กลิ่นน้ำหอมฉุนจมูกปลุกเธอขึ้นมาจากห้วงนิทราอันหนักอึ้ง แพรวาลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพตรงหน้าพร่าเลือน เสียงรอบข้างอื้ออึงราวกับมีใครเอากระสอบทรายมากองทับใบหู ความรู้สึกหนักอึ้งที่ท้องน้อยบ่งบอกว่าบางอย่างไม่ถูกต้องอย่างร้ายแรง ร่างกายของเธอเย็นเฉียบ ราวกับถูกแช่แข็งไว้ในความมืดมิดแห่งค่ำคืนที่เพิ่งผ่านพ้นไป
เธอพยายามขยับตัว ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่างราวกับถูกกรีดแทงด้วยเข็มน้ำแข็ง สติที่ค่อยๆ กลับคืนมาทำให้ภาพรอบกายเริ่มชัดเจนขึ้น ห้องนอนหรูหราที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เพดานสูงโปร่ง ผนังสีเข้มประดับด้วยภาพวาดนามธรรมที่ดูเย็นชา เตียงนอนขนาดใหญ่หุ้มด้วยผ้าไหมสีดำสนิท โดดเด่นอยู่กลางห้อง สะอาดสะอ้านจนน่าขนลุก… และมีร่องรอยบางอย่างที่บ่งบอกว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว
ความทรงจำของเมื่อคืน… หายไปไหน? ภาพสุดท้ายที่แวบเข้ามาในหัวคือเสียงหัวเราะเยาะหยันของใครบางคน แสงไฟสลัวๆ และความรู้สึกสับสนปนเป แต่รายละเอียดปลีกย่อยกลับเลือนรางราวกับหมอกที่ปกคลุมยอดเขา เธอจำได้เพียงว่าเธออยู่ที่ไหนก่อนหน้านี้… งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของบริษัทคู่แข่งที่เต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตาที่เธอไม่อยากพบเจอ
แพรวาพยายามรวบรวมสติ เงยหน้ามองไปรอบๆ หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว เธอต้องออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด แต่เมื่อพยายามยันตัวลุกขึ้น ความอ่อนแรงก็ถาโถมเข้ามา ทำให้เธอเซถลาลงไปบนหมอนนุ่มอีกครั้ง
“ตื่นแล้วเหรอ?”
เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยแต่แฝงไปด้วยความเย็นชาดังขึ้นจากมุมห้อง แพรวาตัวแข็งทื่อ ร่างกายแทบจะหยุดหายใจ เธอค่อยๆ หันไปตามเสียงนั้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ภาพตรงหน้าทำให้เลือดในกายสูบฉีดราวกับจะระเบิดออกมา
ธาม…
ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้ม ยืนพิงกรอบประตูห้องนอน ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองมาที่เธออย่างเย็นชา แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง กักขฬะ และแฝงไปด้วยความร้ายกาจ บัดนี้กลับยิ่งทวีความน่ากลัวขึ้นเป็นทวีคูณ การปรากฏตัวของเขาในสภาพนี้ ในที่แบบนี้… ราวกับฝันร้ายที่กลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง
“ธาม… นายมาทำอะไรที่นี่?” เสียงของเธอแหบพร่า สั่นเครือด้วยความหวาดหวั่น
ธามหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “มาดูว่า ‘ของ’ ของฉันตื่นหรือยังไง”
‘ของ’ ของเขา? คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของแพรวา เธอเกลียดเขา เกลียดจนแทบอยากจะฉีกร่างของเขาออกเป็นชิ้นๆ เขาคือคนที่ทำลายชีวิตเธอ ทำให้เธอต้องสูญเสียทุกอย่างไป การพบเจอเขาอีกครั้งในสถานการณ์ที่เธออ่อนแอแบบนี้ ยิ่งทำให้ความขยะแขยงและโทสะตีกันอยู่ในอก
“นาย… นายทำอะไรกับฉัน!” แพรวาตะคอกเสียงดัง พยายามรวบรวมแรงที่เหลืออยู่ทั้งหมด “ฉันจำอะไรไม่ได้เลยเมื่อคืนนี้! ปล่อยฉันไป!”
ธามเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้ “จำไม่ได้? ดีแล้ว… บางทีการลืมไปเสียบ้างอาจจะดีกับเธอมากกว่า”
เขาหยุดยืนอยู่ข้างเตียง มองลงมาที่เธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “อย่าทำเสียงดังไปหน่อยเลยแพรวา… เธอจะปลุกคนอื่นตื่นเอา”
“ฉันไม่สน! ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!” เธอพยายามจะลุกขึ้นอีกครั้ง แต่ความเจ็บปวดที่ท้องน้อยกลับทวีความรุนแรงขึ้นจนเธอต้องร้องออกมา
ธามมองเห็นอาการของเธอ ดวงตาฉายแววบางอย่างที่แพรวาอ่านไม่ออก ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือมาประคองเธอไว้
“ใจเย็นๆ… เธอยังลุกไม่ไหวหรอก” เสียงของเขาฟังดูห่วงใยอย่างประหลาด แต่แพรวารู้ดีว่าภายใต้ท่าทีนั้นคือความร้ายกาจที่ซ่อนอยู่
“ปล่อยฉันนะ!” เธอผลักเขาออกอย่างแรง แต่แรงของเธอก็เทียบไม่ได้กับเขา
“ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอเกินกว่าที่เธอต้องการ” ธามกระซิบข้างหูเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะกับผิวหน้า ทำให้เธอรู้สึกขนลุกซู่ “จำไม่ได้เหรอ… ว่าเมื่อคืนเราสนุกกันแค่ไหน?”
คำพูดของเขาเหมือนคำสาปแช่งที่ตอกย้ำความเจ็บปวด แพรวาหลับตาแน่น พยายามสกัดกั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ เธอกลัว… กลัวความรู้สึกอ่อนแอที่กำลังถาโถมเข้ามา กลัวการสูญเสียการควบคุม กลัวธาม…
“ไม่… ไม่จริง…” เธอพึมพำ เสียงสั่นเครือ
ธามหัวเราะเบาๆ อีกครั้ง “จริงสิ… เธอเป็นคนเริ่มก่อนไม่ใช่เหรอ?”
แพรวาเงยหน้ามองเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “ฉัน… ฉันไม่มีทางทำแบบนั้น!”
“งั้นเหรอ?” ธามเลิกคิ้ว “แต่ความทรงจำของฉันมันบอกแบบนั้นนะ… เธอเมามากแพรวา เมาจนแทบจะยืนไม่ไหว แล้วก็… เธอเป็นคนเดินเข้ามาหาฉันเอง”
คำพูดของเขาเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในใจของแพรวา เธอจำได้ว่าคืนนั้นเธอไปงานเลี้ยงจริง เธออาจจะดื่มไปบ้าง แต่… การที่เธอจะเดินเข้าไปหาธาม? ไม่มีทาง! เขาคือคนที่เธอเกลียดที่สุดในโลก
“นายโกหก! นายกำลังใส่ร้ายฉัน!” แพรวาพยายามต่อสู้กับความอ่อนแรงและความสับสน
“ทำไมฉันต้องโกหก?” ธามถามกลับ สายตาของเขากลับมาคมกริบเหมือนเดิม “หรือเธอแค่อยากจะปฏิเสธความจริงที่เกิดขึ้น?”
เขาโน้มตัวลงมาใกล้ใบหน้าของเธอ จนแพรวาสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา “ลองนึกดูดีๆ สิแพรวา… คืนนั้นเธอไม่ได้อยากจะปฏิเสธฉันเลยสักนิด”
ความหมายแฝงในคำพูดของเขาทำให้แพรวาถึงกับหน้าซีดเผือด นี่มันบ้าอะไรกัน! เธอไม่เคย… เธอไม่เคยมีความรู้สึกอะไรให้กับธามเลยนอกจากความเกลียดชัง
“ฉันจะไปให้พ้นจากที่นี่!” เธอพยายามตะเกียกตะกายลงจากเตียงอีกครั้ง แต่คราวนี้ความเจ็บปวดที่ท้องน้อยกลับรุนแรงจนเธอแทบจะขาดใจ
“โอ๊ะโอ… ดูเหมือนว่าเธอจะรู้สึกไม่สบายเอาเสียเลยนะ” ธามพูดพร้อมกับยื่นมือมาประคองเธออีกครั้ง คราวนี้แพรวาไม่ได้ขัดขืน เธออ่อนแรงเกินกว่าจะสู้ เขาประคองเธอให้นั่งพิงหัวเตียง ก่อนจะเดินไปหยิบน้ำเปล่ามาให้
“ดื่มน้ำนี่หน่อย” เขาบอก
แพรวากลืนน้ำลงคออย่างยากลำบาก มือของเธอสั่นเทา เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะหมดสติไปทุกขณะ
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่… เมื่อคืนนี้?” เธอถามเสียงแผ่วเบา
ธามมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งถึง “บางที… เธออาจจะอยากรู้คำตอบที่ชัดเจนกว่านี้”
เขาเดินไปที่ประตูห้อง แล้วหันกลับมามองเธอ “แต่ก่อนอื่น… เธอควรจะตรวจร่างกายให้แน่ใจก่อนว่าไม่มีอะไรผิดปกติไปมากกว่านี้”
คำพูดของเขาทำให้แพรวายิ่งสับสน ‘ตรวจร่างกาย’? ทำไมเธอต้องตรวจร่างกาย? แล้วทำไมธามถึงต้องพูดถึงเรื่องนั้นด้วย?
“ฉัน… ฉันไม่เข้าใจ”
“เดี๋ยวเธอก็เข้าใจเอง” ธามพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์ “เชื่อฉันสิ… มันจะเป็นอะไรที่น่าประหลาดใจมาก”
เขาก้าวออกจากห้องไป ทิ้งให้แพรวานั่งตัวสั่นอยู่เพียงลำพังกับความรู้สึกสับสนและหวาดกลัว ร่างกายที่ปวดระบม ความทรงจำที่เลือนราง และการปรากฏตัวของธาม… ราวกับว่าโชคชะตากำลังเล่นตลกกับชีวิตของเธออย่างโหดร้าย
แพรวาพยายามรวบรวมสติ มองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง เธอต้องหาทางออกไปจากที่นี่ให้ได้ ก่อนที่อะไรจะเลวร้ายไปกว่านี้… แต่แล้วสายตาของเธอก็ไปสะดุดกับบางสิ่งบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง… ซองเอกสารสีขาวที่ดูคุ้นตา…
เกมรักลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก