"คุณ...คุณแน่ใจเหรอคะ?" เสียงของมินตราสั่นเครือ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกจากอก แววตาของเธอมองไปยังธนาด้วยความไม่เชื่อระคนกับความหวังริบหรี่ ใบหน้าของธนาซีดเผือด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและเสียใจอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
"ผม...ผมไม่รู้ว่าผมจะพูดเรื่องนี้กับคุณยังไง" ธนาพูด เสียงของเขาแหบพร่ากว่าเดิม "แต่...ผมต้องบอกคุณ"
"เรื่องอะไรคะ?" มินตราถาม เธอรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี "เรื่อง...เรื่องปรายฟ้าเหรอคะ?"
ธนาส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ใช่...มัน...มันเกี่ยวกับฟ้า"
มินตราเบิกตากว้าง "ฟ้า...เกิดอะไรขึ้นกับฟ้าคะ?"
"ผม...ผมไปตรวจ DNA กับฟ้ามา" ธนาพูด เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก "เมื่อวานนี้...หลังจากที่ผมออกจากบ้านคุณ...ผมก็ตัดสินใจว่า...ผมต้องแน่ใจจริงๆ"
"แล้ว...ผลเป็นยังไงคะ?" มินตราถาม เธอแทบจะกลั้นหายใจรอฟังคำตอบ
ธนาหลับตาลงช้าๆ "ผม...ผมเป็นพ่อของฟ้าจริงๆ มินตรา"
คำพูดนั้นเหมือนจะทำให้มินตราโล่งใจ แต่เมื่อเธอเห็นสีหน้าของธนา เธอก็รู้ว่ามันยังมีอะไรมากกว่านั้น
"แต่...แต่มันมีอะไรบางอย่าง...ที่ผม...ผมไม่เข้าใจ" ธนาพูดต่อ "ผล DNA มัน...มันออกมาว่า...ผมเป็นพ่อของฟ้า...แต่...แต่..."
"แต่...แต่ว่าอะไรคะ?" มินตราถาม เธอรู้สึกว่าโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลง
"แต่...ผลมันบอกว่า...ผม...ผมไม่ใช่พ่อเพียงคนเดียว" ธนาพูดประโยคสุดท้ายออกมาอย่างยากลำบาก
มินตราอึ้งไป เธอไม่เข้าใจสิ่งที่ธนากำลังพูด "ไม่ใช่พ่อเพียงคนเดียว...หมายความว่ายังไงคะ?"
"หมายความว่า...มีผู้ชายอีกคนหนึ่ง...ที่มี DNA ตรงกับฟ้า...เหมือนกับผม" ธนาพูด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "มันเหมือนกับว่า...ฟ้ามีพ่อสองคน..."
มินตราแทบจะยืนไม่อยู่ เธอคลานไปนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง "เป็นไปไม่ได้...มันเป็นไปไม่ได้!"
"ผม...ผมก็คิดแบบนั้น" ธนาพูด "แต่นี่คือผล DNA...มันไม่เคยโกหก"
"แล้ว...แล้วคุณ...ไปตรวจกับใครคะ?" มินตราถาม "คุณไปตรวจกับผู้ชายคนอื่น...แล้วก็เอาผลมาบอกฉัน?"
"เปล่า! ผมไปตรวจกับฟ้า...แล้วก็...ผมก็ไปตรวจ DNA ของผมด้วย" ธนาตอบ "ผลมันก็ออกมาตรงกัน...แต่...แต่...มันยังมีอีก DNA หนึ่ง..."
"DNA ของใครคะ?" มินตราถามอย่างร้อนรน "ใคร...ใครคือพ่ออีกคนของฟ้า?"
ธนาเงียบไปนาน เขาจ้องมองไปยังใบหน้าของมินตราที่เต็มไปด้วยความสับสนและความกลัว
"ผม...ผมไม่รู้" ธนาตอบ "แต่มัน...มันเป็นไปได้ว่า...คุณ...คุณอาจจะมี...ความสัมพันธ์กับผู้ชายอีกคนหนึ่ง...ในช่วงเวลาเดียวกันกับผม"
คำพูดของธนาทำให้มินตราแทบจะช็อก "ไม่มีทาง! เป็นไปไม่ได้! ฉัน...ฉันมีคุณแค่คนเดียวในคืนนั้น!"
"ผม...ผมก็คิดแบบนั้น" ธนาพูด "แต่ผล DNA มัน...มันไม่เป็นแบบนั้น"
"คุณ...คุณกำลังกล่าวหาฉันเหรอคะ?" มินตราถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและความเสียใจ "คุณกำลังบอกว่าฉัน...นอกใจคุณ...ทั้งๆ ที่ฉัน...ฉันมีลูกกับคุณ?"
"เปล่า! ผมไม่ได้กล่าวหาคุณ" ธนาพยายามอธิบาย "ผม...ผมแค่พยายามหาคำตอบ...ว่าทำไมผล DNA มันถึงออกมาเป็นแบบนี้"
"แล้วคุณ...คิดว่าคำตอบคืออะไรคะ?" มินตราถาม น้ำตาไหลอาบแก้ม "คุณคิดว่าฉัน...นอกใจคุณ?"
"ผม...ผมไม่รู้" ธนาตอบ "แต่ผม...ผมเสียใจมาก"
"เสียใจ...เพราะคุณคิดว่าฉัน...นอกใจคุณ? หรือเสียใจ...เพราะคุณจะไม่ได้เป็นพ่อของฟ้า?" มินตราถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ธนาหลับตาลง "ผม...ผมเสียใจ...ที่เรื่องมันเป็นแบบนี้...ผมเสียใจ...ที่ผม...ไม่สามารถให้คำตอบที่ชัดเจนกับคุณได้"
"คุณ...คุณกำลังจะบอกว่า...คุณจะไม่รับผิดชอบฟ้า...ใช่ไหมคะ?" มินตราถาม
"เปล่า! ผมจะรับผิดชอบฟ้าเสมอ!" ธนาตอบอย่างรวดเร็ว "ไม่ว่าฟ้าจะเป็นลูกของใคร...ผมก็จะดูแลเขา"
"แล้ว...แล้วคุณจะทำยังไงต่อไปคะ?" มินตราถาม
"ผม...ผมไม่รู้" ธนาตอบ "ผม...ผมต้องการเวลา...เพื่อคิด"
"เวลา...งั้นเหรอคะ?" มินตราหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "คุณ...คุณต้องการเวลา...เพื่อคิด...ว่าคุณจะรับผิดชอบลูกของคุณ...หรือเปล่า"
"เปล่า! ไม่ใช่แบบนั้น!" ธนาแทบจะตะโกนออกมา "ผม...ผมแค่ต้องการเวลา...เพื่อทำความเข้าใจ...เรื่องทั้งหมด"
"แล้ว...คุณคิดว่า...ใครคือพ่ออีกคนของฟ้าคะ?" มินตราถาม
ธนาเงียบไปนาน เขามองไปยังใบหน้าของมินตราที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
"ผม...ผมคิดว่า...อาจจะเป็น...ผู้ชายคนนั้น" ธนาพูด "ผู้ชายที่คุณ...คุณเคยมีความสัมพันธ์ด้วย...ก่อนที่จะเจอกับผม"
มินตราอึ้งไป เธอจำได้ว่าก่อนที่จะเจอกับธนา เธอก็เคยมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนหนึ่ง...แต่เธอไม่ได้คิดอะไรมากนักในตอนนั้น
"ผู้ชายคนนั้น...เขาชื่อ..." มินตราเริ่มจะพูด แต่ก็หยุดชะงัก
"ใครคะ?" ธนาถามอย่างร้อนรน
"เขา...เขาชื่อ... 'กวิน'" มินตราตอบเสียงแผ่วเบา "แต่...แต่ฉัน...ฉันไม่ได้มีความสัมพันธ์กับเขา...นานแล้ว"
"กวิน...?" ธนาทวนคำ "เขา...เขาเป็นใคร?"
"เขา...เขาเคยเป็นเพื่อนสนิทของฉัน...แล้วก็...เราเคยคบกัน...แต่...แต่ก็เลิกกันไปนานแล้ว" มินตราอธิบาย "ฉัน...ฉันไม่คิดว่าเขา...จะเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้"
"แต่...ผล DNA มัน...มันบอกว่า..." ธนาพูด เขาไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
"คุณ...คุณแน่ใจเหรอคะ?" มินตราถาม "ว่าผล DNA มัน...มันไม่ได้ผิดพลาด?"
"ผม...ผมไม่แน่ใจ" ธนาตอบ "แต่...ผมก็ไม่รู้จะทำยังไง...ถ้ามันไม่ผิดพลาด"
มินตราเริ่มร้องไห้ออกมาอย่างหนัก "แล้ว...แล้วคุณจะทำยังไงกับฉันคะ?"
"ผม...ผมไม่รู้" ธนาตอบ "ผม...ผมสับสนมาก"
"สับสน...งั้นเหรอคะ?" มินตราพูดทั้งน้ำตา "คุณ...คุณกำลังจะทิ้งฉัน...ทิ้งฟ้า...งั้นเหรอคะ?"
"เปล่า! ไม่ใช่แบบนั้น!" ธนาพยายามจะอธิบาย "ผม...ผมรักคุณ...ผมรักฟ้า"
"แต่...คุณก็ยังสับสน" มินตราพูด "คุณ...คุณไม่สามารถรับผิดชอบ...ความผิดพลาดของตัวเองได้"
"ผม...ผมไม่ได้พูดแบบนั้น" ธนาพูด "ผม...ผมแค่ต้องการเวลา...เพื่อคิด"
"เวลา...เพื่อคิด...ว่าจะทิ้งฉัน...หรือจะอยู่กับฉัน" มินตราถาม
ธนาเงียบไป เขาไม่สามารถให้คำตอบที่ชัดเจนกับมินตราได้
"ผม...ผมขอโทษ" ธนาพูด "ผม...ผมต้องการเวลาจริงๆ"
ธนาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้มินตราอยู่กับความสับสนและความเจ็บปวด
เธอมองไปยังฟ้าที่กำลังยืนมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย
"หม่ามี้...พ่อเป็นอะไรไปคะ?" ฟ้าถาม
มินตรากอดฟ้าแน่น "ไม่เป็นไรนะลูก...หม่ามี้อยู่ตรงนี้แล้ว"
แต่ในใจของมินตรา เธอก็ไม่รู้ว่าเธอจะสามารถปกป้องลูกของเธอได้นานแค่ไหน
ความลับของลูก...มันกำลังจะนำพาพวกเขาไปสู่จุดจบแบบไหน?
ปลอมตัวไฟปรารถนานักร้อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก