"หนูชื่อ... น้ำหวานค่ะ" เสียงเล็กๆ นั้นดังขึ้นมาพร้อมกับดวงตาแป๋วที่มองมาที่เขา กรณ์แทบหยุดหายใจไปชั่วขณะ ใบหน้าเล็กๆ นั้น ดวงตาคู่นั้น... มันช่างคุ้นตาเหลือเกิน ราวกับเงาสะท้อนของใครบางคนที่เขาเคยรู้จัก แต่ก็ไม่ใช่เสียทีเดียว
การปรากฏตัวของเด็กหญิงตัวน้อยนามว่า "น้ำหวาน" ในชีวิตที่แสนจะวุ่นวายของพิมพ์ สร้างความปั่นป่วนที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน หญิงสาวที่เคยปิดกั้นหัวใจตัวเอง พยายามซ่อนเร้นอดีตอันขมขื่นจากสายตาคนรอบข้าง ต้องมาเผชิญหน้ากับความจริงที่มาในรูปแบบของดวงตาใสซื่อและรอยยิ้มที่ไร้เดียงสา กรณ์เองก็เช่นกัน ความรู้สึกที่อัดอั้นมานานนับสิบปี เริ่มถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้ง เพียงแค่ได้เห็นเด็กน้อยคนนี้
วันเวลาที่พิมพ์ต้องดูแลน้ำหวานไปพลางๆ ในระหว่างที่รอการติดต่อจากสถานสงเคราะห์ เป็นไปอย่างยากลำบาก แต่ในความยากลำบากนั้น กลับมีบางสิ่งบางอย่างที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาในหัวใจของเธอ สิ่งนั้นคือความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ โดยที่เธอเองก็ไม่ทันรู้ตัว
"น้ำหวานอยากกินไอติมค่ะ" เสียงเล็กๆ เอ่ยขึ้นขณะที่พิมพ์กำลังนั่งทำงานเอกสารบนโต๊ะในห้องนั่งเล่นของอพาร์ตเมนต์ที่เธอเช่าไว้ชั่วคราว เธอเงยหน้าขึ้นมองเด็กน้อยที่นั่งเล่นตุ๊กตาอยู่บนพื้น พิมพ์ถอนหายใจเบาๆ
"ตอนนี้พิมพ์ยังยุ่งอยู่นะลูก เดี๋ยวเย็นๆ ค่อยไปซื้อให้ได้ไหม"
"แต่... น้ำหวานอยากกินตอนนี้" น้ำเสียงของเด็กน้อยเริ่มสั่นเครือ ดวงตาเริ่มคลอไปด้วยน้ำใสๆ พิมพ์ใจอ่อนยวบยาบขึ้นมาทันที เธอวางปากกาลงแล้วยิ้มให้เด็กน้อย
"โอเคๆ เดี๋ยวไปซื้อให้ แต่อย่าร้องไห้นะคะ"
การได้ใช้เวลาอยู่กับน้ำหวาน ทำให้พิมพ์ได้สัมผัสกับความรู้สึกที่เธอเคยคิดว่ามันจางหายไปจากชีวิตของเธอแล้ว ความรัก ความห่วงใย ความอดทน อารมณ์เหล่านี้ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาอีกครั้งในหัวใจของเธอ เธอเริ่มเข้าใจความรู้สึกของแม่ที่ต้องเสียสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อลูก
ขณะเดียวกันที่บริษัทของกรณ์ บรรยากาศก็ไม่ได้ราบรื่นนัก กรณ์ที่เคยจดจ่ออยู่กับงานเสมอมา เริ่มมีอาการเหม่อลอย เขาพยายามทำความเข้าใจความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อน้ำหวาน และที่สำคัญกว่านั้นคือความรู้สึกที่มีต่อพิมพ์
"คุณกรณ์คะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ" เลขาฯ สาวเดินเข้ามาถาม เมื่อเห็นเจ้านายจ้องออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย
"เปล่า... ไม่มีอะไร" กรณ์ตอบเสียงแหบพร่า เขาพยายามสะบัดความคิดออกจากหัว แต่ภาพใบหน้าเล็กๆ ของน้ำหวานก็ยังคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำ
วันหนึ่ง ในขณะที่พิมพ์กำลังจะพาไปซื้อไอติมตามที่สัญญาไว้กับน้ำหวาน โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
"สวัสดีค่ะ" พิมพ์รับสาย
"สวัสดีครับ คุณพิมพ์ใช่ไหมครับ ผมกรณ์ครับ" เสียงทุ้มคุ้นหูทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง
"มีอะไรคะ คุณกรณ์" น้ำเสียงของเธอเย็นชา แต่ในใจกลับมีคลื่นความรู้สึกที่ปั่นป่วน
"ผม... ผมอยากจะขอคุยกับคุณหน่อยครับ เรื่องน้ำหวาน"
พิมพ์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง "เรื่องน้ำหวาน? คุณมีอะไรจะพูดกับฉันเรื่องเด็กคนนั้น"
"ผม... ผมอยากจะช่วยครับ คุณพิมพ์ดูเหนื่อยมากเลย ผมเห็นคุณดูแลน้ำหวานมาหลายวันแล้ว ผม... ผมอยากให้คุณพักบ้าง"
น้ำเสียงของกรณ์ฟังดูจริงจังผิดปกติ ทำให้พิมพ์รู้สึกประหลาดใจ "คุณกรณ์... คุณกำลังจะบอกอะไรฉัน"
"ผม... ผมอยากจะขอรับน้ำหวานไปดูแลสักระยะหนึ่งครับ คุณพิมพ์จะได้มีเวลาพักผ่อน และผม... ผมเองก็อยากจะทำความรู้จักกับน้ำหวานให้มากกว่านี้"
คำพูดของกรณ์ทำเอาพิมพ์อึ้งไปหมด เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะเสนอตัวเข้ามาช่วย ยิ่งไปกว่านั้นคือการอยากดูแลน้ำหวาน "คุณกรณ์... คุณทำแบบนี้ทำไม"
"ผม... ผมไม่รู้เหมือนกันครับ แค่เห็นน้ำหวานแล้ว... ผมรู้สึกผูกพันอย่างประหลาด" กรณ์ยอมรับความรู้สึกที่แท้จริง เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้รู้สึกเช่นนั้นกับเด็กน้อยที่เพิ่งเจอกันไม่กี่วัน
พิมพ์เงียบไป เธอพิจารณาคำพูดของกรณ์อย่างรอบคอบ เธอเหนื่อยจริงๆ เธอต้องการเวลาพักผ่อน และการมีกรณ์เข้ามาช่วยดูแลน้ำหวาน อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดในเวลานี้
"แต่... คุณกรณ์ คุณจะดูแลเด็กคนหนึ่งได้อย่างไร"
"ผมจะพยายามครับ... ผมจะขอให้คุณช่วยแนะนำผมด้วย" กรณ์รีบตอบ เขากลัวว่าพิมพ์จะปฏิเสธ
"ก็ได้ค่ะ... ฉันจะให้โอกาสคุณ แต่ถ้าคุณทำไม่ได้..."
"ผมจะทำได้ครับ คุณพิมพ์ ผมสัญญา" กรณ์รีบตัดบท เขาไม่อยากให้พิมพ์คิดว่าเขาไม่จริงจัง
การตัดสินใจครั้งนี้ของพิมพ์ ทำให้เธอได้เห็นอีกด้านหนึ่งของกรณ์ ชายหนุ่มที่เคยทำร้ายหัวใจเธออย่างแสนสาหัส กลับแสดงความอ่อนโยนและความห่วงใยออกมาอย่างไม่คาดคิด
เมื่อกรณ์มารับน้ำหวานไปดูแล บรรยากาศในบ้านของเขาก็เปลี่ยนไปทันที จากที่เคยเงียบเหงา ก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง กรณ์พบว่าตัวเองมีความสุขอย่างประหลาดกับการได้อยู่กับน้ำหวาน เขาหัวเราะไปกับเสียงหัวเราะของเด็กน้อย เล่นตุ๊กตาไปกับเธอ และเล่านิทานก่อนนอนให้เธอฟัง
"คุณพ่อครับ น้ำหวานอยากกินนม" น้ำหวานเอ่ยขึ้นขณะที่กรณ์กำลังจะพาเธอเข้านอน
"ครับลูก พ่อจะไปเอานมให้" กรณ์อุ้มน้ำหวานมาที่ห้องนั่งเล่น แล้วเปิดตู้เย็นเพื่อเอานม
ขณะที่กำลังจะเทนมใส่แก้ว สายตาของกรณ์ก็เหลือบไปเห็นกล่องไม้เก่าๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นวางของ เขาสงสัยจึงหยิบออกมาดู
"นี่มันอะไรครับน้ำหวาน"
"ไม่รู้ค่ะ... ของคุณแม่คะ" น้ำหวานตอบเสียงเบา
กรณ์เปิดกล่องไม้ออกมา ข้างในเต็มไปด้วยรูปถ่ายเก่าๆ และจดหมายหลายฉบับ เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู เป็นรูปของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังอุ้มเด็กทารกน้อยอยู่ ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้น... มันช่างคุ้นตาเหลือเกิน
"นี่มัน... พิมพ์?" กรณ์อุทานออกมาด้วยความตกใจ เขาค่อยๆ หยิบรูปถ่ายใบอื่นๆ ขึ้นมาดู ทุกรูปคือพิมพ์... พิมพ์ในอดีตที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
ความรู้สึกประหลาดที่เกิดขึ้นกับเขาตั้งแต่แรกเจอ ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงรู้สึกผูกพันกับเด็กน้อยคนนี้มากมายนัก และตอนนี้ เมื่อได้เห็นรูปถ่ายเหล่านี้ เขาก็เริ่มสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างพิมพ์กับน้ำหวาน
"น้ำหวาน... หนูจำแม่ได้ไหม" กรณ์ถามเสียงสั่นเครือ
น้ำหวานมองหน้ากรณ์อย่างงุนงง "จำได้ค่ะ... แม่พิมพ์"
คำตอบของน้ำหวาน ทำให้หัวใจของกรณ์บีบรัดอย่างแรง เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน ความรู้สึกที่เคยถูกปกปิดมานานนับสิบปี กำลังจะถูกเปิดเผยอีกครั้ง
คนนั้นฟิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก