โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 740 คำ
“คุณจะทำอะไร? คุณจะมายุ่งกับชีวิตของฉันทำไม!” เสียงของฟ้าใสสั่นเครือด้วยความหวาดหวั่นปนความโกรธ พลางประคองลูกน้อยให้แนบชิดอกมากขึ้น ดวงตาคู่นั้นจ้องมองไปยังชายตรงหน้าอย่างไม่วางตา ‘คเชนทร์’ มหาเศรษฐีหนุ่มผู้เย็นชา ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นรักเดียวของเธอ บัดนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าเธอด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
คเชนทร์ยืนนิ่ง มองใบหน้าซีดเผือดของฟ้าใส และเด็กน้อยที่หลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่ยากจะอธิบาย มันไม่ใช่ความเยือกเย็นที่คุ้นเคย แต่มันเป็นความสับสน ความเจ็บปวด และ… ความรู้สึกที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ
“ผมไม่ได้จะมายุ่งกับชีวิตคุณ” คเชนทร์ตอบเสียงเบา แต่หนักแน่น “ผมแค่อยาก… ทำความเข้าใจ”
“ทำความเข้าใจอะไรคะ? คุณทิ้งฉันไปแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับชีวิตของฉันอีก!” ฟ้าใสแสร้งทำเป็นแข็งกร้าว แต่ภายในใจกลับปั่นป่วน สัมผัสได้ถึงคลื่นอารมณ์ที่ถาโถมเข้ามาจากเขา
“ผมขอโทษ” คำขอโทษที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากของคเชนทร์ ทำให้ฟ้าใสถึงกับชะงัก เขาขอโทษ? ชายผู้หยิ่งทะนงตนคนนี้เนี่ยนะ? “ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดอย่างมหันต์”
ฟ้าใสยังคงยืนนิ่ง ไม่พูดอะไร เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อเขาหรือไม่ ผู้ชายคนนี้เคยหลอกลวงเธออย่างแสนสาหัส ครั้งหนึ่งความรักของเธอได้มอบให้กับเขาไปจนหมดสิ้น และสิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือความเจ็บปวดที่ไม่มีวันลืม
“คุณ… มาตามหาฉันทำไมคะ” เธอถาม พยายามหาทางควบคุมสถานการณ์ “หลังจากที่คุณทิ้งฉันไป คุณก็ไม่เคยคิดจะกลับมาเลย”
แววตาของคเชนทร์ฉายแววเจ็บปวด “ผมมีเหตุผลของผม ฟ้าใส” เขาถอนหายใจยาว “เหตุผลที่ซับซ้อนเกินกว่าที่คุณจะเข้าใจได้ในตอนนั้น”
“เหตุผล?” ฟ้าใสแค่นเสียง “เหตุผลที่คุณจะทิ้งผู้หญิงที่กำลังตั้งท้องลูกของคุณไปงั้นเหรอคะ! คุณมันเห็นแก่ตัว! คุณมัน…!”
“ผมรู้ว่าผมทำผิด” คเชนทร์ตัดบท “แต่ผมไม่ได้ทิ้งคุณไปโดยไร้เหตุผล ผมถูกบังคับ”
“บังคับ?” ฟ้าใสหัวเราะเยาะ “คุณกำลังจะบอกว่า คุณถูกบังคับให้ทิ้งฉันไปงั้นเหรอคะ? อย่ามาโกหกฉัน! ฉันเห็นสายตาของคุณตอนที่มองผู้หญิงคนนั้น… คุณไม่ได้ถูกบังคับ! คุณเลือกที่จะไป!”
คำพูดของฟ้าใสทำให้คเชนทร์เจ็บปวด เขายอมรับว่าเขาทำผิดพลาด แต่เขาไม่สามารถเปิดเผยความจริงทั้งหมดได้ในตอนนี้ มันเป็นความลับที่อันตรายเกินไป
“คุณกำลังเข้าใจผิด” คเชนทร์พยายามอธิบาย “ผม… มีเรื่องบางอย่างที่ต้องปกป้อง”
“ปกป้องอะไรคะ? ปกป้องความสุขของคุณเองน่ะสิ!” ฟ้าใสตะคอกกลับ เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่ระเบิดออกมา
“ไม่ใช่!” คเชนทร์ขึ้นเสียงบ้าง “ผมกำลังปกป้อง… คุณ และลูกของเรา!”
คำพูดนั้นทำให้ฟ้าใสถึงกับหยุดนิ่ง หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก “ลูก… ของเรา?”
คเชนทร์พยักหน้าช้าๆ “ผมรู้แล้ว ฟ้าใส ผมรู้ความจริงทุกอย่างแล้ว”
“คุณ… รู้?” ฟ้าใสถามเสียงแผ่วเบา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ “คุณรู้ได้อย่างไร?”
“ผมได้พบหลักฐานบางอย่าง” คเชนทร์อธิบาย “ที่ทำให้ผมรู้ว่า… เด็กคนนี้คือลูกของผม”
“หลักฐาน… อะไรคะ” ฟ้าใสถามอย่างระแวง
“ผมไม่สามารถบอกคุณได้ตอนนี้” คเชนทร์ตอบ “แต่มันเป็นเรื่องจริง ผมตามหาคุณมาตลอดหลายปี ผมตามหาความจริงนี้”
ฟ้าใสเงียบไป เธอไม่รู้จะพูดอะไร ความรู้สึกสับสนปนเปไปหมด เธอเคยคิดว่าเธอเข้าใจคเชนทร์ดีแล้ว แต่บัดนี้เขากลับปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับความลับที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม
“แล้ว… แล้วคุณต้องการอะไรจากฉันตอนนี้?” เธอถาม
คเชนทร์มองตรงมาที่ดวงตาของเธอ “ผมต้องการ… โอกาส”
“โอกาส?” ฟ้าใสแค่นเสียง “โอกาสที่จะทำร้ายฉันอีกครั้งงั้นเหรอคะ?”
“ไม่!” คเชนทร์รีบปฏิเสธ “โอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเอง โอกาสที่จะแก้ไขความผิดพลาด โอกาสที่จะ… รับผิดชอบ”
เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง มือของเขาชะงักอยู่กลางอากาศ ราวกับจะเอื้อมไปสัมผัสแก้มของเธอ แต่ก็ชะงักไว้ “ผมรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อผมอีกครั้ง แต่ผมอยากให้คุณ… ลองพิจารณา”
ฟ้าใสหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้สึกถึงความเหนื่อยล้า ความสับสน และความรู้สึกบางอย่างที่คุกรุ่นอยู่ภายในใจ
“ฉัน… ฉันไม่รู้” เธอตอบเสียงเบา “ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อคุณได้อีกไหม”
“ผมเข้าใจ” คเชนทร์ตอบ “ผมจะให้เวลาคุณ”
“เวลา?”
“ใช่” คเชนทร์พยักหน้า “ผมจะอยู่ที่นี่ ผมจะรอคุณ”
เขาจ้องมองไปที่เด็กน้อยในอ้อมแขนของฟ้าใสอีกครั้ง แววตาของเขามีความอ่อนโยนที่ฟ้าใสไม่เคยเห็นมาก่อน “ผมอยากรู้จักลูกของผม”
ฟ้าใสรู้สึกประหลาดใจกับท่าทีของคเชนทร์ เขาดูเหมือนไม่ใช่คนเดิมที่เธอเคยรู้จัก ความเย็นชาถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่าเดิม และที่สำคัญที่สุด เขาดูเหมือนจะ… รักลูกคนนี้จริงๆ
“คุณ… จะทำอะไรต่อคะ?” ฟ้าใสถาม
“ผมจะเปิดเผยความจริงทั้งหมด” คเชนทร์ตอบ “ความจริงที่ถูกซ่อนไว้”
“ความจริง… อะไร?” ฟ้าใสถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
“ความจริงเกี่ยวกับ… การจากไปของผม” คเชนทร์ตอบ “และความจริงเกี่ยวกับ… คนที่ทำร้ายคุณ”
คำพูดนั้นทำให้ฟ้าใสถึงกับสะดุ้ง เธอรู้ว่าคเชนทร์กำลังพูดถึงเรื่องในอดีต เรื่องที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด และเขากำลังจะ… เปิดเผยมัน?
“คุณ… รู้ได้ยังไงคะ?” เธอถามเสียงสั่น
“ผมกำลังสืบหาอยู่” คเชนทร์ตอบ “และผมจะหาตัวการให้เจอ”
ฟ้าใสเงียบไป เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่ได้ยิน คเชนทร์ที่เคยเป็นคนทำร้ายเธอ บัดนี้กลับอ้างว่าจะปกป้องเธอ และจะเปิดเผยความจริง? นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน?
“แล้ว… คุณจะเชื่อผมได้ยังไง?” คเชนทร์ถาม ราวกับจะอ่านใจเธอออก
“ฉัน… ยังไม่รู้” ฟ้าใสตอบตามตรง
“ผมจะให้คุณเห็นเอง” คเชนทร์ยิ้มบางๆ “ผมจะทำให้คุณเชื่อ”
เขาหันหลังให้เธอ และกำลังจะเดินจากไป แต่แล้วเขาก็หันกลับมาอีกครั้ง “ฟ้าใส”
“คะ?”
“ผม… รู้สึกดีกับคุณนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “ตั้งแต่แรกพบ”
คำพูดนั้นทำให้ฟ้าใสถึงกับหน้าแดง เธอไม่คาดคิดว่าคเชนทร์จะพูดอะไรแบบนี้ออกมา
“ฉัน… ก็… รู้สึก…” เธออ้ำอึ้ง
คเชนทร์ยิ้ม “ผมจะรอคุณ”
เมื่อคเชนทร์จากไปแล้ว ฟ้าใสยังคงยืนนิ่ง เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ คเชนทร์ที่เคยเย็นชา บัดนี้กลับแสดงความรู้สึกออกมาอย่างชัดเจน เขาอ้างว่าจะปกป้องเธอ และจะเปิดเผยความจริง…
เธอรู้เพียงว่า ชีวิตของเธอกำลังจะพลิกผันอีกครั้ง และการเผชิญหน้ากับคเชนทร์ครั้งนี้ อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้…
แม่เลี้ยงเดี่ยวช่วยชีวิตที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก