“ให้ตายสิ! เจ็บตรงไหนบ้างไหมคะ?” เสียงหวานที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงดังขึ้น พร้อมกับมือเรียวที่ยื่นเข้ามาจะช่วยพยุงร่างของเธอที่เซถลาจนเกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น
เมษายังคงยืนนิ่งราวกับถูกสาป ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว รถยนต์คันสีดำวูบวาบเข้ามากลางถนนอย่างกะทันหัน เสียงแตรดังลั่นตามมาด้วยเสียงเบรกเอี๊ยดอ๊าด ร่างกายของเธอถูกแรงกระแทกเข้าเต็มๆ แต่เคราะห์ดีที่คนขับรถคันนั้นเบรกได้ทันท่วงที มิเช่นนั้นเธอคงได้ไปนับดาวอยู่บนสวรรค์แล้ว
“ผมว่า… คุณน่าจะไปหาหมอหน่อยนะครับ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยราวกับเสียงกระซิบจากอดีตดังขึ้น ทำเอาเมษาถึงกับสะดุ้งเฮือก ร่างกายเย็นเยียบราวกับถูกราดด้วยน้ำแข็ง เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง… และโลกทั้งใบก็หยุดหมุน
อัคคี… เขาคนนั้น… คนที่เธอพยายามจะลืม พยายามจะหนี แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้น กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเธอในสภาพที่แทบไม่เปลี่ยนไปเลย ดวงตาคมยังคงเจาะลึกราวกับจะมองทะลุเข้าไปในวิญญาณ ริมฝีปากหยักยังคงได้รูปที่เคยเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียว เขาดูดีกว่าเดิมมาก… หรือเป็นเพราะความเจ็บปวดที่ฝังลึก ทำให้เธอมองเห็นเขาชัดเจนกว่าที่เคย?
“คุณ… คุณเป็นใคร?” อัคคีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แววตาของเขามองสำรวจเธออย่างพิจารณา แต่ไร้ซึ่งประกายแห่งความทรงจำใดๆ ราวกับว่าเธอเป็นเพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่งที่บังเอิญผ่านมาเจออุบัติเหตุ
หัวใจของเมษาบีบรัดจนแทบจะแหลกละเอียด เขาจำเธอไม่ได้… เขาจำเมษา คนรักที่เขาเคยบอกว่าจะไม่มีวันทอดทิ้งไปไม่ได้เลย น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อคลอจนมองเห็นภาพเบลอไปหมด เธอเม้มปากแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังจะทะลักออกมา
“ฉัน… ฉันไม่เป็นอะไรมากค่ะ แค่ตกใจนิดหน่อย” เมษาตอบเสียงสั่น พยายามบังคับเสียงตัวเองให้เป็นปกติที่สุด “ขอบคุณมากนะคะที่เป็นห่วง”
“แน่ใจนะครับ? ดูจากสภาพแล้ว…” อัคคีมองสำรวจเธออีกครั้ง สายตาของเขาหยุดอยู่ที่รอยถลอกเล็กๆ บนแขนของเธอ “ผมว่าเราควรจะไปโรงพยาบาลดีกว่า”
“ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ” เมษาปฏิเสธอย่างรวดเร็ว เธอไม่อยากอยู่ใกล้เขา ไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอของเธอในตอนนี้ “ฉันขอตัวก่อนนะคะ”
ว่าแล้วเธอก็รีบหมุนตัวจะเดินจากไป แต่แล้วเสียงของอัคคีก็ดังขึ้นอีกครั้ง “เดี๋ยวก่อนครับ… คุณจะไปไหน? ให้ผมไปส่งไหม? หรือจะให้ผมช่วยอะไรอีก?”
เมษายังคงเดินต่อไปโดยไม่หันกลับไปมอง เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาเดินตามมาติดๆ จนเธอต้องรีบเร่งฝีเท้าขึ้น
“ผมไม่เห็นว่าคุณจะไปไหนได้เลยนะครับในสภาพนี้” อัคคีพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย “อย่างน้อยก็ให้ผมพาไปส่งที่ปลอดภัยก่อน”
“คุณ… คุณอย่ามายุ่งกับฉันได้ไหม!” จู่ๆ เมษาก็หันกลับไปตะคอกใส่เขาอย่างเหลืออด ความเจ็บปวดในใจมันถาโถมจนเธอควบคุมตัวเองไม่อยู่ “คุณมันก็เป็นแบบนี้แหละ! ชอบยื่นมือเข้ามา… แล้วก็ไป!”
คำพูดที่หลุดปากออกไปนั้นทำเอาทั้งเมษาและอัคคีต่างก็ตกใจ อัคคีมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนระคนสงสัย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้กับเขา
“ผม… ผมไม่เข้าใจที่คุณพูด” อัคคีเอ่ยเสียงเนิบๆ แววตาฉายแววไม่พอใจเล็กน้อย “ผมแค่พยายามจะช่วยคุณ”
“ช่วย?” เมษากล่าวหัวเราะเยาะอย่างขมขื่น “คุณเคยช่วยใครได้จริงๆ จังๆ บ้างไหม? หรือทุกอย่างที่คุณทำเป็นแค่การแสดง?”
“คุณกำลังพูดเรื่องอะไร?” อัคคีถามเสียงกร้าว ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ “ผมไม่เคยทำอะไรเป็นการแสดง!”
“จริงเหรอ?” เมษากล่าวท้าทาย ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว “แล้วที่คุณทำลายทุกอย่างของฉัน… นั่นก็ไม่ใช่การแสดงใช่ไหม?”
“คุณ… คุณกำลังกล่าวหาผมว่าอะไร?” อัคคีถามเสียงเย็นชืด ราวกับว่าคำพูดของเธอได้จุดไฟแห่งความโกรธในตัวเขา “ผมไม่รู้เรื่องที่คุณพูดเลยแม้แต่น้อย! คุณเป็นใครกันแน่?”
ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างทั้งสองคน ลมเย็นๆ พัดผ่านไป ทำเอาเมษาขนลุกไปทั้งตัว เธอเห็นในดวงตาของเขา มีแววของความไม่เข้าใจ ความสงสัย และอาจจะมีความโกรธที่เริ่มก่อตัวขึ้น
“ฉัน… ฉันขอโทษ” เมษากล่าวเสียงเบา พยายามรวบรวมสติ “ฉันคงจะสับสนไปเองค่ะ”
เธอรีบหันหลังกลับไปอีกครั้ง คราวนี้เธอเลือกที่จะไม่สนใจเสียงเรียกของเขาอีกต่อไป เธอเดินหนีไปตามทางเท้าอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้อัคคีที่ยืนงงอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง
อัคคีมองตามหลังร่างของหญิงสาวที่ค่อยๆ เลือนหายไป เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างในตัวเธอ มีบางอย่างที่ดึงดูดเขาอย่างประหลาด ทั้งความคุ้นเคยที่สัมผัสได้รางๆ และคำพูดที่ดูเหมือนจะมีความหมายลึกซึ้งซ่อนอยู่
“ผู้หญิงคนนั้น… ใครกัน?” เขาพึมพำกับตัวเอง เขารู้สึกเหมือนเคยเจอเธอที่ไหนมาก่อน แต่นึกไม่ออกจริงๆ
ในขณะเดียวกัน เมษาก็เดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งลับตาคน เธอทรุดตัวลงนั่งข้างทางเท้า น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ทะลักออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้
“เขาจำฉันไม่ได้… เขาจำฉันไม่ได้จริงๆ” เธอพร่ำบอกกับตัวเอง ซ้ำไปซ้ำมา ราวกับต้องการตอกย้ำความจริงที่โหดร้าย
อุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ นี้ ช่างนำพาเรื่องราวที่ซับซ้อนให้กลับมาบรรจบกันอีกครั้ง โดยที่ฝ่ายหนึ่งไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังเดินเข้าสู่กับดักแห่งโชคชะตาที่เข้มข้นกว่าเดิม
ขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความเศร้า สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรถคันสีดำที่เฉี่ยวชนเธอเมื่อครู่ จอดนิ่งสนิทอยู่ไม่ไกลนัก คนขับรถคันนั้นกำลังลงมาดูความเสียหาย
“บ้าน่า… เป็นไปไม่ได้!” เมษาร้องอุทานออกมาเบาๆ เมื่อเธอเห็นใบหน้าของคนขับรถคันนั้น
มันคือผู้ชายอีกคนหนึ่ง… ผู้ชายที่เธอเกลียดชัง และเป็นคนที่เธอเชื่อว่าเป็นต้นเหตุของทุกสิ่ง
“คุณ…!” เมษากัดฟันกรอด ความแค้นที่เก็บกดไว้เริ่มปะทุขึ้นอีกครั้ง
ในขณะที่อัคคียังคงยืนอยู่ที่เดิม หันกลับไปมองทางที่หญิงสาวคนนั้นเดินจากไป แววตาของเขายังคงฉายถึงความสงสัยที่ยากจะคลี่คลาย เขาไม่รู้เลยว่าการพบกันโดยบังเอิญครั้งนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นของพายุลูกใหญ่ที่จะพัดพาชีวิตของเขาไปสู่วังวนแห่งความลับและความจริงที่น่าสะพรึงกลัว
คนนั้นอันตราย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก