ตอนที่ 19 — สายใยที่ถักทอท่ามกลางพายุ

"ถ้าฉันบอกว่าฉันรู้สึกอะไรกับคุณ... คุณจะเชื่อไหม?" เสียงกระซิบแหบพร่าของธามดังลอดผ่านความเงียบของค่ำคืน ราวกับพายุที่สงบลงแล้วเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นไหว ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอนที่เคยเป็นเพียงฉากบังหน้าของความสัมพันธ์จอมปลอม พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองดวงตาของเขาที่เต็มไปด้วยความลังเลและความหวังระคนกัน เธอเห็นประกายบางอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในแววตาของชายหนุ่มผู้เย็นชาคนนี้ มันไม่ใช่ความเห็นอกเห็นใจ ‌ไม่ใช่ความรู้สึกผิด แต่เป็นสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น... สิ่งที่เธอเองก็เริ่มรู้สึก

หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่คิมก่อไว้ ธามไม่ได้กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีก เขาไม่ได้มองพิมพ์เป็นเพียงแค่ "เมียจำเป็น" อีกต่อไป ความห่วงใยที่ปรากฏชัดเจนในทุกการกระทำ ​ตั้งแต่การดูแลยามที่เธอป่วยไข้ การปกป้องเธอจากอันตรายที่มองไม่เห็น ไปจนถึงการรับฟังทุกความกังวลอย่างตั้งใจ มันค่อยๆ กัดเซาะกำแพงที่เคยแข็งแกร่งในใจของพิมพ์ จนเหลือเพียงรอยร้าวที่พร้อมจะพังทลายลงทุกเมื่อ

ค่ำคืนนี้ บรรยากาศรอบตัวพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่ความอึดอัดที่เคยมีอีกต่อไป ‍แต่เป็นความรู้สึกอบอุ่นที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ราวกับดอกไม้แรกแย้มในฤดูใบไม้ผลิ พิมพ์จำได้ดีว่าก่อนหน้านี้เธอเคยกลัวเขา หวาดระแวงเขา แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความกลัวนั้นก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความคุ้นเคย และบัดนี้... ‌มันกำลังจะกลายเป็นความรู้สึกอื่น

"ฉัน... ฉันไม่รู้จะเชื่อหรือไม่เชื่ออย่างไร" พิมพ์ตอบเสียงเบา เธอมองลงไปที่มือของตัวเองที่วางอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด มือคู่นี้ที่เคยเปื้อนน้ำตาและความเจ็บปวด บัดนี้กำลังสั่นเทาเล็กน้อย

ธามยกมือขึ้นมาประคองใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา นิ้วหัวแม่มือของเขาไล้ไปตามโหนกแก้มที่บอบบาง "พิมพ์... ‍ผมรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ ผมทำร้ายความรู้สึกคุณมามากเหลือเกิน แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ทุกสิ่งที่ผมทำหลังจากนี้ มันมาจากใจจริง"

หัวใจของพิมพ์เต้นรัวแรง ราวกับจะทะลุออกมาจากอก เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากมือของเขาที่ส่งผ่านมายังผิวหน้า มันเป็นสัมผัสที่อ่อนโยน ​แตกต่างจากสัมผัสที่เคยมีมาตลอด "คุณหมายความว่ายังไง... ธาม?"

"ผมหมายความว่า... ผมเริ่มรักคุณ" คำพูดนั้นหลุดออกจากปากของเขาอย่างตรงไปตรงมา ไร้ซึ่งการปรุงแต่งใดๆ ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาคำตอบบางอย่างในนั้น

พิมพ์นิ่งอึ้งไป ​ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาในอก ความดีใจ ความสงสัย และความกลัว การที่ธามบอกรักเธอ... มันเป็นความฝันที่เธอเคยมีแต่ไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นจริง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเขา ผู้ชายที่เคยทำร้ายเธออย่างสาหัส ​แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงความลับที่เธอแบกรับอยู่ ความลับที่อาจจะพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเธอและจากธามได้

"คุณ... พูดจริงเหรอ?" เสียงของเธอสั่นเครือ

ธามพยักหน้าช้าๆ "จริง ผมไม่เคยพูดอะไรจริงจังเท่าครั้งนี้มาก่อน พิมพ์... ผมรู้ว่าคุณยังไม่ไว้ใจผม ผมเข้าใจดี แต่ผมอยากให้โอกาสผม... ให้โอกาสเรา"

เขาก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน เป็นจุมพิตที่เต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใย และคำสัญญาที่มองไม่เห็น จากนั้น เขาก็จุมพิตที่เปลือกตาข้างซ้ายของเธอ ลมหายใจของเขารดรินลงบนผิวหน้าของเธอ สร้างความรู้สึกวาบหวามไปทั่วร่าง

"ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า ผมรักคุณจริงๆ" เขากระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาปลุกเร้าอารมณ์บางอย่างที่หลับใหลอยู่ภายในตัวเธอมานาน

พิมพ์หลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองล่องลอยไปกับความรู้สึกที่ท่วมท้น เธอโอบแขนรอบลำคอของธาม ดึงเขาเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด สัมผัสของริมฝีปากที่ทาบทับกันในคราแรกนั้นแผ่วเบา แต่ก็ค่อยๆ ทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่เพียงแค่การแสดงออกทางกาย แต่เป็นการสื่อสารด้วยหัวใจ การปลอบประโลมความเจ็บปวดที่ผ่านมา และการโอบกอดอนาคตที่ยังมาไม่ถึง

ธามประคองใบหน้าของพิมพ์ไว้ในมือทั้งสองข้าง เขาจุมพิตเธออย่างลึกซึ้ง ราวกับจะกลืนกินทุกความรู้สึกที่มีให้กับเธอ รสชาติของริมฝีปากเธอหวานละมุน ชวนให้เขาหลงใหล เขาค่อยๆ ผละออกเล็กน้อย มองเข้าไปในดวงตาของเธอที่ตอนนี้ฉายแววอ่อนหวานและเปราะบาง

"ผมไม่อยากเสียคุณไปอีกแล้ว พิมพ์" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึก "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องคุณ เพื่อให้คุณมีความสุข"

พิมพ์มองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความจริงใจที่ฉายออกมาอย่างชัดเจน เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่กระจายออกมาจากตัวเขา มันเป็นความอบอุ่นที่เธอโหยหามาตลอด

"ฉันก็... เริ่มรู้สึกแบบนั้นกับคุณเหมือนกันค่ะ" พิมพ์สารภาพเสียงแผ่ว เธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งเธอจะสามารถพูดคำนี้ออกมาได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับธาม

รอยยิ้มที่มุมปากของธามปรากฏขึ้น มันเป็นรอยยิ้มที่จริงใจและอบอุ่นที่สุดเท่าที่พิมพ์เคยเห็นมา เขาโอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับจะปกป้องเธอจากทุกสิ่งทุกอย่างในโลกใบนี้

"ขอบคุณนะ พิมพ์" เขาพูดเสียงเบา

ในอ้อมกอดของธาม พิมพ์รู้สึกถึงความปลอดภัยเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นขึ้น ความลับที่เธอซ่อนไว้มันยังคงเป็นภาระที่หนักอึ้ง แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกดีๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับธาม ก็เป็นเหมือนแสงสว่างเล็กๆ ที่ส่องนำทางให้เธอผ่านพ้นความมืดมิดนั้นไป

"คุณจะไปหาคิมอีกไหมคะ?" พิมพ์ถามขึ้นมาอย่างฉับพลัน น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความกังวล

ธามผละออกจากอ้อมกอดเล็กน้อย เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ "ไม่... ผมจะไม่ไปหาเขาอีกแล้ว ถ้าเขาอยากจะทำอะไร ผมจะจัดการเอง ผมจะปกป้องคุณ"

คำพูดของธามทำให้พิมพ์รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง แต่เธอก็ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่ค้างคาใจอยู่

"แต่... เขาจำเรื่องราวต่างๆ ได้แล้วนะคะ" พิมพ์พูดต่อ "เขาอาจจะจำผิด... แต่ถ้าเขาเริ่มจำเรื่องบางอย่างได้จริงๆ..."

ธามจับมือของพิมพ์มากุมไว้แน่น "ไม่ว่าเขาจะจำอะไรได้ หรือจำไม่ได้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเราสองคน พิมพ์... ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ"

เขาโน้มตัวลงมาจุมพิตที่ขมับของเธออีกครั้ง เป็นจุมพิตที่ให้คำมั่นสัญญาที่ยิ่งใหญ่ "พรุ่งนี้... ผมจะไปจัดการเรื่องที่คิมก่อไว้ให้เรียบร้อย เราจะค่อยๆ แก้ปัญหากันไปทีละเปลาะนะ"

พิมพ์พยักหน้า เธอเชื่อมั่นในตัวธามมากขึ้นกว่าเดิม แม้ว่าความลับของเธอจะยังคงเป็นเหมือนเงาที่คอยตามหลอกหลอน แต่เธอก็รู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไป

ก่อนที่เธอจะเคลิ้มหลับไปในอ้อมกอดของธาม ภาพของคิมที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้นก็แวบเข้ามาในความคิดของเธอ เธออดสงสัยไม่ได้ว่าเบื้องหลังความจำที่บิดเบือนนั้น มีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่ และความลับนั้นจะสามารถทำลายทุกอย่างที่เธอและธามกำลังสร้างขึ้นมาได้หรือไม่?

"ธาม..." พิมพ์เรียกชื่อเขาเบาๆ

"ครับ?" ธามขานรับ

"ฉัน... ขอบคุณนะ"

ธามยิ้ม "ไม่เป็นไรครับ"

เขากอดเธอแน่นขึ้นอีก พิมพ์หลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับความรู้สึกอบอุ่นที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจ เธอหวังเพียงว่าความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มต้นนี้ จะแข็งแกร่งพอที่จะผ่านพ้นอุปสรรคที่รออยู่เบื้องหน้าไปได้

แต่แล้ว... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ทำลายบรรยากาศอันแสนสงบสุขของทั้งคู่

"ใครมาตอนดึกๆ แบบนี้กันนะ?" ธามพึมพำ เขาคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อย เพื่อลุกขึ้นไปดู

พิมพ์ใจหายวาบ เธอรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่ไม่ดี

ธามเดินไปที่ประตู เขาเปิดประตูออกกว้าง สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้ทั้งเขาและพิมพ์ต้องตกใจ