“น้องน้ำ… หนูสบายดีไหมลูก” เสียงของพิมพ์อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเธอเอ่ยถามถึงเด็กน้อยที่เธอเพิ่งจะรับมาดูแล ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยที่เอ่อล้น
“สบายดีค่ะพี่พิมพ์” เสียงเล็กๆ ตอบกลับมาอย่างร่าเริง เธอปีนป่ายขึ้นมาบนตักของพิมพ์ แล้วอิงแอบ ใบหน้าเล็กๆ ซบลงกับไหล่ของพิมพ์อย่างออดอ้อน
พิมพ์กอดเด็กน้อยไว้แน่น รู้สึกถึงความสุขเล็กๆ ที่ค่อยๆ เติมเต็มหัวใจที่เคยว่างเปล่าของเธอ มันเป็นความสุขที่แตกต่างจากความรักที่เธอเคยมีให้กรณ์ ความรักครั้งนั้นมันร้อนแรง เต็มไปด้วยความคาดหวังและความเจ็บปวด แต่ความรักที่เธอมีให้เด็กน้อยคนนี้ มันบริสุทธิ์ อบอุ่น และเต็มไปด้วยความรู้สึกของการเป็นผู้ให้
“พี่พิมพ์… วันนี้พี่พิมพ์จะพาหนูไปเที่ยวไหนคะ” เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมาถาม ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับ
“วันนี้เราจะไปทำธุระให้เสร็จก่อนนะลูก แล้วเดี๋ยวเราค่อยไปเที่ยวกัน” พิมพ์ลบผมบนหน้าผากของเด็กน้อยเบาๆ “หนูอยากไปที่ไหนเป็นพิเศษไหม”
“หนูอยากไปสวนสัตว์ค่ะ!” เด็กน้อยร้องบอกอย่างตื่นเต้น “หนูอยากเห็นพี่หมี พี่สิงโต”
พิมพ์ยิ้ม “ได้เลยจ้ะ วันนี้เราจะไปสวนสัตว์กัน”
เธอพาเด็กน้อยมาที่บ้านของเธอ ซึ่งเป็นบ้านหลังเล็กๆ ที่เธอเช่าไว้ใกล้ๆ กับสถานสงเคราะห์เด็ก หลังจากจัดการเอกสารต่างๆ เรียบร้อยแล้ว เธอก็พยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่ พร้อมๆ กับการดูแลเด็กน้อยอย่างเต็มที่
ในขณะเดียวกัน ที่บริษัทของกรณ์ บรรยากาศก็ตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด กรณ์ยังคงพยายามติดต่อพิมพ์ แต่ก็ไม่เคยสำเร็จ เขาส่งข้อความไปหา เธอก็ไม่อ่าน เขาโทรไป เธอก็ไม่รับสาย เขาไปหาที่บาร์ เธอก็ไม่ยอมพบ
“คุณกรณ์คะ” เลขาฯ สาวเดินเข้ามาในห้องทำงาน “มีผู้หญิงคนหนึ่งค่ะ มาขอพบคุณกรณ์”
“ใคร?” กรณ์ถามโดยไม่เงยหน้าจากกองเอกสาร
“เธอ… เธอพาเด็กน้อยมาด้วยค่ะ” เลขาฯ ตอบอย่างลังเล
กรณ์เงยหน้าขึ้นมาทันที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย “เด็กน้อย? ผู้หญิงคนนั้น… ใช่พิมพ์ไหม?”
“ไม่ใช่ค่ะ… เธอไม่ใช่คุณพิมพ์” เลขาฯ ตอบ “แต่… เธอมีเด็กน้อยที่น่ารักมากมาด้วยค่ะ”
ความสงสัยของกรณ์ทวีคูณขึ้น เขาโบกมือให้เลขาฯ พาผู้หญิงคนนั้นเข้ามา
หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องทำงานของกรณ์ เธอเป็นหญิงสาวรูปร่างหน้าตาธรรมดา แต่แววตาของเธอฉายความอ่อนโยน และที่สำคัญ… เธออุ้มเด็กน้อยคนหนึ่งมาด้วย เด็กน้อยคนนั้นมีใบหน้ากลมๆ ผมหยิกเล็กน้อย ผิวขาวเนียน ดวงตากลมโตสีน้ำตาลสดใส จมูกโด่งรับกับปากบางน่ารัก…
กรณ์มองเด็กน้อยคนนั้นด้วยความตกตะลึง เขาไม่เคยเห็นเด็กน้อยคนไหนที่มีใบหน้าเหมือน… เหมือนกับ…
“คุณ…” กรณ์เอ่ยเสียงตะกุกตะกัก เขาไม่รู้จะพูดอะไรออกไป “คุณเป็นใครครับ แล้วเด็กคนนี้… ใครครับ?”
หญิงสาวมองเขาด้วยรอยยิ้มบางๆ “ดิฉันชื่อ ‘น้ำใส’ ค่ะ เป็นเจ้าหน้าที่จากสถานสงเคราะห์เด็ก”
“สถานสงเคราะห์…” กรณ์พึมพำ ใบหน้าของเขาเริ่มซีดลง
“ส่วนเด็กน้อยคนนี้…” น้ำใสอุ้มเด็กน้อยมาวางบนแขนอย่างนุ่มนวล “เขาชื่อ ‘น้องน้ำ’ ค่ะ”
“น้องน้ำ…” กรณ์ทวนคำ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและตกใจอย่างที่สุด เขาจ้องมองไปยังเด็กน้อยคนนั้นอย่างไม่กะพริบตา
เด็กน้อยน้องน้ำ มองมาที่กรณ์ด้วยความสงสัย เขาเอื้อมมือเล็กๆ ออกมา เหมือนจะอยากสัมผัสใบหน้าของเขา
“เขา… หน้าเหมือนใครครับ” กรณ์ถามเสียงสั่นเครือ
น้ำใสยิ้มบางๆ “เขาหน้าเหมือนคุณกรณ์มากเลยค่ะ”
คำพูดนั้นทำเอากรณ์แทบจะยืนไม่อยู่ เขาหายใจติดขัด สมองขาวโพลนไปหมด ภาพของพิมพ์ในอดีต ภาพใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดแวบเข้ามาในหัว
“นี่มัน… นี่มันเป็นไปได้อย่างไร…” เขาพึมพำออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“คุณกรณ์… รู้จักน้องน้ำมาก่อนหรือคะ” น้ำใสถามอย่างสงสัย
กรณ์ส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “ไม่… ผมไม่รู้จัก”
“อ้าว… นึกว่าคุณกรณ์จะรู้จักค่ะ” น้ำใสพูดพลางหัวเราะเบาๆ “เพราะน้องน้ำเป็นเด็กที่น่ารักมาก และมีคนมาขอรับเป็นบุตรบุญธรรมเยอะเลยค่ะ แต่… น้องน้ำก็จะชอบมองหาคุณพ่อที่หน้าตาคล้ายๆ คุณกรณ์อยู่เรื่อย”
“คล้าย… คล้ายผม?” กรณ์พูดซ้ำ ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
“ใช่ค่ะ” น้ำใสยืนยัน “เหมือนคุณพ่อของเขาเลย”
“พ่อ… ของเขา…?” กรณ์เอ่ยคำนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา หัวใจของเขาเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก
เขาเคยคิดว่าเขาได้สูญเสียทุกอย่างไปแล้ว เขาเคยคิดว่าเขาไม่มีวันได้พบพิมพ์อีก แต่การปรากฏตัวของเด็กน้อยคนนี้… เด็กที่หน้าตาเหมือนเขาเหลือเกิน… มันทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยเข้าใจ พังทลายลง
“คุณกรณ์… เป็นอะไรไปคะ” น้ำใสเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง
กรณ์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่จ้องมองไปยังเด็กน้อยน้องน้ำ สายตาของเขาเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่ไม่สามารถหาคำตอบได้
เด็กน้อยน้องน้ำ ยิ้มให้กับเขา ยิ้มที่เหมือนรอยยิ้มของเขาตอนเด็กๆ ยิ้มที่ทำให้หัวใจของกรณ์บีบรัดอย่างรุนแรง
“น้องน้ำ… หนู… หนูอยากเจอ… คุณพิมพ์ไหมจ๊ะ” น้ำใสถามน้องน้ำ
เด็กน้อยพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “อยากเจอค่ะ! หนูคิดถึงพี่พิมพ์”
“คุณพิมพ์… เธออยู่ที่ไหนครับ” กรณ์ถามเสียงแหบพร่า
“คุณพิมพ์… เธอย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังเล็กๆ แถวนี้ค่ะ” น้ำใสบอก “เธอรับน้องน้ำมาดูแล”
“รับ… มาดูแล…” กรณ์แทบจะยืนไม่อยู่ คำพูดของน้ำใสเหมือนมีดกรีดลงบนแผลที่ยังไม่ทันจะหายดี
เขาไม่เข้าใจ… พิมพ์รับเด็กน้อยคนนี้มาดูแล? แล้วเด็กคนนี้… เป็นลูกของใคร? แล้วทำไม… ทำไมเขาถึงได้รู้สึกเหมือนเด็กคนนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขา?
“คุณกรณ์… คุณดูไม่ค่อยสบายเลยนะคะ” น้ำใสสังเกตเห็นความผิดปกติของกรณ์
กรณ์ส่ายหน้า เขาพยายามรวบรวมสติ “ไม่… ผมสบายดี”
แต่ในใจของเขา กำลังเกิดพายุลูกใหญ่ซัดกระหน่ำ เขาไม่รู้ว่าความจริงแล้วเกิดอะไรขึ้น เขาไม่รู้ว่าเด็กน้อยคนนี้เกี่ยวข้องกับเขาและพิมพ์อย่างไร
แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัด… คือเขาจะต้องหาคำตอบให้ได้… และเขาจะต้องตามหาพิมพ์ให้เจอ…
คนนั้นฟิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก