“น้ำ!” เสียงเรียกของกรณ์ดังขึ้นในความมืด มืดกว่าทุกค่ำคืนที่เขาเคยเผชิญมา มันไม่ใช่ความมืดของยามค่ำคืน แต่เป็นความมืดที่กัดกินจิตวิญญาณ เป็นความว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง เขาตะโกนเรียกชื่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท่ามกลางความเงียบสงัดของอาคารที่บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนสุสานที่ไร้ซึ่งลมหายใจ
เมื่อคืนที่ผ่านมาคือฝันร้ายที่กลายเป็นจริง น้ำหายไปแล้ว หายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้าใส่เขาอย่างไม่ปรานี เขาจำคำพูดของเธอได้ดี "ฉันจะไป... ไปให้พ้นจากชีวิตของคุณตลอดไป" คำพูดที่ราวกับคมมีดกรีดลงบนหัวใจของเขาอีกครั้ง
เขาเดินโซซัดโซเซไปตามโถงทางเดินที่เธอเพิ่งวิ่งจากไปเมื่อคืนนี้ ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าอาจจะพบเธอหลบซ่อนอยู่สักมุมใดมุมหนึ่ง หรืออาจจะพบร่องรอยที่เธอทิ้งไว้ แต่ทุกอย่างกลับว่างเปล่า มีเพียงความเย็นยะเยือกของพื้นหินอ่อนที่สัมผัสฝ่าเท้า และความว่างเปล่าที่สะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท
“น้ำ! ได้โปรด… ได้โปรดกลับมา!” เขาอ้อนวอนราวกับคนบ้า เขาตะโกนเรียกชื่อเธออีกครั้ง แต่ก็มีเพียงเสียงสะท้อนกลับมา เป็นเสียงที่ดังและชัดเจน แต่กลับไร้ซึ่งความหมายใดๆ ราวกับว่าโลกทั้งใบได้กลืนกินเธอไปเสียแล้ว
เขาพยายามนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ภาพใบหน้าของน้ำที่เปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง มันยังคงฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ เขาไม่เคยต้องการให้เป็นเช่นนี้เลย แต่เขาไม่มีทางเลือก เขาถูกบีบบังคับ เขาถูกคุกคาม และน้ำก็คือเป้าหมายเดียวที่พวกมันต้องการ
“ฉันขอโทษ… ขอโทษที่ทำให้เธอต้องเข้าใจผิด” กรณ์พึมพำกับตัวเอง เขารู้ดีว่าคำขอโทษของเขาไร้ความหมายในเวลานี้ แต่เขาอยากจะบอกเธอเหลือเกินว่า เขาไม่ได้ตั้งใจ เขาไม่ได้ต้องการทำร้ายเธอเลยแม้แต่น้อย
เขาเดินไปที่ห้องทำงานของเขา ภาพถ่ายใบหนึ่งวางเด่นอยู่บนโต๊ะทำงาน เป็นภาพของน้ำ ยิ้มหวาน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสุข ความบริสุทธิ์ เขาเอื้อมมือไปสัมผัสภาพถ่ายนั้นอย่างแผ่วเบา
“ทำไมเธอถึงต้องหนีไปแบบนี้… ทำไมเธอถึงไม่เชื่อฉัน” เขาถามคำถามที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ
จากนั้น กรณ์ก็รีบโทรศัพท์หาทีมงานที่เขามั่นใจที่สุด เขาต้องการตามหาน้ำ เขาต้องการรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน เขาต้องการให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัย
“ตามหาผู้หญิงคนหนึ่งให้ฉัน… ผู้หญิงชื่อ ‘น้ำ’ เธอเพิ่งจะจากไปเมื่อคืนนี้… ฉันต้องการให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัย… และฉันต้องการรู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน” เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
ทีมงานของเขาตอบรับอย่างรวดเร็ว พวกเขารู้ดีว่าสถานการณ์นี้สำคัญเพียงใด
วันแล้ววันเล่าผ่านไป ความเงียบของน้ำดังกว่าเสียงใดๆ ที่เขาเคยได้ยิน เขาใช้เวลาทุกวินาทีในการตามหาเธอ เขาตรวจสอบกล้องวงจรปิดทุกแห่ง เขาถามไถ่ทุกคนที่อาจจะเห็นเธอ แต่ก็ยังคงไร้ซึ่งวี่แวว
ความเสียใจที่ถาโถมเข้ามามันหนักหน่วงยิ่งกว่าหินผา เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่ เป็นคนเห็นแก่ตัว ที่ปล่อยให้ความลับและความเข้าใจผิด มาทำลายความสัมพันธ์ที่เขารักมากที่สุด
เขาเริ่มคิดถึงความลับที่เขาต้องแบกรับ ความลับที่ทำให้เขาต้องผลักไสเธอออกไปอย่างเลือดเย็น ความลับที่ทำให้เขาต้องทนเห็นน้ำตาของเธอไหลริน
“ถ้าฉันบอกเธอไป… ถ้าฉันเปิดเผยทุกอย่าง… เธอจะเข้าใจฉันไหม” เขาครุ่นคิดกับตัวเอง
แต่เขาไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ เพราะมันจะนำอันตรายมาสู่ตัวเธอมากขึ้นไปอีก เขาต้องอดทน เขาต้องรอเวลาที่เหมาะสม
เวลาผ่านไปอีกหลายวัน แต่ก็ยังคงไร้วี่แววของน้ำ ความหวังของกรณ์ค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยความสิ้นหวัง เขาเริ่มยอมรับความจริงที่ว่า เขาอาจจะสูญเสียเธอไปตลอดกาล
คืนหนึ่ง กรณ์นั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาเห็นดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับบนท้องฟ้า เขาเคยใช้เวลาดูดาวกับน้ำบ่อยๆ จำได้ว่าครั้งหนึ่งน้ำเคยพูดว่า “ดาวแต่ละดวง มันก็มีความลับของตัวเองเหมือนกันนะคะพี่กรณ์”
คำพูดนั้นของเธอยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเขา
“ความลับ… ใช่… เราทุกคนต่างก็มีความลับ”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองรายชื่อผู้ติดต่อ แล้วเลื่อนไปจนเจอชื่อของน้ำ เขาอยากจะโทรหาเธอเหลือเกิน อยากจะบอกเธอทุกอย่าง อยากจะขอโทษเธออีกครั้ง แต่เขาก็ทำไม่ได้
เขาปิดโทรศัพท์ลงด้วยความอ่อนล้า เขาพ่ายแพ้แล้ว เขาไม่สามารถตามหาน้ำได้อีกต่อไป เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงเหวแห่งความเสียใจ
เขาเริ่มจมปลักอยู่กับความผิดของตัวเอง เขาทำงานหนักขึ้น เขาใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว ราวกับว่าโลกทั้งใบได้สูญเสียสีสันไปแล้ว
ความเงียบของน้ำนั้นดังกว่าเสียงใดๆ ที่เขาเคยได้ยิน มันดังอยู่ในหัวของเขา ดังอยู่ในใจของเขา ตลอดเวลา
เขาไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน เขารู้เพียงแค่ว่า เธอได้จากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า และความเสียใจที่กัดกินเขาไปทุกวัน
ในขณะที่กรณ์กำลังจมปลักอยู่กับความเศร้าโศก น้ำเองก็กำลังต่อสู้ดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดในโลกใบใหม่ โลกที่เธอต้องเผชิญหน้ากับความลับที่เขาเคยบอกว่ามีอยู่
เธอรู้ดีว่า การจากไปครั้งนี้ ไม่ใช่เพียงแค่การหนีจากเขา แต่เป็นการหนีจากอันตรายที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน
แต่เธอไม่รู้เลยว่า อันตรายนั้นกำลังติดตามเธออยู่ตลอดเวลา และการตัดสินใจของกรณ์ที่จะปกป้องเธอ ก็กำลังนำพาเขาไปสู่เส้นทางที่อันตรายไม่แพ้กัน
คืนนั้น ในห้องทำงานที่มืดมิด กรณ์หยิบรูปถ่ายของน้ำขึ้นมามองอีกครั้ง ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยน้ำตา
“ฉันจะรอ… ฉันจะรอวันที่เธอจะกลับมา… และวันที่ฉันจะสามารถบอกความจริงทั้งหมดกับเธอได้” เขาพึมพำกับตัวเอง
แต่ในใจลึกๆ ของเขาก็รู้ดีว่า การรอคอยนี้ อาจจะยาวนานกว่าที่เขาคิด… ยาวนานจนเขาอาจจะไม่มีวันได้พบเธออีกเลย…
อีกครั้งร้อนแรง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก