แสงไฟระยิบระยับสะท้อนจากชุดราตรีหรูหราของผู้คนนับร้อยที่มารวมตัวกันในงานเลี้ยงสุดหรูของบริษัท “สยามรุ่งเรือง” ท่ามกลางเสียงเพลงคลอเบาๆ และเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วที่ดังไปทั่วห้องโถงอันโอ่อ่า น้ำในชุดราตรีสีดำขับเน้นผิวขาวผ่องของเธอ ยืนอยู่ในมุมหนึ่งของงาน มองบรรยากาศอันคึกคักด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
เธอมาที่นี่เพื่อทำหน้าที่ของเธอ ในฐานะตัวแทนของบริษัทคู่แข่ง ที่ต้องเข้ามามีบทบาทในเกมธุรกิจที่กำลังจะเขย่าวงการนี้ แต่ทุกครั้งที่เธอต้องมาอยู่ในสถานที่แบบนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อกรณ์ก็อยู่ที่นี่ด้วย มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่กดดันอยู่ในใจ
กรณ์ปรากฏตัวขึ้นในชุดสูทสีเข้ม สง่างามราวกับรูปสลัก เขาเดินทักทายแขกเหรื่อด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร แต่สำหรับน้ำ รอยยิ้มนั้นกลับดูห่างเหินและเย็นชาเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ
“น้ำ” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นทำให้น้ำหันไปมอง กรณ์เดินเข้ามาหาเธอด้วยท่าทีที่ดูสุขุม
“คุณกรณ์” น้ำกล่าวทักทายอย่างสุภาพ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ
“มาคนเดียวเหรอ” กรณ์ถาม สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ราวกับจะมองหาใครบางคน
“ค่ะ” น้ำตอบสั้นๆ “แล้วคุณกรณ์ล่ะคะ”
“ผมมากับทีมงาน” กรณ์กล่าว “แต่ก็ต้องออกมาทักทายแขกผู้มีเกียรติบ้าง”
ทั้งคู่ยืนเงียบไปชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงหัวใจของน้ำที่เต้นระรัวผิดปกติ
“ผมสังเกตเห็นว่าช่วงนี้คุณดูไม่ค่อยสบายใจ” กรณ์เอ่ยขึ้น สายตาของเขามองตรงมาที่น้ำอย่างลุ่มลึก “มีอะไรให้ผมช่วยไหม”
น้ำชะงักไปกับคำถามนั้น เธอไม่รู้ว่าจะตอบเขาอย่างไรดี การที่เขาเข้ามาถามไถ่แบบนี้ ยิ่งทำให้เธอสับสนมากขึ้นไปอีก
“ฉัน... ฉันก็ปกติดีค่ะ” น้ำตอบ เลี่ยงที่จะสบตาเขา
“แน่ใจเหรอ” กรณ์ถาม น้ำเสียงของเขาฟังดูจริงจัง “ถ้ามีอะไร ผมพร้อมจะรับฟังเสมอ”
น้ำมองหน้ากรณ์ เธอเห็นแววตาที่ฉายชัดถึงความจริงใจอยู่ลึกๆ แต่ภาพของเหตุการณ์ที่เธอถูกตามเมื่อไม่กี่วันก่อนก็ผุดขึ้นมาในหัว ทำให้เธอไม่กล้าที่จะไว้ใจเขาเต็มร้อย
“ขอบคุณค่ะ” น้ำกล่าว “แต่ฉันคิดว่าฉันจัดการเองได้”
กรณ์มองน้ำด้วยสายตาที่อ่านยาก เขามีท่าทีเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างต่อ แต่แล้วก็มีแขกคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายเขา ทำให้น้ำหลุดพ้นจากสถานการณ์ที่อึดอัดนั้น
น้ำถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอเดินออกจากมุมนั้น และพยายามจะกลมกลืนไปกับฝูงชน
ในขณะที่เธอกำลังเดินผ่านกลุ่มคนที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เธอก็พลันรู้สึกถึงความผิดปกติอีกครั้ง
สายตาคู่หนึ่งที่คุ้นเคย...
น้ำหันขวับไปมอง และพบว่ามันคือชายคนที่เธอเห็นในรถยนต์สีดำคันนั้น!
เขาอยู่ในชุดสูทสีดำ ยืนอยู่ห่างออกไปไม่มากนัก สายตาของเขาก็จับจ้องมาที่เธออย่างไม่วางตา
หัวใจของน้ำเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอรู้สึกราวกับอากาศรอบตัวเริ่มเบาบางลง
เธอพยายามจะสงบสติอารมณ์ และมองหาทางที่จะหลบเลี่ยงเขา
แต่แล้ว เธอก็เห็นกรณ์เดินตรงเข้ามาหาเธออีกครั้ง
“น้ำ” กรณ์เรียกเธอ “มีบางอย่างที่ผมอยากจะบอกคุณ”
ก่อนที่น้ำจะได้ตอบอะไร กรณ์ก็คว้าแขนของเธอไว้ และดึงเธอเข้าไปในกลุ่มคนที่กำลังยืนพูดคุยกันอย่างพลุกพล่าน
“คุณกรณ์! ปล่อยฉันนะคะ!” น้ำกระซิบเสียงดัง พยายามจะแกะมือเขาออก
“อยู่นิ่งๆ” กรณ์กระซิบตอบ น้ำเสียงของเขาฟังดูจริงจังและหนักแน่น
เขาพาเธอเดินลึกเข้าไปในฝูงชน ราวกับจะปกป้องเธอจากใครบางคน
น้ำเริ่มรู้สึกถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามา เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
กรณ์พาเธอเดินผ่านไปอีกโซนหนึ่งของงาน ที่ค่อนข้างจะสงบกว่า
“คุณกำลังจะพาฉันไปไหนคะ” น้ำถาม
“ผมจะพาคุณไปที่ปลอดภัย” กรณ์ตอบ “ตอนนี้คุณอยู่ในอันตราย”
“อันตราย?” น้ำเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ “คุณรู้ได้ยังไง”
“ผมมีข้อมูลบางอย่าง” กรณ์กล่าว “และผมต้องแน่ใจว่าคุณจะปลอดภัย”
เขาพาเธอเดินเข้าไปในห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งที่อยู่นอกบริเวณงานเลี้ยง ท่ามกลางความมืดและเงียบสงัด
“นี่มันที่ไหนคะ” น้ำถาม
“เป็นห้องเก็บของ” กรณ์ตอบ “คุณรออยู่ที่นี่สักครู่ ผมจะจัดการบางอย่าง”
“แต่...” น้ำพยายามจะทักท้วง แต่กรณ์ก็ปิดประตูห้องอย่างรวดเร็ว ทิ้งเธอไว้เพียงลำพังในความมืด
น้ำยืนนิ่งอยู่ภายในห้องเก็บของ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว เธอไม่เข้าใจสถานการณ์เลย
สักพักหนึ่ง เธอได้ยินเสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ประตูห้อง
เธอเตรียมตัวที่จะเผชิญหน้ากับอันตราย
แต่แล้ว ประตูก็ถูกเปิดออก และร่างที่เธอเห็นก็ไม่ใช่คนที่เธอคาดไว้
เธอเห็น... ชายคนนั้น! ชายที่เธอเห็นในรถยนต์สีดำ!
เขาเดินเข้ามาในห้องด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย
“เธอคิดว่าจะหนีไปไหนได้” ชายคนนั้นกล่าว น้ำเสียงของเขาฟังดูเย็นชาและน่าสะพรึงกลัว
น้ำถอยหลังไปจนติดผนัง เธอรู้สึกราวกับว่าทุกอย่างกำลังจะจบสิ้นลง
ทันใดนั้นเอง! เสียงปืนก็ดังขึ้น!
น้ำตกใจจนตัวแข็ง เธอได้ยินเสียงโครมคราม และเห็นร่างของชายคนนั้นล้มลงไปกองกับพื้น
น้ำมองด้วยความตกตะลึง
เธอเห็นกรณ์ยืนถือปืนอยู่ในมือ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด
“เป็นอะไรไหม น้ำ” กรณ์ถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
น้ำยังคงยืนนิ่ง เธอไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
ในขณะที่กรณ์กำลังเดินเข้ามาหาเธอ
เธอก็เห็น... ใบหน้าของกรณ์ที่เต็มไปด้วยรอยเลือดจางๆ
“คุณ...” น้ำเอ่ยเสียงแผ่วเบา
ก่อนที่เธอจะทันได้ถามอะไรต่อ
กรณ์ก็ทรุดลงไปกองกับพื้น!
อีกครั้งร้อนแรง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก