"ลมหายใจสุดท้ายของความไว้ใจ… มันเคยหอมหวานแค่ไหนนะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาของเมษาดังขึ้นในความเงียบยามค่ำคืน ดวงตาคู่สวยจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ ท้องฟ้ายามนี้ปราศจากดาว สลับกับแสงไฟนีออนจากตึกสูงที่สะท้อนเป็นเงาบนกระจก ภาพสะท้อนของเธอในยามนี้ดูราวกับคนแปลกหน้า คนที่เคยมีรอยยิ้มสดใส บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความเหนื่อยล้าและร่องรอยของความหวาดระแวง
ปัญหาใหญ่ที่เคยถาโถมเข้าใส่ชีวิตของเธอและอัคคีได้คลี่คลายลงไปแล้ว การเปิดโปงความจริงเบื้องหลังแผนการร้ายที่เกือบจะพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากพวกเขา ทำให้ความสัมพันธ์ที่เคยสั่นคลอนกลับมาแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม อัคคีไม่เพียงแต่ให้อภัย แต่ยังเลือกที่จะเชื่อมั่นในตัวเธออีกครั้ง แม้จะเคยถูกหักหลังจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ความรักของเขาเปรียบเสมือนกำแพงที่คอยปกป้องเธอจากโลกภายนอกอันโหดร้าย
แต่ถึงแม้พายุลูกใหญ่จะผ่านพ้นไปแล้ว ท้องฟ้าที่สดใสก็ดูเหมือนจะยังมีเมฆหมอกบางๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่เบื้องบน ลางสังหรณ์ที่คอยกระตุ้นเตือนอยู่เสมอว่าอันตรายที่แท้จริงอาจจะยังไม่จบสิ้น มันคอยกัดกินความสบายใจของเมษาอย่างเงียบๆ
"คิดอะไรอยู่คะ" เสียงทุ้มคุ้นหูของอัคคีดังขึ้นจากด้านหลัง เขาเข้ามาโอบกอดเธอจากทางด้านหลัง วางคางเกยไหล่ นัยน์ตาจับจ้องไปยังจุดเดียวกับที่เธอมอง
เมษากระชับมือที่กุมมือของอัคคีไว้แน่น "เปล่าค่ะ แค่คิดถึงเรื่องที่ผ่านมา"
"เรื่องที่ผ่านมา… มันจบลงแล้วนะ" อัคคีพูดเสียงนุ่ม "เราผ่านมันมาได้ด้วยกัน"
"รู้ค่ะ" เมษากล่าว "แต่บางที… ฉันก็ยังรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็น คอยจ้องมองเราอยู่"
อัคคียิ่งกอดเธอแน่นขึ้น "ไม่ต้องคิดมากนะ ผมอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่มีอะไรจะทำร้ายคุณได้อีก"
คำพูดของเขาปลอบประโลมใจเธอได้บ้าง แต่รอยร้าวเล็กๆ ที่เกิดจากความไม่ไว้วางใจในอดีต มันยังคงทิ้งร่องรอยไว้ในใจของเมษาเสมอ เธอยังคงสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่อาจบ่งบอกถึงภัยคุกคามที่กำลังจะมาถึง
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา มีเหตุการณ์แปลกๆ เกิดขึ้นหลายครั้ง แม้จะดูเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่เมื่อนำมารวมกัน มันกลับสร้างความรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก
วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังขับรถกลับบ้าน เธอสังเกตเห็นรถยนต์คันเดิมวนเวียนตามเธอมาหลายช่วงถนน ในตอนแรกเธอคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ แต่เมื่อรถคันนั้นยังคงปรากฏตัวอยู่เรื่อยๆ แม้เธอจะเปลี่ยนเส้นทางหลายครั้ง ความสงสัยก็เริ่มก่อตัวขึ้น เธอตัดสินใจแวะเข้าปั๊มน้ำมันโดยไม่บอกใคร เมื่อรถคันนั้นขับเลยปั๊มไป เธอจึงรีบขับรถกลับบ้านด้วยความเร็วสูง
อีกครั้งหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังเดินเล่นในสวนสาธารณะใกล้บ้าน เธอรู้สึกราวกับถูกจับตามอง เธอหันไปมองรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นใครที่น่าสงสัย แต่ความรู้สึกนั้นยังคงตามติดเธอไปตลอดทาง จนเธอรีบกลับบ้าน
ที่น่าเป็นห่วงที่สุดคือเรื่องที่เกิดขึ้นกับภู เด็กชายตัวน้อยที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตของเธอและอัคคีให้สมบูรณ์ เขาคือความหวังและอนาคตของพวกเขา
เมื่อสองวันก่อน ขณะที่ภูเล่นอยู่ที่สนามเด็กเล่นใกล้บ้าน มีชายแปลกหน้าท่าทางมีพิรุธเข้ามาพูดคุยกับภู โดยพยายามจะชวนภูไปที่อื่น แต่โชคดีที่พี่เลี้ยงของภูสังเกตเห็นเหตุการณ์เสียก่อน และรีบเข้ามาพาภูไปทันที ชายคนนั้นจึงล่าถอยไป แต่เหตุการณ์นี้ก็สร้างความหวาดผวาให้กับเมษาอย่างมาก
"คุณอัคคีคะ" เมษาเอ่ยขึ้นขณะที่เธอกำลังนั่งกินข้าวกับอัคคี "ฉันว่าเราควรจะเพิ่มการรักษาความปลอดภัยให้มากขึ้นนะคะ"
อัคคีวางส้อมลง มองหน้าเมษาด้วยความกังวล "เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ"
เมษาเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับภูให้เขาฟัง อัคคีหน้าเครียดขึ้นทันที "ผมจะให้คนของเราไปตรวจสอบเรื่องนี้ทันที"
"แล้วรถคันนั้นล่ะคะ" เมษาเสริม "ฉันว่ามีคนกำลังจับตามองเราอยู่จริงๆ"
อัคคีพยักหน้าเห็นด้วย "ผมจะให้คนของเราสอดส่องดูรอบๆ บ้านเราตลอด 24 ชั่วโมง แล้วเรื่องรถคันนั้น ผมจะให้ลูกน้องผมตามหาเบาะแส"
แม้จะมีการเพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัย แต่เมษาก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี ความลับบางอย่างที่เคยถูกปิดบังไว้ อาจจะกำลังถูกเปิดเผย หรืออาจจะมีใครบางคนกำลังพยายามเข้ามาแทรกแซงชีวิตของพวกเขาอีกครั้ง
คืนนั้น ขณะที่อัคคีกำลังทำงานอยู่ที่ห้องทำงาน เมษานั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ทันใดนั้นเอง เธอได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากทางด้านหลังของบ้าน เสียงนั้นดังแว่วมาเบาๆ ราวกับมีใครบางคนกำลังพยายามงัดแงะประตูหลังบ้าน
หัวใจของเมษาเต้นรัว เธอรีบวางหนังสือลง แล้วค่อยๆ เดินไปที่ประตูห้องนั่งเล่นอย่างเงียบเชียบ เธอแอบมองผ่านตาแมวไปทางประตูหลังบ้าน สิ่งที่เธอเห็นทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด
ร่างเงาของคนสองคนกำลังพยายามปีนข้ามรั้วเข้ามาในบริเวณบ้าน!
"อัคคี!" เมษาตะโกนเสียงหลง เธอรีบวิ่งไปหาอัคคีที่ห้องทำงาน "มีคนบุกรุกเข้ามาในบ้าน!"
อัคคีรีบออกจากห้องทำงานทันที เขาคว้าปืนที่ซ่อนไว้ใต้วงแขน และรีบวิ่งไปยังประตูหลังบ้านพร้อมกับเมษา
ภาพที่พวกเขาเห็นคือชายสองคนกำลังพยายามจะเปิดประตูหลังบ้านอย่างเงียบๆ อัคคีตะโกนเสียงดัง "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
ชายทั้งสองตกใจ หันมามองทางอัคคีและเมษาด้วยท่าทางที่พร้อมจะต่อสู้ พวกเขาไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย ราวกับว่าพวกเขาเตรียมพร้อมมาอย่างดี
"รีบโทรแจ้งตำรวจ!" อัคคีสั่งเมษา ขณะที่เขากำลังประเมินสถานการณ์
เมษารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ฉุกเฉิน แต่ก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไร เสียงปืนดังขึ้น!
กระสุนพุ่งเฉียดใบหน้าของเมษาไปอย่างหวุดหวิด!
เธอตกใจจนตัวแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างมองไปยังทิศทางที่กระสุนพุ่งออกมา
อัคคีผลักเมษาหลบหลังเขาอย่างรวดเร็ว "หลบไป!"
เขาเล็งปืนไปที่คนร้ายทันที บรรยากาศในบ้านตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ
นี่ไม่ใช่แค่การบุกรุกธรรมดา… มันมีบางอย่างที่อันตรายกว่านั้น กำลังคุกคามครอบครัวของพวกเขาอย่างแท้จริง
คนนั้นอันตราย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก