"คุณกำลังจะบอกอะไรฉัน กรณ์?" น้ำถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้สงบที่สุด แม้ว่าหัวใจของเธอจะเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอกก็ตาม การที่กรณ์ดึงเธอเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของเขา โดยมีเพียงเราสองคน สร้างความประหลาดใจให้กับเธออย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นคือแววตาที่ดูร้อนรนและทุกข์ทรมานที่เธอเห็นในดวงตาของเขา มันไม่ใช่แววตาของคนที่กำลังจะเยาะเย้ย หรือดูถูกเธออีกต่อไป
"ผม... ผมอยากจะอธิบายทุกอย่าง" กรณ์สูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี "เรื่องที่ผมหายไป... เรื่องที่ผมทำเหมือนไม่เคยรู้จักคุณ"
น้ำยืนนิ่ง จ้องมองเขาด้วยความคาดหวังระคนหวาดระแวง เธอไม่แน่ใจว่าเธอพร้อมที่จะฟังความจริงแล้วหรือยัง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อยากจะรู้เหลือเกินว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้เขาต้องทำแบบนั้น
"คุณบอกว่าคุณจะไปทำงานต่างประเทศ" น้ำเริ่มพูด น้ำเสียงของเธอแหบพร่า "คุณบอกว่าจะกลับมาหาผม... แต่คุณไม่เคยกลับมาเลย"
"ผมรู้" กรณ์เอ่ยเสียงเบา "ผมขอโทษ... ผมขอโทษจริงๆ ที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด"
"ขอโทษ? แค่นั้นเองเหรอ?" น้ำกัดริมฝีปากแน่น เธอพยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่กำลังจะเอ่อล้น "คุณรู้ไหมว่าผมเสียใจแค่ไหน? คุณรู้ไหมว่าผมตามหาคุณแทบเป็นแทบตาย?"
"ผมรู้... ผมรู้ดี" กรณ์พูดพลางก้าวเข้ามาใกล้เธออีกเล็กน้อย "แต่ตอนนั้น... ผมไม่มีทางเลือกอื่น"
"ไม่มีทางเลือก?" น้ำหัวเราะอย่างขมขื่น "คุณมีผู้หญิงคนอื่นแล้วใช่ไหม? คุณไปอยู่กับเธอ? นั่นคือเหตุผลของคุณ?"
"ไม่ใช่! ไม่ใช่เลย!" กรณ์รีบปฏิเสธ เขาคว้าแขนของน้ำไว้เบาๆ "น้ำ... ฟังผมนะ... ผมไม่ได้ไปอยู่กับใคร ผมไปเพราะ... เพราะมีคนกำลังพยายามจะทำร้ายคุณ"
น้ำเบิกตากว้าง เธอไม่เข้าใจสิ่งที่กรณ์พูด "ทำร้ายผม? ใคร?"
"คนที่เราไม่รู้จัก" กรณ์พูดเสียงเครียด "มีคนกำลังวางแผนที่จะทำร้ายคุณ... และตอนนั้น... ผมไม่มีอำนาจพอที่จะปกป้องคุณได้ ผมเลยต้อง..."
"ต้องทำยังไง?" น้ำถามด้วยเสียงสั่นเครือ "ต้องทิ้งผมไป? ต้องหายไปจากชีวิตผม? นั่นคือวิธีปกป้องผมเหรอ?"
"ผมต้องสร้างระยะห่าง" กรณ์อธิบาย "ถ้าผมอยู่ใกล้คุณ... พวกนั้นจะยิ่งมีโอกาสทำร้ายคุณได้ง่ายขึ้น ผมเลยต้องทำให้พวกนั้นเชื่อว่าผมไม่ได้รักคุณแล้ว... และผมก็ต้องหายไป... เพื่อให้คุณปลอดภัย"
น้ำมองกรณ์ด้วยความไม่เชื่อ เธอเคยได้ยินเรื่องราวแบบนี้ในนิยาย แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับเธอ
"แต่... แล้วเรื่องผู้หญิงคนนั้นล่ะ?" น้ำถามเสียงแผ่วเบา "ในงานเลี้ยง..."
"เธอ... เป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจของผม" กรณ์อธิบาย "ผมต้องแสดงให้ทุกคนเห็นว่าผมมีความสัมพันธ์กับเธอ... เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของพวกนั้น"
น้ำนิ่งเงียบ เธอพยายามประมวลผลทุกสิ่งที่กรณ์พูด มันฟังดูสมเหตุสมผล แต่มันก็ยากเกินกว่าที่เธอจะเชื่อได้ง่ายๆ
"คุณ... คุณพูดจริงเหรอ?" น้ำถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
"จริง" กรณ์ตอบหนักแน่น "ผมไม่เคยโกหกคุณ... อย่างน้อยก็ในเรื่องนี้"
"แล้ว... แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าใครกำลังจะทำร้ายผม?" น้ำถามอีกครั้ง
"ผมมีข้อมูล... แต่ผมไม่สามารถบอกคุณได้ทั้งหมดตอนนี้" กรณ์ตอบ "มันอันตรายเกินไป"
"อันตราย?" น้ำเริ่มรู้สึกหวาดกลัว "อันตรายขนาดไหน?"
"มากพอที่จะทำให้ผมต้องยอมแลกทุกอย่าง... แม้กระทั่งความรักของคุณ" กรณ์พูด ดวงตาของเขาฉายแววความเจ็บปวดอย่างชัดเจน
น้ำมองเข้าไปในดวงตาของกรณ์ เธอเห็นความจริง... เห็นความเจ็บปวด... และเห็นความรักที่ซ่อนเร้นอยู่
"แต่... คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังทำอะไร?" น้ำถาม "คุณกำลังให้ผมเข้าใจผิด... คุณกำลังทำให้ผมเกลียดคุณ"
"ผมรู้" กรณ์ตอบเสียงแผ่ว "แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้... ผมต้องทำแบบนั้น"
น้ำก้าวถอยหลัง รู้สึกสับสนและอึดอัด เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อหรือไม่เชื่อดี
"ผม... ผมขอเวลาได้ไหม?" น้ำพูด "ผมต้องการเวลา... เพื่อคิด"
"ได้" กรณ์ตอบ "ผมให้เวลาคุณ... ผมจะรอ"
น้ำเดินออกจากห้องทำงานของกรณ์ไปอย่างช้าๆ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอกำลังหมุนคว้าง เธอไม่รู้ว่าอะไรคือความจริง อะไรคือเรื่องโกหก
เธอควรจะเชื่อคำพูดของกรณ์ หรือควรจะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น?
ความลับที่กรณ์แบกรับมาตลอดสามปี มันช่างหนักอึ้งเหลือเกิน และน้ำเองก็กำลังจะถูกดึงเข้าไปในวังวนแห่งความลับนั้น
น้ำเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานของเธอ เธอพยายามจะจดจ่อกับงาน แต่สมองของเธอกลับคิดถึงแต่เรื่องของกรณ์
เขาพูดจริงหรือเปล่า? ถ้าเขาพูดจริง... ทำไมเขาถึงไม่เคยติดต่อกลับมาเลย? ทำไมเขาถึงไม่พยายามอธิบายให้เร็วกว่านี้?
น้ำหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เธอเลื่อนดูรูปของเธอและกรณ์ในโทรศัพท์ ภาพวันวานที่ดูเหมือนจะเป็นแค่อดีตอันแสนหวานที่ไม่มีวันหวนกลับ
เธอตัดสินใจบางอย่าง น้ำกดโทรศัพท์หาเพื่อนสนิทของเธอ
"น้ำ... เป็นอะไรไป? เสียงดูไม่ค่อยดีเลย" เสียงของลดาเพื่อนสนิทของน้ำดังมาจากปลายสาย
"ลดา... ฉัน... ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี" น้ำพูดเสียงสั่น "ฉันเจอกรณ์แล้ว..."
"อะไรนะ!" ลดาอุทานอย่างตกใจ "แล้วเขาว่าไง?"
"เขาบอกว่า... เขาต้องทิ้งฉันไปเพราะมีคนจะทำร้ายฉัน..." น้ำเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่กรณ์บอกเธอ
"อะไรนะ! นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!" ลดาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "แกแน่ใจเหรอว่าเขาพูดจริง?"
"ฉันก็ไม่แน่ใจ..." น้ำตอบ "แต่น้ำตาของเขา... มันดูจริงนะ..."
"น้ำ... ฉันว่าแกต้องระวังตัวนะ" ลดาเตือน "บางทีเขาอาจจะแค่หลอกแกก็ได้"
"ฉันรู้..." น้ำถอนหายใจ "แต่ฉันก็อยากจะเชื่อเขาเหมือนกัน..."
"แกใจเย็นๆ ก่อนนะ" ลดาปลอบ "เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะไปหาแกที่ออฟฟิศนะ เราค่อยๆ คุยกัน"
หลังจากวางสายจากลดา น้ำก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ เธอรู้สึกสับสนและเหนื่อยล้าเหลือเกิน
ความลับที่กรณ์แบกรับมา มันช่างอันตราย และตอนนี้ เธอก็เหมือนจะกำลังจะถูกดึงเข้าไปในอันตรายนั้นด้วย
เธอจะเลือกเชื่อใคร? เธอจะเลือกเชื่อในคำอธิบายของกรณ์ หรือจะเลือกเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเอง?
ความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย... แต่ดูเหมือนว่ามันจะล่าช้าเกินไป... และอาจจะสายเกินไป...
อีกครั้งร้อนแรง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก