“เขาไม่เคยรักเธอเลย น้ำ...เขาแค่ต้องการใช้เธอเป็นเครื่องมือ” เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในหัวใจของน้ำ ราวกับคมมีดที่กรีดซ้ำๆ ลงบนบาดแผลที่เพิ่งจะเริ่มสมาน
น้ำยืนนิ่งอยู่หลังเสาต้นใหญ่ในห้องโถงหรูของโรงแรมแห่งหนึ่ง หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ภาพที่ปรากฏตรงหน้ามันช่างโหดร้ายเกินกว่าที่เธอจะรับไหว กรณ์...คนรักที่เธอทุ่มเททุกอย่างให้ คนที่เธอเชื่อมั่นมาตลอดว่าเขาคือรักแท้เพียงหนึ่งเดียว กำลังยืนสนทนากับผู้หญิงอีกคน ร่างบางในชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ดูยั่วยวน เธอกำลังกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างที่ทำเอาหน้าของกรณ์ฉายแวว...รังเกียจ? ไม่สิ...มันไม่ใช่รังเกียจ มันคือความเย็นชาที่น้ำคุ้นเคย แต่ครั้งนี้มันกลับมีโทนที่ต่างออกไป
“คุณแน่ใจนะว่าเธอจะไม่มีวันรู้เรื่องนี้” เสียงผู้หญิงคนนั้นดังขึ้น น้ำพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามประมวลคำพูดที่ได้ยิน แต่สมองของเธอมันตื้อไปหมด
“ผมจัดการทุกอย่างแล้ว คุณไม่ต้องกังวล” เสียงของกรณ์...เสียงทุ้มต่ำที่เคยเป็นเสียงปลอบโยน กลับกลายเป็นเสียงที่เย็นชาไร้หัวใจ “เธอจะไม่มีวันล่วงรู้ถึงแผนการของเรา”
แผนการ? แผนการอะไร? น้ำกัดริมฝีปากจนรู้สึกถึงรสชาติของเลือด ความหวังเล็กๆ ที่เคยจุดประกายขึ้นในใจเมื่อครั้งที่เขาปรากฏตัวอีกครั้ง พร้อมกับข่าวการร่วมงานกันในฐานะคู่แข่งธุรกิจ มันเลือนลางลงทุกขณะ
“แล้ว...เรื่องของ ‘มัน’ ล่ะคะ” ผู้หญิงคนนั้นถามต่อ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น “คุณแน่ใจนะว่าเราจะได้มันมาจริงๆ”
“แน่นอน” กรณ์ตอบอย่างมั่นใจ “ทุกอย่างจะเป็นของเรา...เมื่อเธอจากไป”
“เมื่อเธอจากไป...” น้ำทวนคำในใจ ดวงตาของเธอพร่ามัวไปด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ เธอแทบจะยืนไม่ไหว ขาของเธออ่อนแรงจนอยากจะทรุดตัวลงตรงนั้น “เขาหมายถึงฉัน...ใช่ไหม”
นี่คือคำสารภาพที่เธอรอคอยหรือเปล่า? คำอธิบายว่าทำไมเขาถึงทิ้งเธอไปอย่างไม่ใยดีเมื่อหลายปีก่อน คำอธิบายว่าทำไมเขาถึงกลับมาในฐานะศัตรู และคำอธิบายว่าทำไมสายตาของเขาถึงเต็มไปด้วยความเย็นชาเสมอเมื่อมองมาที่เธอ
“ผมขอโทษนะ” ผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้นมาเบาๆ “ฉันรู้ว่าคุณเคยรักเขามาก แต่ความจริงก็คือความจริง”
“ฉันรู้” กรณ์ตอบ น้ำตาของน้ำไหลรินลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอไม่เคยคิดเลยว่าคำพูดเหล่านี้จะมาจากปากของเขาเอง
“แต่คุณต้องทำมันให้สำเร็จนะกรณ์” ผู้หญิงคนนั้นย้ำ “ถ้าคุณทำสำเร็จ...สิ่งที่คุณกลัวที่สุดก็จะไม่มีวันเกิดขึ้น”
สิ่งที่คุณกลัวที่สุด? กรณ์กลัวอะไร? น้ำพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวที่ยังคงคลุมเครือ แต่ภาพที่เธอเห็นมันชัดเจนเสียจนเธอไม่อยากจะเชื่อ
“ผมจะทำ” กรณ์พูดเสียงหนักแน่น “ผมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้อง...เธอ”
“เธอ” อีกแล้ว! น้ำกระซิบคำนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา ใครคือ “เธอ” ที่กรณ์กำลังพูดถึง? เป็นผู้หญิงคนนี้หรือเปล่า? หรือเป็นผู้หญิงคนอื่น? หรือ...หรือเขาหมายถึงตัวเธอเอง?
ความรู้สึกสับสนถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง น้ำพยายามสะกดกลั้นเสียงสะอื้น ภาพของกรณ์ในอดีต ความอ่อนโยนของเขา รอยยิ้มที่เคยอบอุ่น คำสัญญาที่เคยให้ไว้ มันกลับกลายเป็นภาพลวงตาที่โหดร้ายที่สุด
“เอาล่ะ ได้เวลาแล้ว” ผู้หญิงคนนั้นพูด “เราไปกันเถอะ”
ทั้งสองคนหันหลังให้กัน น้ำยืนซ่อนตัวอยู่หลังเสา เธอเห็นกรณ์ก้าวเดินนำออกไปก่อน ผู้หญิงคนนั้นเหลือบมองมาทางเสาที่เธอซ่อนตัวอยู่แวบหนึ่ง ราวกับจะรู้ว่ามีใครบางคนกำลังแอบมองอยู่ แต่เธอก็เพียงแค่ยิ้มมุมปากบางๆ แล้วเดินตามกรณ์ไป
น้ำยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม ความเจ็บปวดที่เคยบรรเทาลงไปบ้างเมื่อหลายปีก่อน มันกลับปะทุขึ้นมาอีกครั้ง รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า
“หลอกใช้...”
คำนั้นก้องอยู่ในหัวของเธอซ้ำๆ เขาไม่ได้รักเธอเลย เขาแค่ใช้เธอ...ใช้เธอเพื่ออะไร? เพื่อผลประโยชน์? เพื่อแผนการบางอย่าง? และ “สิ่งที่คุณกลัวที่สุด” ที่เขาต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้อง “เธอ” คืออะไร?
น้ำทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเย็นเฉียบของห้องโถง เธอปิดปากตัวเองแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดออกไป ภาพของกรณ์กับผู้หญิงคนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว สมองของเธอประมวลผลทุกคำพูด ทุกการกระทำ แต่ก็ยังหาคำตอบที่ชัดเจนไม่ได้
ความเชื่อใจทั้งหมดที่เธอเคยมีให้กับเขา มันพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า โลกทั้งใบของน้ำเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ เธอไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน ไม่รู้จะพึ่งพาใคร
“ฉัน...ต้องทำอะไรสักอย่าง” น้ำพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นเครือ “ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเรื่องทั้งหมดมันคืออะไร”
เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ขาของเธอยังคงสั่นเทา แต่ความมุ่งมั่นที่เกิดขึ้นจากความเจ็บปวดและความโกรธ กลับทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้นมาอีกครั้ง
เธอเดินออกจากที่ซ่อนอย่างช้าๆ สายตามองไปยังทางที่กรณ์และผู้หญิงคนนั้นเดินจากไป เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายนั้นมันยากเย็นเพียงใด แต่ครั้งนี้...เธอจะไม่ยอมให้ใครมาหลอกลวงเธออีกต่อไป
น้ำเดินออกจากโรงแรมไปท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน ลมเย็นๆ พัดผ่านใบหน้าของเธอ แต่มันก็ไม่อาจพัดพาสายลมแห่งความเจ็บปวดที่กำลังกัดกินหัวใจของเธอออกไปได้
“กรณ์...” เธอพึมพำชื่อของเขาออกมาอย่างแผ่วเบา “ทำไม...ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับฉัน”
คำถามที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ มันดังก้องอยู่ในห้วงความคิดของเธอ พร้อมกับความลับอีกมากมายที่ยังคงซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง
น้ำรู้ดีว่าจากนี้ไป ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปตลอดกาล ความสัมพันธ์ที่เคยมีระหว่างเธอกับกรณ์ ได้กลายเป็นเปลวไฟแห่งความแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้มอดไหม้...
“ฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณ” น้ำสาบานกับตัวเองในใจ ขณะที่เงาสะท้อนของเธอค่อยๆ จางหายไปในความมืด...
อีกครั้งร้อนแรง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก