึงความหวัง ความฝัน และคนที่เธอรัก การกลับมาของภาคินในสภาพที่เต็มไปด้วยบาดแผล ทั้งทางกายและทางใจ คือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเธอไม่ได้ฝันไป
เมื่อคืนที่ผ่านมา คือคืนที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของน้ำ ความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วทุกอณูของคฤหาสน์หลังใหญ่ ยิ่งขับเน้นความรู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยวให้ทวีคูณ เสียงกรีดร้อง เสียงปืน เสียงระเบิด ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ภาพใบหน้าซีดเผือดของเธอที่สะท้อนอยู่ในกระจก ยิ่งตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายว่าโลกที่เธอเคยรู้จัก กำลังจะพังทลายลง
แต่แล้ว ท่ามกลางเปลวเพลิงที่คุกรุ่น เธอก็เห็นเขา… ภาคิน เขาปรากฏตัวขึ้นราวกับทูตสวรรค์ที่ถูกส่งมาช่วยเหลือ จากเงาที่มืดมิดที่สุด เขาผลักเธอให้พ้นจากอันตราย ช่วยชีวิตเธอไว้ด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผล เขาแบกรับทุกอย่างไว้เพียงลำพัง โดยไม่ปริปากบ่น ไม่แสดงความอ่อนแอใดๆ แม้แต่น้อย
“คุณ… คุณปลอดภัยดีนะคะ” น้ำเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ สายตาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ไม่อาจปกปิดได้ เธอสำรวจใบหน้าของเขา ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเย็นชา ตอนนี้เต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน รอยฟกช้ำตามใบหน้า และเลือดที่ยังคงไหลซึมจากบาดแผลที่ขมับ ยิ่งทำให้หัวใจของเธอปวดร้าว
ภาคินส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวลงมาอีกครั้ง “ฉันไม่เป็นอะไร… ที่สำคัญที่สุด คือเธอปลอดภัย” เขาเน้นคำว่า ‘เธอ’ ราวกับมันคือสิ่งที่มีค่าที่สุดในโลกใบนี้
“แต่คุณ…” น้ำพยายามจะเอ่ยต่อ แต่ภาคินก็ใช้ปลายนิ้วแตะริมฝีปากของเธอเบาๆ เป็นการปราม
“อย่าพูดถึงเรื่องนั้นเลยนะ” เขาตัดบท “ตอนนี้มีแค่เราสองคน และสิ่งที่เราต้องทำคือ… ก้าวต่อไปข้างหน้า”
คำพูดของภาคินมีความหมายลึกซึ้งกว่าที่น้ำจะเข้าใจในทันที รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอดูสดใสขึ้นมาทันตาเห็น
“ฉัน… ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี” น้ำกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ถ้าไม่มีคุณ…”
“เธอไม่ต้องขอบคุณอะไรฉันทั้งนั้น” ภาคินพูดแทรกขึ้นมา “เธอคือ… ทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน”
ประโยคนี้หลุดออกจากปากของภาคิน ราวกับเป็นสิ่งที่เขาเก็บกดมานานแสนนาน ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของน้ำอย่างลึกซึ้ง ราวกับจะสื่อสารทุกความรู้สึกที่ไม่อาจเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้
“ฉัน… ฉันก็รักคุณค่ะ” น้ำตอบกลับไปอย่างไม่ลังเล หัวใจของเธอเต้นระรัว ความรู้สึกที่อัดอั้นมานานแสนนาน พรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้
ภาคินค่อยๆ ประคองใบหน้าของน้ำไว้ในฝ่ามือ ลูบไล้แก้มเนียนนุ่มอย่างแผ่วเบา “น้ำ… ฉันขอโทษ”
“ขอโทษเรื่องอะไรคะ” น้ำถามด้วยความสงสัย
“ขอโทษที่เคยทำให้เธอเสียใจ ขอโทษที่เคยทำร้ายหัวใจเธอ… และขอโทษที่ทำให้เธอต้องเผชิญกับทุกอย่างเพียงลำพัง” น้ำตาคลอหน่วยที่ขอบตาของภาคิน เป็นภาพที่น้ำไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นมาก่อน
“ไม่เป็นไรค่ะ” น้ำพยายามปลอบเขา “ทุกอย่างมันผ่านมาแล้ว”
“แต่มันไม่ใช่แค่ ‘ผ่านมา’ แล้วจบไป” ภาคินกล่าวเสียงหนักแน่น “มันทิ้งรอยแผลไว้… ทั้งในใจของเธอ และในใจของฉัน” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า “ฉันรู้ว่าฉันอาจจะไม่มีสิทธิ์ขออะไรอีกแล้ว… แต่ถ้าเธอยังให้โอกาสฉัน… ฉันอยากจะแก้ไขทุกอย่าง”
น้ำมองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความจริงใจที่ฉายชัดอยู่เบื้องหลังแววตาคู่นั้น เห็นความเจ็บปวดที่เขาแบกรับมานานแสนนาน และเห็นความหวังที่ริบหรี่ แต่ก็ยังคงมีอยู่
“คุณหมายถึง…?” น้ำถามอย่างไม่แน่ใจ
“ฉันอยากจะดูแลเธอ… ให้ดีที่สุด” ภาคินพูดชัดถ้อยชัดคำ “ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เธอต้องเจ็บปวดอีกแล้ว… ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม”
คำมั่นสัญญานี้… มันไม่ใช่แค่คำพูดที่หลุดออกมาจากปาก แต่เป็นเหมือนคำสาบานที่มาจากส่วนลึกของหัวใจของภาคิน น้ำรู้สึกถึงพลังและความหนักแน่นในคำพูดนั้น ราวกับว่ามันสามารถเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างได้
“คุณ… คุณจะทำจริงๆ เหรอคะ” น้ำถามเสียงสั่นเครือ
“จริงที่สุด” ภาคินยืนยัน “ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ… ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น” เขาโน้มใบหน้าลงมาอีกครั้ง ริมฝีปากของเขาทาบทับลงบนริมฝีปากของน้ำอย่างอ่อนโยน เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งความรัก ความหวัง และคำมั่นสัญญา
ในอ้อมแขนอันแข็งแกร่งของภาคิน น้ำรู้สึกถึงความปลอดภัยที่เธอโหยหามาตลอด ชีวิตของเธอเพิ่งจะผ่านพ้นช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดมา แต่ตอนนี้ เธอก็มีเขา… คนที่จะคอยปกป้องเธอ ดูแลเธอ และทำให้เธอเชื่อมั่นในอนาคตอีกครั้ง
“ฉันรักเธอ… น้ำ” ภาคินกระซิบข้างใบหูของเธออีกครั้ง
“ฉันก็รักคุณค่ะ… ภาคิน” น้ำตอบกลับไป พร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข
แสงอรุณเริ่มสาดส่องเข้ามาผ่านทางหน้าต่าง เผยให้เห็นภาพของคฤหาสน์ที่เสียหายบางส่วน แต่ท่ามกลางความพินาศเหล่านั้น กลับมีแสงแห่งความหวังที่กำลังก่อตัวขึ้น ความรักของพวกเขา… เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ
แต่แล้ว เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคินก็ดังขึ้น ขัดจังหวะช่วงเวลาอันแสนหวานนั้น ภาคินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที
“ใครคะ” น้ำถามด้วยความสงสัย
ภาคินเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียด “มัน… เป็นเรื่องที่ต้องจัดการ… ด่วน”
“ฉันไปด้วยนะคะ” น้ำรีบบอก
ภาคินส่ายหน้า “ไม่… ครั้งนี้เธอรออยู่ตรงนี้กับฉันดีกว่า” เขาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ “ฉันจะรีบกลับมา”
แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ลุกขึ้น เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังมาจากด้านนอกของห้อง เสียงนั้น… มันคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ราวกับมาจากสถานที่ที่เธอเคยรู้จัก
“นั่นเสียงใคร!” น้ำอุทานด้วยความตกใจ
ภาคินหันขวับไปทางประตู ใบหน้าของเขาฉายแววตื่นตระหนก “ไม่… เป็นไปไม่ได้”
แล้วประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ชายชุดดำหลายคนบุกเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว พวกเขาไม่ได้มองน้ำ แต่สายตาของพวกเขาทุกคนจับจ้องไปที่ภาคิน
“คุณภาคิน… ท่านเรียกหา” หนึ่งในชายชุดดำกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ท่านไหน?” ภาคินถามกลับด้วยความไม่พอใจ
“ท่าน… เจ้าของที่แท้จริงของที่แห่งนี้” ชายชุดดำตอบพลางยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย
ก่อนที่ภาคินจะได้ตอบอะไรไป ร่างของน้ำก็ถูกกระชากออกไปจากอ้อมแขนของเขา เธอพยายามจะคว้ามือของภาคินไว้ แต่ก็ทำได้เพียงคว้าอากาศ
“ภาคิน!” น้ำร้องเรียกชื่อเขาด้วยความสิ้นหวัง
ภาคินพยายามจะเข้าไปหาน้ำ แต่ก็ถูกชายชุดดำอีกคนเข้ามาขวางไว้
“ปล่อยฉันนะ!” น้ำดิ้นรนสุดกำลัง “คุณภาคิน! ช่วยฉันด้วย!”
แต่เสียงของเธอ… ก็ค่อยๆ จางหายไป เมื่อร่างของเธอถูกลากออกไปจากห้อง ราวกับเธอเป็นเพียงสิ่งของไร้ค่า
ภาคินยืนนิ่ง อึ้งไปในทันที เขาจ้องมองไปยังประตูที่ปิดลงอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาราวกับถูกบีบอัดจนแทบจะหยุดเต้น
“นี่มัน… เกิดอะไรขึ้น?” ภาคินถามอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ชายชุดดำที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา ยิ้มเยาะ “ท่านประสงค์จะ… ทวงคืนทุกสิ่งที่ท่านเคยเสียไป… รวมถึง ‘สิ่งมีค่า’ ของคุณภาคินด้วย”
“แกหมายถึง… น้ำ!” ภาคินตะโกนเสียงดัง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความสิ้นหวัง
“เธอ… จะต้องกลับไปอยู่กับเจ้าของที่แท้จริง… ที่ที่เธอควรอยู่” ชายชุดดำกล่าวพลางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
ภาคินกัดฟันแน่น เขาจะปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด! แต่ตอนนี้… เขาจะทำอย่างไร? เขากำลังถูกควบคุม และน้ำ… น้ำกำลังตกอยู่ในอันตราย!
ฉันย้อนเวลากับเจ้าพ่อ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก