ตอนที่ 20 — ชีวิตใหม่...ที่ไม่คุ้นเคย

ลมเย็นยามค่ำคืนพัดโชยมา ปะทะกับใบหน้าของฟ้าใสที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เธออุ้มลูกน้อยที่หลับใหลอยู่บนอ้อมแขนแน่น ก้าวลงจากรถบัสโดยสารที่แวะจอดข้างทางที่ห่างไกลจากตัวเมืองพอสมควร แสงไฟสลัวจากร้านค้าริมทางสาดส่องให้เห็นความซอมซ่อของสภาพแวดล้อมรอบตัว ที่นี่...ไม่ใช่ที่ที่เธอคุ้นเคย ที่นี่คือ "บ้านใหม่" ‌ของเธอและลูกน้อย

"แม่...หิว" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากปากเล็กๆ ของลูกน้อย ทำให้ฟ้าใสต้องสะดุ้งจากภวังค์ เธอก้มลงไปมองหน้าลูกชายที่กำลังจะตื่นขึ้นมา เธอพยายามส่งยิ้มให้ลูก แม้ว่ารอยยิ้มนั้นจะเต็มไปด้วยความกังวล

"เดี๋ยวแม่หาอะไรให้กินนะลูก" เธอตอบเสียงอ่อนโยน ​พลางประคองลูกน้อยให้เข้าที่เข้าทาง

การเดินทางอันยาวนานหลายวันหลายคืน ทำให้เธอเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ แต่สิ่งที่ทำให้เธอต้องทนฝืน ก็คือความปลอดภัยของลูกน้อย การตัดสินใจที่จะหนีออกมาจากชีวิตเดิมๆ เป็นการตัดสินใจที่ยากลำบากที่สุด แต่เธอก็เชื่อว่ามันเป็นทางเลือกเดียวที่จะปกป้องลูกชายให้พ้นจากอันตรายที่เธอไม่รู้ว่าจะมาถึงเมื่อใด

เธอเดินเข้าไปในร้านชำเล็กๆ ที่ดูเก่าแก่ ‍ผนังไม้สีซีดจาง กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นของเครื่องปรุงอาหารลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เธอเลือกซื้อขนมปัง นม และผลไม้เล็กน้อยเท่าที่เงินที่มีจะซื้อได้

"มีอะไรอีกบ้างคะที่พอจะให้เด็กทานได้?" เธอถามหญิงชราเจ้าของร้านด้วยน้ำเสียงสุภาพ

หญิงชรามองมาที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย เธอสังเกตเห็นถึงสภาพที่ดูไม่คุ้นเคยของฟ้าใส เสื้อผ้าที่ดูดีกว่าคนในละแวกนี้ ‌แต่กลับดูเก่าและมีรอยเปื้อนจากการเดินทาง

"มีข้าวเหนียว หมูปิ้ง ไก่ย่างนะจ๊ะ...แต่ไม่รู้ว่าเด็กจะทานได้ไหม" หญิงชราตอบ "ดูจากสภาพ...คงจะเดินทางมาไกลสินะ"

ฟ้าใสยิ้มแห้งๆ "ค่ะ...กำลังจะไปหาญาติ" เธอโกหกไปอย่างหน้าตาย

หลังจากซื้ออาหารมาพอประทังชีวิต ฟ้าใสก็เดินออกมาจากร้าน ‍เธอเดินลัดเลาะไปตามทางลูกรังที่ทอดหายเข้าไปในความมืด มุ่งหน้าไปยังกระท่อมหลังเล็กที่เธอเช่าไว้ด้วยเงินก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่ ที่นี่...เงียบสงบ ปลอดภัย และไม่มีใครรู้จักเธอ

กระท่อมหลังนั้นเล็กกว่าที่เธอจินตนาการไว้มากนัก ผนังไม้ผุพัง หลังคาสังกะสีเก่าๆ ประตูไม้ที่ดูไม่ค่อยแข็งแรงนัก ​แต่สำหรับฟ้าใส ณ ตอนนี้ มันคือวิมานบนดิน เพราะมันคือที่ที่เธอและลูกน้อยจะได้หลับพักผ่อนอย่างปลอดภัย

เธออุ้มลูกน้อยเข้าไปในกระท่อม วางเขาลงบนที่นอนฟูกเก่าๆ ที่ปูไว้บนพื้น เธอค่อยๆ ​ป้อนนมและขนมปังให้ลูกชายอย่างเบามือ พยายามทำให้เขารู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะทำได้

"แม่...ที่นี่ที่ไหนคะ?" ลูกน้อยถามพลางมองไปรอบๆ ด้วยสายตาไร้เดียงสา

"ที่นี่คือบ้านของเรานะลูก...บ้านที่เราจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข" ฟ้าใสตอบ พยายามซ่อนน้ำตาที่คลอเบ้า "แม่จะคอยดูแลลูกเอง...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น"

หลังจากลูกน้อยหลับไปแล้ว ฟ้าใสก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนพื้น ​มองออกไปนอกหน้าต่างที่เปิดโล่ง เธอกำลังคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ความเจ็บปวดจากการถูกคนที่รักทอดทิ้ง การต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย และความหวังเล็กๆ ที่เธอมีให้กับอนาคต

เธอรู้ดีว่าชีวิตที่นี่จะไม่ง่ายลำบากแน่นอน เธอต้องทำงานหนัก ต้องอดทนต่อความยากจน และต้องคอยระแวงอยู่ตลอดเวลาว่าจะมีใครมาตามหาเธอหรือไม่

"คเชนทร์..." เธอเอ่ยชื่อของเขาออกมาเบาๆ ความรู้สึกบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในใจ ทั้งความเจ็บปวด ความเสียใจ และความรู้สึกผิดที่เธอไม่สามารถบอกความจริงทั้งหมดกับเขาได้

เธอรู้ว่าคเชนทร์กำลังตามหาเธอ และเธอเข้าใจดีถึงความโกรธของเขา แต่เธอทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้ เธอไม่สามารถเสี่ยงอันตรายให้กับลูกน้อยได้

"ฉันขอโทษนะคเชนทร์" เธอพึมพำกับตัวเอง "ฉันหวังว่าสักวัน...นายจะเข้าใจ"

คืนนั้น ฟ้าใสนอนไม่หลับ เธอได้ยินเสียงหมาเห่า เสียงลมพัดแรง และเสียงแมลงร้องระงมอยู่รอบตัว ความกลัวและความกังวลยังคงเกาะกุมหัวใจของเธอ แต่เมื่อเธอมองไปยังใบหน้าอันสงบนิ่งของลูกน้อยที่หลับใหลอยู่ข้างๆ เธอก็ได้กำลังใจขึ้นมา

เธอจะต้องเข้มแข็ง เพื่อลูกน้อยของเธอ เธอจะต้องผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปให้ได้

วันต่อมา ฟ้าใสเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเธออย่างแท้จริง เธอออกไปหางานทำในหมู่บ้านเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลนัก เธอรับจ้างทำงานทุกอย่างที่ขวางหน้า ไม่ว่าจะเป็นการช่วยชาวบ้านล้างจาน กวาดบ้าน หรือแม้กระทั่งช่วยทำนา

ร่างกายของเธออ่อนล้า ผิวของเธอเริ่มคล้ำแดด แต่เธอก็ไม่เคยย่อท้อ เธอทำงานอย่างขยันขันแข็ง เก็บเงินทุกบาททุกสตางค์ที่หามาได้ เพื่อให้ชีวิตของเธอและลูกน้อยมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น

บางครั้ง เธอก็คิดถึงชีวิตที่เคยมี ความสุข ความสบาย และความหรูหรา แต่เธอก็ต้องสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป เธอรู้ว่าอดีตไม่สามารถย้อนกลับไปได้ และเธอต้องอยู่กับปัจจุบัน

"แม่...หิว" เสียงลูกน้อยดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ฟ้าใสต้องละจากความคิด เธอยิ้มให้ลูกชาย และรีบไปหาอาหารให้เขา

"กินเยอะๆ นะลูก...เดี๋ยวเราจะได้แข็งแรง" เธอพูดพลางป้อนข้าวให้ลูก

ในระหว่างที่เธอใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ความหวังเล็กๆ ก็ยังคงค้างอยู่ในใจของเธอ เธอหวังว่าสักวันหนึ่ง เธอจะสามารถบอกความจริงทั้งหมดให้กับคเชนทร์ได้ และหวังว่าเขาจะให้อภัยเธอ

แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้ดีว่า การตามหาของคเชนทร์ อาจจะนำพาความอันตรายมาสู่ตัวเธอและลูกน้อยได้อีกครั้ง

ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ทุกคืนที่ผ่านไป เธอต้องคอยระแวงอยู่ตลอดเวลา ว่าจะมีใครมาพบเธอหรือไม่

"แม่...เมื่อไหร่เราจะได้กลับบ้านคะ?" ลูกน้อยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย

ฟ้าใสสะอึกไปเล็กน้อย เธอไม่รู้จะตอบลูกอย่างไร "เดี๋ยวเราก็จะได้กลับบ้านนะลูก...แต่ตอนนี้...เราต้องอยู่ที่นี่ก่อน"

เธออุ้มลูกน้อยมากอดแน่น พลางมองออกไปนอกกระท่อมที่ดูโทรมๆ แห่งนั้น ชีวิตใหม่ของเธอ...มันช่างไม่คุ้นเคย และเต็มไปด้วยความท้าทาย

แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอน คือความรักของแม่ ที่จะคอยปกป้องและดูแลลูกน้อยของเธอ...ไม่ว่าชีวิตจะพาเธอไปที่ใดก็ตาม...

...และในขณะเดียวกันที่กระท่อมหลังเล็กๆ แห่งนั้น ฟ้าใสไม่รู้เลยว่า ภาพถ่ายของเธอที่กำลังทำงานอย่างขะมักเขม้นในหมู่บ้านห่างไกล กำลังถูกส่งต่อไปยังบุคคลที่ทรงอำนาจคนหนึ่ง...บุคคลที่กำลังตามหาเธออยู่...