"ถ้าอยากเห็นลูกชายของคุณปลอดภัย… จงยอมรับข้อเสนอของเรา"
ข้อความสั้นๆ ที่ส่งมาพร้อมกับรูปถ่ายของภู เด็กน้อยที่เปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของอัคคี มันทำให้โลกทั้งใบของเขาหยุดหมุน ความคิดและสติสตังพร่าเลือนไปชั่วขณะ
อัคคีจอดรถข้างทางทันที มือสั่นเทา พยายามควบคุมลมหายใจที่ติดขัด เขาเพ่งมองรูปภาพนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้าเปื้อนยิ้มของภูในรูป ยิ่งทำให้เขาเจ็บปวดราวกับถูกบีบคั้นหัวใจ
นี่ไม่ใช่แค่การคุกคาม… นี่คือการประกาศสงครามที่ไร้ซึ่งความปรานี
เขาต้องรีบกลับบ้านไปหาเมษา เขาต้องบอกเธอเรื่องนี้ และพวกเขาต้องหาทางรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดนี้ให้ได้
เมื่อรถของอัคคีพุ่งเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน เมษาก็รีบวิ่งออกมาต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่รอยยิ้มนั้นก็จางหายไปทันทีที่เห็นสีหน้าซีดเผือดของเขา
"เกิดอะไรขึ้นคะ" เมษาถามด้วยความตกใจ
อัคคีรีบกอดเธอไว้แน่น "เรากำลังตกอยู่ในอันตราย"
เขาเปิดโทรศัพท์มือถือให้เมษาดูข้อความและรูปภาพนั้น เมษากลั้นหายใจ จ้องมองรูปภูด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ความกลัวเข้าเกาะกุมหัวใจเธออย่างรวดเร็ว
"พวกเขา… พวกเขาจะทำอะไรภู" เมษาถามเสียงสั่น
"ผมไม่รู้" อัคคีตอบ "แต่ผมรู้ว่าเราต้องระวังตัวให้มากขึ้นกว่าเดิม"
พวกเขาพยายามตั้งสติ คุยกันถึงแผนการต่างๆ ที่จะปกป้องภู แต่ในใจของทั้งคู่ก็เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
ในขณะเดียวกัน ที่อื่นอีกแห่งหนึ่ง กลุ่มคนปริศนาที่เรียกตัวเองว่า 'เงา' กำลังประชุมลับกันอย่างเคร่งเครียด
"แผนการแรกได้ผลตามที่คาดไว้" ชายคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "การยื่นฟ้องคดีที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจเก่าของตระกูลเวชกุล ทำให้พวกมันวุ่นวายกับการจัดการปัญหาภายนอก"
"แต่เป้าหมายหลักของเราไม่ใช่การทำลายธุรกิจ" หญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่หัวโต๊ะกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "เป้าหมายของเราคือการพรากสิ่งที่พวกมันรักที่สุดไป"
"แล้ว… การส่งข้อความคุกคามพร้อมรูปถ่ายของเด็กนั่นล่ะครับ" ชายอีกคนถาม "เรามั่นใจได้อย่างไรว่ามันจะได้ผล"
"เราได้สังเกตการณ์ครอบครัวของอัคคีมานานแล้ว" หญิงสาวตอบ "เรารู้ว่าภูคือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของพวกเขา การได้เห็นเด็กคนนั้นตกอยู่ในอันตราย จะทำให้พวกมันอ่อนแอลง และยอมทำตามที่เราต้องการ"
"แล้วถ้าพวกมันไม่ยอมทำตามข้อเสนอของเราล่ะ" ชายคนแรกถาม
"ถ้าเป็นเช่นนั้น…" หญิงสาวกล่าวด้วยรอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัว "เราก็จำเป็นต้อง 'เร่ง' ให้พวกมันตัดสินใจ"
แผนการของ 'เงา' คือการใช้ภูเป็นเครื่องมือในการต่อรองกับอัคคี พวกเขาต้องการบางสิ่งบางอย่างที่อัคคีครอบครองอยู่ ซึ่งเป็นความลับที่ถูกซ่อนเร้นมานาน และการเปิดโปงความจริงครั้งที่แล้ว ทำให้พวกเขาตระหนักว่าอัคคีคือคนที่กุมความลับนั้นไว้
ในวันต่อมา เรื่องราวก็เริ่มบานปลาย เมื่อมีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่ว ว่าอัคคีกำลังมีปัญหาทางการเงินอย่างหนัก และกำลังจะสูญเสียธุรกิจทั้งหมดไป ข่าวลือเหล่านี้ถูกปล่อยออกมาอย่างจงใจ เพื่อบั่นทอนชื่อเสียงและความน่าเชื่อถือของเขา
เมษาพยายามปลอบโยนอัคคี แต่เธอก็อดเป็นห่วงภูไม่ได้ เธอคอยเฝ้าดูภูอยู่ตลอดเวลา ไม่ยอมคลาดสายตา
"คุณอัคคีคะ" เมษาเอ่ยขึ้นขณะที่เธอกำลังป้อนข้าวภู "ฉันว่าเราควรจะพาภูไปหลบที่อื่นก่อนดีไหมคะ"
"ผมก็คิดเหมือนกัน" อัคคีตอบ "แต่เราจะพาเขาไปที่ไหนได้ ที่ที่จะปลอดภัยที่สุดสำหรับเขา"
ในขณะที่พวกเขากำลังครุ่นคิดหาทางออก ก็มีเสียงกริ่งประตูหน้าบ้านดังขึ้น
อัคคีและเมษามองหน้ากันด้วยความระแวง เขาเดินไปที่ประตูอย่างระมัดระวัง เมื่อมองผ่านตาแมว สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจเต้นแรง
ชายชุดดำสองคนยืนรออยู่ที่หน้าประตู พร้อมกับชายอีกคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของพวกเขา ชายคนนั้นมีท่าทางเย็นชา ดวงตาคมกริบราวกับจะมองทะลุเข้าไปในใจ
อัคคีสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเปิดประตูออก
"มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ" อัคคีถามเสียงเรียบ
ชายที่ดูเป็นหัวหน้า ยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "เรามาเพื่อคุยเรื่องข้อเสนอของเรา"
"ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร" อัคคีตอบอย่างมีเลศนัย
"อย่าทำเป็นไม่รู้เรื่องเลยน่า" ชายคนนั้นกล่าว "เรามีสิ่งที่สำคัญมากที่อยากจะขอจากคุณ และเราก็มี 'สิ่งค้ำประกัน' ที่จะทำให้คุณยอมทำตาม"
เขากระดิกนิ้วเรียก ชายชุดดำคนหนึ่งก็ยื่นโทรศัพท์มือถือมาให้ อัคคีมองเห็นภาพที่ปรากฏบนหน้าจอ… เป็นภาพของภูที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงในห้องที่ไม่คุ้นเคย
หัวใจของอัคคีราวกับถูกบีบจนแหลกละเอียด
"ภู!" เมษาอุทานเสียงหลง เธอพยายามจะวิ่งออกไป แต่ถูกอัคคีรั้งไว้
"นี่มันหมายความว่ายังไง!" อัคคีตะคอก
"หมายความว่า… ถ้าคุณไม่ยอมทำตามข้อเสนอของเรา" ชายคนนั้นกล่าว "ลูกชายของคุณ… อาจจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีก"
"พวกแกต้องการอะไร!" อัคคีถามเสียงเกรี้ยวกราด
"เราต้องการ 'ของบางอย่าง'" ชายคนนั้นกล่าว "และเราเชื่อว่า… คุณรู้ดีว่ามันคืออะไร"
อัคคีและเมษามองหน้ากัน ความลับบางอย่างที่พวกเขาพยายามจะเก็บซ่อนไว้ มันกำลังจะถูกเปิดเผย และมันกำลังจะกลายเป็นดาบสองคมที่จะเล่นงานพวกเขา
"ผมจะให้เวลาคุณคิด" ชายคนนั้นกล่าว "ภายใน 24 ชั่วโมง ถ้าคุณยังไม่ติดต่อกลับมา… เราคงต้อง 'จัดการ' กับเด็กนั่นเอง"
เมื่อพูดจบ ชายทั้งสามก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้อัคคีและเมษายืนอึ้งอยู่กับความจริงอันโหดร้าย
การทดสอบครั้งใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และมันอันตรายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ความรักของพวกเขาจะต้องเผชิญกับการทดสอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต เมื่อมีใครบางคนกำลังพยายามจะพราก 'ภู' อันเป็นที่รักของพวกเขาไปอย่างถาวร
อัคคีหันไปมองเมษา ดวงตาของเขามีทั้งความโกรธ ความกังวล และความมุ่งมั่น
"เราต้องทำอะไรสักอย่าง" อัคคีกล่าวเสียงหนักแน่น "เราจะปล่อยให้เรื่องนี้มันเกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด"
แต่ในขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรต่อ ทันใดนั้นเอง…
เสียงโทรศัพท์ของเมษาดังขึ้น!
หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้า… เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
เมษากดรับสายด้วยความลังเล
"ฮัลโหล"
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น… เสียงที่ทำให้เมษาแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น
"เมษา… นี่ฉันเอง… พี่แพรว…"
คนนั้นอันตราย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก