ตอนที่ 4 — ชีวิตในกรงทอง

"ที่นี่คือบ้านของคุณ... และผม" เสียงทุ้มต่ำของณัฐพลดังสะท้อนในห้องโถงอันโอ่อ่า ราวกับประกาศก้องถึงการครอบครอง แพรวารู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นไปทั่วสันหลัง แม้ว่าภายนอกห้องนี้จะถูกตกแต่งอย่างหรูหราด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง สัมผัสได้ถึงความประณีตในทุกรายละเอียด แต่กลับไม่สามารถกลบกลิ่นอายของความอึดอัดและความโดดเดี่ยวที่อบอวลอยู่ในอากาศได้เลย ‌การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่ความสุขสมหวังอย่างที่ใครๆ มองเห็น แต่มันคือพันธนาการที่ถูกผูกมัดด้วยอำนาจและความลับ

ชีวิตในคฤหาสน์หลังงามของณัฐพลนั้นเหมือนกับกรงทองที่สวยงาม แต่ก็ยังคงเป็นกรงอยู่ดี แพรวาถูกจำกัดพื้นที่การใช้ชีวิตอย่างสิ้นเชิง แม้จะมีบ่าวไพร่คอยดูแลปรนนิบัติทุกอย่าง แต่ทุกย่างก้าวของเธอภายใต้การจับตามองของสายตาที่เย็นชาของสามี “คุณจะไปไหน? ​จะทำอะไร?” คำถามเหล่านี้เป็นเหมือนคำสั่งที่ต้องตอบเสมอ ราวกับเธอเป็นสมบัติล้ำค่าที่เขาหวงแหน แต่ไม่ใช่ในฐานะของมนุษย์ที่มีชีวิตจิตใจ

ณัฐพลปฏิบัติต่อเธอด้วยความสุภาพอย่างมีระดับ แต่เป็นความสุภาพที่แฝงไปด้วยความห่างเหิน เขาไม่เคยแสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาอย่างชัดเจน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายมักจะเรียบเฉย ‍ดวงตาสีเข้มคู่นั้นเหมือนมีม่านบางๆ บดบัง จนไม่อาจหยั่งถึงความรู้สึกเบื้องลึกได้เลย เขาให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ แต่สิ่งเดียวที่เธอต้องการมาตลอด คืออิสรภาพ และหัวใจที่อบอุ่น

"คุณแพรวาครับ คุณผู้หญิงต้องการพบค่ะ" ‌เสียงของแม่บ้านดังขึ้น ทำให้แพรวากระตุกตัวเล็กน้อย เธอไม่คุ้นเคยกับการถูกเรียกหาเช่นนี้ เพราะปกติแล้วเธอใช้ชีวิตอยู่แต่ในบ้านของพ่อแม่ การมีบ่าวไพร่คอยรับใช้มากมายทำให้เธอรู้สึกเกร็งๆ ทุกครั้ง

"ค่ะ ดิฉันจะไปค่ะ" แพรวาตอบรับอย่างนอบน้อม ‍เธอเดินตามแม่บ้านไปยังห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างหรูหรา โซฟาสีครีมตัวใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง และมีร่างของหญิงสูงวัยคนหนึ่งนั่งอยู่บนนั้น ใบหน้าของเธอมีริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่ยังคงความสง่างามเอาไว้

"มานั่งสิลูก" เสียงทุ้มนุ่มของหญิงสูงวัยดังขึ้น แพรวาเดินเข้าไปหาด้วยความเกร็งๆ "ฉันคือนางอรุณศรี ​แม่ของณัฐพล"

"สวัสดีค่ะคุณป้า" แพรวาก้มกราบด้วยความเคารพ

"ไม่ต้องมากพิธีหรอกนะ นั่งสิ" นางอรุณศรีผายมือเชิญ "ฉันอยากรู้จักคุณให้มากกว่านี้"

บทสนทนาเริ่มต้นขึ้นอย่างราบรื่น นางอรุณศรีถามไถ่ถึงชีวิตของแพรวาอย่างใส่ใจ เธอเล่าถึงความฝันที่อยากจะเป็นนักวาดภาพอิสระ และความรักที่มีต่อครอบครัว ​แต่เมื่อนางอรุณศรีถามถึงความสัมพันธ์กับณัฐพล แพรวากลับรู้สึกติดขัด

"ณัฐพลเป็นคนยังไงคะคุณป้า" แพรวาถามออกไปอย่างตรงไปตรงมา

นางอรุณศรีมองแพรวาสักพัก ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "เขาเป็นคนดีนะ แต่... เขาเก็บตัวนิดหน่อย เขาไม่ค่อยแสดงออกอะไรมาก" ​น้ำเสียงของนางอรุณศรีแฝงไปด้วยความกังวลบางอย่าง "แต่คุณไม่ต้องห่วงนะ เขาไม่เคยทำร้ายใคร"

คำพูดนั้นทำให้แพรวารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ค้างคาใจ เธอสังเกตเห็นว่านางอรุณศรีกังวลอะไรบางอย่างเกี่ยวกับลูกชายของเธอ แต่ไม่กล้าที่จะถามต่อ

ตกเย็น ณัฐพลกลับมาถึงบ้าน เขาตรงเข้ามาในห้องรับประทานอาหารที่มีแพรวารออยู่แล้ว อาหารเย็นถูกเสิร์ฟอย่างพิถีพิถัน แต่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความเงียบงัน มีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจานเท่านั้นที่ดังเป็นระยะ

"วันนี้คุณไปคุยกับแม่ผมมา?" ณัฐพลถามขึ้น โดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ

แพรวาตกใจเล็กน้อย "ค่ะ... คุณป้าอยากรู้จักหนู"

"แล้วคุณก็เล่าเรื่องของคุณให้ท่านฟังหมดแล้วสินะ" เสียงของเขาเย็นชาขึ้น

"เปล่าค่ะ หนูเล่าเท่าที่จำเป็น" แพรวาตอบอย่างระมัดระวัง "คุณป้าเป็นคนใจดีมากเลยค่ะ"

ณัฐพลเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่แทบจะไม่มีอารมณ์ "ผมไม่อยากให้ใครรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับผมมากนัก... และคุณก็เช่นกัน"

คำพูดนั้นทำให้แพรวารู้สึกหนาวสะท้าน เธอสัมผัสได้ถึงกำแพงที่ณัฐพลสร้างขึ้นมา มันไม่ใช่แค่กำแพงแห่งความเย็นชา แต่เป็นกำแพงที่เต็มไปด้วยความลับที่น่ากลัว

หลายวันผ่านไป ชีวิตของแพรวาก็ยังคงเป็นเช่นเดิม เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้อง หรือไม่ก็เดินเล่นในสวนอันกว้างใหญ่ของคฤหาสน์ ทุกอย่างดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบ แต่กลับเต็มไปด้วยช่องว่างที่ยากจะเติมเต็ม เธอพยายามหาทางทำความรู้จักกับณัฐพลมากขึ้น แต่ทุกครั้งที่เธอพยายามเข้าใกล้ เขาก็จะถอยห่างออกไปเสมอ

วันหนึ่ง แพรวากำลังจัดดอกไม้ในห้องนั่งเล่น เธอเหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างโซฟา เป็นรูปของณัฐพลในวัยหนุ่ม กับผู้หญิงคนหนึ่งที่สวยงาม ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สดใส แพรวาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน เธอหยิบรูปนั้นขึ้นมาดูด้วยความสงสัย

"ใครคือคนในรูปนี้คะ?" แพรวาถามณัฐพลที่เดินเข้ามาพอดี

ณัฐพลหยุดชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคว้าเอารูปนั้นไปวางไว้ที่เดิม ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่แววตาของเขากลับสั่นไหวเล็กน้อย "ไม่มีอะไร" เขาตอบสั้นๆ แล้วเดินจากไป

เหตุการณ์นั้นทำให้แพรวาเริ่มสงสัยมากขึ้น เขาปิดบังอะไรเธออยู่? อดีตของเขามีความลับอะไรซ่อนอยู่? ยิ่งเธอพยายามค้นหา เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินเข้าไปในเขาวงกตที่มืดมิดและอันตราย

คืนหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังจะเข้านอน แพรวาได้ยินเสียงบางอย่างจากห้องทำงานของณัฐพล เสียงนั้นดังแผ่วเบา แต่ก็มีความเร่งรีบและเย็นชา เธอแอบย่องไปที่ประตูห้องทำงานอย่างเงียบๆ และพยายามเงี่ยหูฟัง

"ใช่... เราต้องจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด... ไม่มีใครต้องรู้... โดยเฉพาะเธอ" เสียงของณัฐพลดังขึ้น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และความอำมหิตที่แพรวาไม่เคยเห็นมาก่อน

หัวใจของแพรวาเต้นระรัว เธอไม่เข้าใจว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไร แต่สิ่งที่เธอสัมผัสได้คืออันตรายที่คุกคามอยู่รอบตัว เธอรู้ดีว่าชีวิตในกรงทองนี้ กำลังจะเปลี่ยนไป... และมันอาจจะอันตรายกว่าที่เธอเคยคิดไว้เสียอีก

แพรวาถอยกลับออกมาจากประตูห้องทำงานอย่างเงียบเชียบ ความกลัวเริ่มกัดกินหัวใจเธอ เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับตาดูอยู่ตลอดเวลา และความลับที่ณัฐพลปิดบังไว้ กำลังจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งเป็น

แต่สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจยิ่งกว่านั้น คือความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจของเธอ ที่ไม่ใช่ความกลัวเพียงอย่างเดียว มันมีความรู้สึกอื่นเข้ามาปะปน... ความรู้สึกที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงทุกครั้งที่ได้สบตากับเขา แม้ว่าสายตานั้นจะเย็นชาเพียงใดก็ตาม

นี่คือชีวิตใหม่ของแพรวา... ชีวิตที่เต็มไปด้วยความสงสัย ความกลัว และความรักที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้... แต่อนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป เธอไม่มีวันรู้ได้เลย... และคืนนี้ ความเงียบสงัดของคฤหาสน์หลังนี้ กลับแฝงไปด้วยบางสิ่งบางอย่างที่น่าขนลุก...