แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลสะท้อนกับแก้วแชมเปญในมือของ ‘น้ำ’ หญิงสาวผู้กำลังยืนอยู่บนยอดแหลมแห่งความสุขที่สูงเสียดฟ้า ท่ามกลางเสียงหัวเราะและบทสนทนาที่ดังอื้ออึงในงานเลี้ยงเปิดตัวบริษัทใหม่ของ ‘กรณ์’ ชายที่เธอรักหมดหัวใจ มันคืองานใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา และเป็นค่ำคืนที่เธอเฝ้ารอคอยมาตลอด... รอยยิ้มที่เขาเคยมีให้เธอเสมอ มันอบอุ่น ละมุนละไม และเต็มไปด้วยคำสัญญา ทว่าคืนนี้ รอยยิ้มนั้นกลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจดวงน้อยของเธอ
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับร่างกายที่กำลังสั่นเทาให้สงบนิ่ง เธอยืนอยู่ตรงนี้ ท่ามกลางผู้คนมากมาย แต่กลับรู้สึกโดดเดี่ยวราวกับถูกทิ้งให้อยู่บนเกาะร้างกลางมหาสมุทร ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังร่างสูงสง่าที่กำลังยืนเคียงข้างสตรีผู้หนึ่ง ซึ่งสวมชุดราตรีสีแดงเพลิงขับเน้นเรือนร่างที่เย้ายวนราวกับนางพญา ผมสีดำยาวสลวยของเธอปรกบ่า เผยให้เห็นลำคอระหงที่ประดับด้วยสร้อยเพชรเม็ดงาม น้ำรู้สึกเหมือนมีใครเอาก้อนหินทับร่างของเธอไว้ จนแทบจะหายใจไม่ออก ผู้หญิงคนนั้น... ใครกัน? ทำไมเธอถึงยืนแนบชิดกับกรณ์ราวกับเป็นเจ้าของ?
“น้ำ!” เสียงทักทายที่ดังมาจากด้านหลังทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปพบ ‘อร’ เพื่อนสนิทที่เข้ามาสวมกอด “มาแล้วเหรอ คิดว่าจะไม่มาซะแล้ว”
“ฉันจะมาไม่ได้ยังไง” น้ำพยายามฝืนยิ้ม “งานสำคัญของกรณ์ทั้งที”
“เขาดูดีมากเลยนะคืนนี้” อรเอ่ยพลางเหลือบตามองไปยังกรณ์ “สมแล้วที่เป็นเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่กำลังมาแรงที่สุดในตอนนี้”
น้ำมองตามสายตาของอรไปยังร่างของกรณ์อีกครั้ง หัวใจของเธอเริ่มเต้นระส่ำเมื่อกรณ์หันมาทางเธอพอดี เขาเห็นเธอ! ดวงตาของเขาประสานกับดวงตาของเธอเพียงชั่วครู่ ทว่าในแววตานั้น... ไม่มีประกายแห่งความรักความผูกพันที่เธอเคยเห็นอีกแล้ว มีเพียงความว่างเปล่า เย็นชา ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า
“เขา... มองมาแล้ว” น้ำกระซิบเสียงสั่น
“ก็แหงล่ะ! มาทั้งทีจะมองไม่เห็นได้ไง” อรพูดติดตลก แต่เมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของน้ำ เธอก็รีบเปลี่ยนเรื่อง “มาๆ เดี๋ยวพาไปดื่มอะไรเย็นๆ จะได้สบายใจขึ้น”
แต่ก่อนที่อรจะได้พาเธอไปไหน กรณ์ก็เดินตรงเข้ามาหาเธอ พร้อมกับหญิงสาวในชุดสีแดงที่เดินเคียงข้างเขามาด้วย รอยยิ้มที่เขาใช้ทักทายเธอในตอนนี้ มันยิ่งกว่าน้ำแข็ง มันคือการประกาศสงครามเย็นที่เผาไหม้หัวใจของเธอให้มอดไหม้
“น้ำ... ไม่คิดว่าจะเจอกันที่นี่” น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยไร้อารมณ์ ราวกับเป็นพิธีการ
“กรณ์” น้ำตอบเสียงแผ่ว พยายามเก็บก้อนน้ำตาที่กำลังเอ่อคลอ “ยินดีด้วยนะกับงานใหญ่ของเธอ”
“ขอบใจ” เขาตอบสั้นๆ แล้วหันไปแนะนำหญิงสาวข้างกาย “นี่ ‘พราว’ หุ้นส่วนธุรกิจคนใหม่ของฉัน”
พราว... พราวตา! ผู้หญิงคนนั้นคือพราวตา! น้ำแทบจะสำลักอากาศที่หายใจเข้าไป หญิงสาวสวยสง่าผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือในวงสังคมว่าคือคู่หมั้นของกรณ์! แต่น้ำรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของเธอกับกรณ์นั้นลึกซึ้งกว่านั้นมาก พวกเขาไม่ใช่แค่คนรัก แต่เป็นคนที่เคยมีความผูกพันแน่นแฟ้นจนถึงขั้น...
“สวัสดีค่ะคุณน้ำ” พราวเอ่ยยิ้มหวาน ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสแกนสำรวจน้ำอย่างประเมิน “ได้ยินชื่อเสียงคุณน้ำมานานแล้วค่ะ”
“ค่ะ” น้ำตอบรับ พยายามรวบรวมสติ “คุณพราวก็สวยมากค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ” พราวตอบรับคำชมเชยอย่างไม่สะทกสะท้าน น้ำสังเกตเห็นว่าเธอสวมแหวนเพชรเม็ดโตที่นิ้วนางข้างซ้าย ซึ่งเป็นนิ้วเดียวกับที่กรณ์เคยสวมแหวนหมั้นให้เธอ... น้ำรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา
“ฉันขอตัวก่อนนะ” กรณ์พูดขึ้น ขัดจังหวะบทสนทนาที่เต็มไปด้วยความอึดอัด “มีแขกสำคัญที่ต้องดูแล”
เขาไม่ได้มองหน้าน้ำ ไม่ได้เอ่ยลาใดๆ ทั้งสิ้น เขาเพียงหันไปยิ้มให้พราว ก่อนจะจูงมือเธอเดินจากไป ท่ามกลางเสียงปรบมือแสดงความยินดีที่ดังกระหึ่มรอบตัว น้ำยืนนิ่งราวกับถูกสาป แสงไฟจากโคมระย้าที่เคยสว่างไสว บัดนี้กลับมืดมิดจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใด เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของคนรอบข้างที่กำลังจับจ้องมาที่เธอ ด้วยความสงสัยบ้าง สมเพชบ้าง
“น้ำ... ไม่เป็นไรนะ” อรเข้ามาประคองแขนเธอไว้ “เขาอาจจะมีเหตุผลบางอย่างก็ได้”
“เหตุผลอะไรอร” น้ำกัดฟันพูด เสียงของเธอสั่นเครือ “เขาเคยบอกรักฉัน เขาเคยบอกว่าฉันคือคนเดียวของเขา แล้วตอนนี้... เขามายืนกับคู่หมั้นของเขาต่อหน้าต่อตาฉันแบบนี้เนี่ยนะ!”
น้ำปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่สามารถกลั้นมันไว้ได้อีกต่อไป ความเจ็บปวด ความผิดหวัง ความอัปยศ มันถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะทนไม่ไหว
“ฉันไม่เข้าใจ” น้ำพึมพำ “ทำไมเขาถึงทำแบบนี้กับฉัน”
“ใจเย็นๆ นะ น้ำ” อรพยายามปลอบ “เรากลับบ้านกันก่อนดีกว่า”
น้ำพยักหน้ารับ เธอไม่มีแรงจะอยู่ที่นี่อีกต่อไป เมื่อเธอเดินผ่านกลุ่มคนเหล่านั้นไป เธอได้ยินเสียงซุบซิบดังแว่วมา “นั่นใครน่ะ? เห็นยืนหน้าซีดเชียว” “น่าจะเป็นคนที่โดนกรณ์หักอกมั้ง” “ใครจะไปคิดว่าผู้ชายอย่างกรณ์จะทำแบบนี้ได้”
คำพูดเหล่านั้นยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดในใจของน้ำ เธอไม่เคยคิดเลยว่าความรักที่เธอทุ่มเทให้ไปทั้งหมด จะกลายเป็นเพียงเรื่องตลกสำหรับเขา
ระหว่างทางกลับบ้าน น้ำนั่งมองวิวทิวทัศน์นอกรถด้วยสายตาเลื่อนลอย ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับกรณ์ เขาเป็นใครกันแน่? ผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ คนที่เธอเชื่อใจมาตลอด หรือเป็นเพียงนักต้มตุ๋นที่หลอกลวงเธอ?
เมื่อถึงบ้าน น้ำรีบวิ่งเข้าห้องนอน เธอปิดประตูลงกลอนแน่น แล้วทรุดตัวลงนั่งกองกับพื้น น้ำตาที่เคยกลั้นไว้ บัดนี้ไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย เธอร้องไห้จนเหนื่อยล้า สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมเศษซากความหวังที่แตกสลาย
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองดูรายชื่อ ‘กรณ์’ ที่บันทึกไว้ด้วยหัวใจที่เต้นแรง เธออยากจะโทรหาเขา อยากจะตะโกนถามเขาว่าทำไม แต่เมื่อนิ้วของเธอกำลังจะกดโทรออก เธอก็ชะงัก
ถ้าเขาจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนเดิมล่ะ? ถ้าเขาจะปฏิเสธเธออย่างเลือดเย็นเหมือนที่ทำในงานเลี้ยงล่ะ? น้ำไม่แน่ใจว่าหัวใจที่บอบช้ำของเธอจะทนรับความเจ็บปวดนั้นได้อีกต่อไป
เธอตัดสินใจทิ้งโทรศัพท์ไว้ข้างตัว แล้วซุกหน้าลงกับหมอน ปล่อยให้เสียงสะอื้นที่ดังออกมาเป็นตัวแทนของความผิดหวังและความเสียใจ
เธอไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร เธอไม่รู้ว่าชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป เมื่อคนที่เธอรักมากที่สุด กลับเป็นคนที่ทำร้ายเธอได้เจ็บปวดที่สุด
ในความมืดมิดของค่ำคืนนั้น น้ำได้แต่ภาวนาขอให้ทุกอย่างเป็นเพียงฝันร้าย แต่ลึกๆ ในใจ เธอกลับรู้สึกได้ว่า นี่ไม่ใช่จุดจบ... แต่มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่า
อีกครั้งร้อนแรง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก