โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 610 คำ
“เขา…เขาจะอยู่กับเราจริงๆ ใช่ไหมคะคุณคเชนทร์?” เสียงของฟ้าใสสั่นเครือ น้ำตาเอ่อคลอจนแทบมองไม่เห็นภาพใบหน้าของชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ คเชนทร์ยิ้มบางๆ ให้กับเธอ เขาช้อนมือประคองใบหน้าของเธอขึ้นมา เช็ดน้ำตาที่ไหลรินด้วยนิ้วหัวแม่มือของเขา ดวงตาของเขาฉายแววอบอุ่นที่ฟ้าใสไม่เคยเห็นมาก่อน
“แน่นอนครับฟ้าใส เขาจะต้องอยู่กับเรา เขาคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเรา เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเรา” คำพูดของคเชนทร์ราวกับยาชุบชีวิตที่เติมเต็มช่องว่างในหัวใจของฟ้าใสที่เคยแตกสลายไปนานแสนนาน ภาพของลูกน้อยในอ้อมแขนของเธอ คือภาพที่สวยงามที่สุดที่เธอเคยจินตนาการถึง ไม่ใช่ภาพของแม่เลี้ยงเดี่ยวผู้เดียวดายอีกต่อไป แต่เป็นภาพของครอบครัวที่สมบูรณ์
“แต่…แต่เราจะบอกความจริงกับเขาในวันข้างหน้ายังไงคะ? เรื่องราวที่ซับซ้อน…เรื่องราวของคุณพ่อ…ของปู่…ของทุกๆ คน…” ฟ้าใสเอ่ยถามด้วยความกังวล ความลับที่ปกคลุมชีวิตของเธอและคเชนทร์นั้นหนักอึ้งเกินกว่าจะแบกรับได้เพียงลำพัง แม้ว่าตอนนี้จะมีเขาอยู่เคียงข้างแล้วก็ตาม
คเชนทร์กอดเธอไว้แน่น “ทุกอย่างจะค่อยๆ คลี่คลายไปเองครับฟ้าใส เราจะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน ผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องแบกรับภาระนี้เพียงคนเดียวอีกแล้ว” เขากระซิบที่ข้างหูเธอ เสียงทุ้มต่ำของเขาเต็มไปด้วยความมั่นคงและความรักที่เปี่ยมล้น
เมื่อทั้งสองก้าวเท้าเข้ามาในคฤหาสน์อันโอ่อ่าของตระกูลรัตนโกศล ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของคนในบ้านนั้นทำให้ทุกคนตะลึงงัน ใบหน้าของแต่ละคนฉายแววของความไม่เชื่อระคนกับความประหลาดใจ คุณหญิงรุจี แม่ของคเชนทร์ที่เคยเย็นชาและไม่แยแส มองมาที่ฟ้าใสด้วยสายตาที่เปลี่ยนแปลงไป เธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาฟ้าใส
“นี่…นี่คือ…?” คุณหญิงรุจีเอ่ยถาม เสียงของเธอแฝงความไม่แน่ใจ แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ฟ้าใสอ่านไม่ออก
คเชนทร์ก้าวไปยืนข้างฟ้าใส เอามือโอบไหล่เธอไว้ “ครับคุณแม่ นี่ฟ้าใส คู่ชีวิตของผม และนี่…หลานของแม่ครับ” เขาผายมือไปยังแขนของฟ้าใส ที่อุ้มเด็กน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูอยู่
เด็กน้อยดูเหมือนจะรับรู้ถึงบรรยากาศรอบตัว เขาชำเลืองมองใบหน้าของผู้คนมากมายที่มองเขาด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนจะซบหน้าเข้ากับอกของฟ้าใส
คุณหญิงรุจีอึ้งไปอีกครั้ง ใบหน้าของเธอซีดเผือดลง ราวกับเห็นผี “หลาน…ของฉัน…?”
“ใช่ครับแม่ หลานของเรา” คเชนทร์ย้ำอีกครั้ง น้ำเสียงหนักแน่น
ในที่สุด ความตึงเครียดในห้องโถงก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงร้องไห้ของคุณหญิงรุจี เธอเดินตรงเข้ามาหาฟ้าใส ยื่นมือที่สั่นเทาออกไปสัมผัสแก้มของเด็กน้อย “ตาหนู…ตาหนู…หน้าเหมือนใครนะ…” เธอพึมพำ น้ำตาไหลริน
ฟ้าใสเองก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอเห็นภาพของคุณหญิงรุจีในอดีตที่เคยเย็นชา แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นหญิงชราผู้โหยหาความรักและความอบอุ่น เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในแววตาของคุณหญิงรุจี
“ชื่อน้อง ‘ภัทร’ ค่ะคุณหญิง” ฟ้าใสเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
“ภัทร…ชื่อเพราะมากเลยนะ…หลานรัก…” คุณหญิงรุจีโอบกอดเด็กน้อยไว้แนบอก ความรู้สึกผิดบาป ความโหยหา และความปิติยินดี ผสมปนเปกันในอ้อมแขนนั้น
คเชนทร์มองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม เขารู้ดีว่าการเดินทางของพวกเขายังอีกยาวไกล แต่การที่ได้เห็นครอบครัวของเขากำลังจะกลับมาเป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้ง ก็เป็นก้าวแรกที่สำคัญที่สุด
“มาสิครับฟ้าใส เข้ามาในบ้านของเรา” คุณหญิงรุจีผละออกจากเด็กน้อย ก่อนจะหันมาจับมือฟ้าใส “ไม่ว่าอดีตจะเป็นอย่างไร ตอนนี้เรามีเขาอยู่ตรงหน้าแล้ว เรามาเริ่มต้นใหม่กันนะ”
ฟ้าใสพยักหน้า เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เคยเกาะกุมเธอมานานแสนนาน บัดนี้ได้จางหายไป
“ขอบคุณค่ะคุณหญิง”
ทุกคนในบ้านต่างเข้ามาทักทายและแสดงความยินดี แม้บางคนอาจจะยังสงสัยในเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่เมื่อเห็นความสุขที่ฉายชัดบนใบหน้าของคเชนทร์และฟ้าใส พวกเขาก็พร้อมจะยอมรับ
คเชนทร์มองฟ้าใส เขาเห็นประกายตาแห่งความหวังที่กลับมาอีกครั้ง ไม่ใช่ประกายตาที่เคยเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวังอีกต่อไป
“นี่แหละครับครอบครัวของเรา” คเชนทร์กระซิบข้างหูฟ้าใส “ครอบครัวที่สมบูรณ์”
แต่ในขณะที่ความสุขกำลังจะเบ่งบาน ท่ามกลางเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม เสียงโทรศัพท์ของคเชนทร์ก็ดังขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อผู้โทรเข้าทำให้หัวใจของฟ้าใสหล่นวูบ
“ใครคะ?” เธอถามอย่างร้อนรน
คเชนทร์มองหน้าฟ้าใส แววตาของเขามีความลังเล “เป็น…คนที่อาจจะนำพาความลับในอดีตกลับมาอีกครั้งครับ”
ปลายสายของคเชนทร์ คือ ‘นลิน’ หญิงสาวที่เคยมีความสัมพันธ์ซับซ้อนกับเขาในอดีต และเป็นคนที่รู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของพ่อของคเชนทร์ และอาจจะเชื่อมโยงกับอดีตของฟ้าใสด้วย
“มีอะไรรึเปล่าคะนลิน?” คเชนทร์ถามเสียงเย็นเยียบ
ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “พี่คเชนทร์คะ…มีเรื่องสำคัญที่ต้องบอก…เรื่องเกี่ยวกับ…เรื่องเกี่ยวกับพ่อของพี่…”
ฟ้าใสยืนมองคเชนทร์ด้วยความกังวล เธอสัมผัสได้ถึงกระแสแห่งความไม่สบายใจที่กำลังคืบคลานเข้ามา แม้ครอบครัวจะดูเหมือนจะสมบูรณ์แล้ว แต่ความลับที่ยังค้างคา อาจจะกำลังจะถูกเปิดเผยอีกครั้ง
แม่เลี้ยงเดี่ยวช่วยชีวิตที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก