“ทำไมคุณถึงทำแบบนั้นคะกรณ์”
เสียงของพิมพ์สั่นเครือ แทบจะไร้เรี่ยวแรงที่จะเอ่ยถามออกไป ดวงตาแดงก่ำจ้องมองใบหน้าของคนที่เคยทำให้หัวใจเธอแตกสลาย ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นย้อนกลับมาซ้ำๆ ราวกับฝันร้ายที่ไม่มีวันจบสิ้น ความทรงจำที่เธอพยายามจะลืมเลือนไปตลอดสิบปีกลับถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
กรณ์ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเธอ แววตาที่เคยเย็นชาฉายแววเจ็บปวดและสำนึกผิดอย่างเห็นได้ชัด เขาก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปอีกครั้ง
“พิมพ์… ผมขอโทษ” เสียงของเขาแหบพร่า เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น “ผมรู้ว่าคำขอโทษมันน้อยเกินไป แต่มันคือทั้งหมดที่ผมมีตอนนี้”
พิมพ์ได้แต่หลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม ภาพของเขาที่ยืนอยู่กับผู้หญิงคนนั้นในอ้อมกอด ใบหน้าที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ที่มีให้เธอ มันยังคงฝังแน่นอยู่ในใจ
“น้อยไป? มันน้อยเกินไปจริงๆ ค่ะ คุณทิ้งฉันไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปล่อยให้ฉันต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดทั้งหมดเพียงลำพัง”
“ผมรู้… ผมมันเห็นแก่ตัว ผมมันโง่เง่า” กรณ์ทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเธอ มือหนาค่อยๆ ยกขึ้นประคองใบหน้าของเธอไว้ “ผมไม่เคยลืมคุณเลยแม้แต่วันเดียว พิมพ์ ผมคิดถึงคุณตลอดเวลา”
“แล้วทำไม… ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนั้น” พิมพ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด
กรณ์หลับตาลงแน่น ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับอดีตที่เลวร้ายที่สุดของตัวเอง “มันมีความลับ… ความลับที่ผมไม่อาจบอกใครได้ในตอนนั้น มันเป็นเงื่อนไข… เงื่อนไขที่บีบคั้นให้ผมต้องทำในสิ่งที่ผมไม่อยากทำที่สุดในชีวิต”
“ความลับ?” พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองเขา ปนเปไปด้วยความสงสัยและความเจ็บปวด “ความลับอะไรที่มันสำคัญกว่าความรู้สึกของฉันนักหนา”
“มันเป็นเรื่องของธุรกิจ… เรื่องของครอบครัวผม… ผมถูกบีบบังคับ… ถ้าผมไม่ทำตาม… ทุกอย่างจะพังทลาย” กรณ์เล่าด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะกระซิบ “ผมต้องเลือก… ระหว่างคุณ… กับครอบครัวของผม”
พิมพ์นิ่งเงียบไป เธอมองเข้าไปในดวงตาของกรณ์ พยายามหาความจริงในคำพูดของเขา แม้จะยังคงมีรอยร้าวของความเจ็บปวด แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ซื่อสัตย์จากเขา
“คุณ… คุณถูกบีบบังคับ?”
“ใช่… ผมถูกบีบบังคับอย่างแสนสาหัส ผมไม่มีทางเลือกอื่นเลยในตอนนั้น พิมพ์… ผมขอโทษจริงๆ” กรณ์กุมมือของเธอไว้แน่น “ผมยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้คุณกลับคืนมา”
น้ำตาของพิมพ์ยังคงไหล แต่คราวนี้มันเป็นน้ำตาที่ผสมปนเปไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความเจ็บปวดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ และความหวังเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
“คุณ… คุณเคยมีความรู้สึกให้ฉันบ้างไหมคะ” เธอถามเสียงเบา
กรณ์เงยหน้าขึ้นมองเธอทันที แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรักที่ร้อนแรง “พิมพ์… ผมรักคุณ ผมรักคุณมาตลอด ผมรักคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ… และผมจะรักคุณตลอดไป”
คำพูดนั้นเหมือนกับยาที่ค่อยๆ สมานแผลในใจของพิมพ์ เธอมองเห็นความจริงใจในแววตาของเขา ความเจ็บปวดที่เคยกัดกินใจมาตลอดสิบปีเริ่มคลี่คลายลง
“ฉัน… ฉันไม่รู้จะเชื่อคุณได้ยังไง”
“ให้เวลาผมนะครับ พิมพ์… ให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง” กรณ์บีบมือเธอเบาๆ “ผมจะไม่ปล่อยมือคุณไปไหนอีกแล้ว”
พิมพ์มองออกไปนอกหน้าต่าง สองปีที่ผ่านมา เธอพยายามสร้างชีวิตใหม่ สร้างความเข้มแข็งให้ตัวเอง เธอกลายเป็นบาร์เทนเดอร์ที่เข้มแข็ง ทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูตัวเอง และพยายามลืมอดีตที่เจ็บปวด
แต่การกลับมาพบกรณ์อีกครั้ง มันเหมือนเป็นการเปิดบาดแผลเก่าให้ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้… เธอไม่ได้อยู่คนเดียว
“ฉัน… ฉันเหนื่อยเหลือเกินกรณ์”
“ผมรู้… ผมจะอยู่ตรงนี้ข้างๆ คุณเอง” กรณ์พูดพร้อมกับค่อยๆ ดึงเธอเข้ามากอด “ผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดอีกแล้ว”
ร่างของพิมพ์ซบลงบนอกของกรณ์ เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น และความมั่นคงที่เธอโหยหามาตลอด
“คุณ… คุณจะเก็บความลับของฉันไว้ไหมคะ” พิมพ์ถามเสียงอู้อี้
“แน่นอน… ความลับของคุณ คือความลับของผม” กรณ์ตอบอย่างหนักแน่น “ผมจะปกป้องคุณด้วยชีวิต”
เมื่อพิมพ์ได้ยินเช่นนั้น เธอก็รู้สึกถึงความวางใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ บาดแผลที่เคยลึกมาก ค่อยๆ ถูกเยียวยาด้วยความรักและการยอมรับจากคนที่เธอเคยเกลียดชัง
“ขอบคุณนะคะกรณ์”
“ไม่เป็นไรครับ… แค่คุณอยู่ตรงนี้กับผม ผมก็มีความสุขที่สุดแล้ว”
กรณ์ค่อยๆ ปล่อยมือออกจากเธอ แต่เขาก็ยังคงยืนอยู่ใกล้ๆ ดวงตาของเขามองสำรวจใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน ราวกับจะจดจำทุกรายละเอียด
“พรุ่งนี้… ผมอยากให้คุณไปทานข้าวกับผม” กรณ์เอ่ยขึ้น “ผมอยากเล่าทุกอย่างให้คุณฟังอย่างละเอียด”
พิมพ์ลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของกรณ์ เธอก็ตัดสินใจ
“ค่ะ… ฉันจะไป”
กรณ์ยิ้มอย่างอ่อนโยน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวัง
“ขอบคุณนะครับ พิมพ์”
เขาค่อยๆ ดึงมือของเธอขึ้นมาจูบเบาๆ เป็นการกระทำที่อ่อนโยนและจริงใจ จนพิมพ์สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่เขาไม่เคยแสดงออกมาก่อน
“ฉัน… ฉันอยากให้คุณรู้ว่า… การได้ยินคำว่า ‘รัก’ จากปากคุณอีกครั้ง… มันมีความหมายกับฉันมาก” พิมพ์พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
“ผมรักคุณนะครับ พิมพ์… และจะรักตลอดไป” กรณ์พูดพร้อมกับกอดเธอเบาๆ อีกครั้ง
ในอ้อมกอดนั้น พิมพ์รู้สึกถึงความสงบที่แท้จริง บาดแผลในอดีตที่เคยฉีกกระชากหัวใจเธอ ก็เริ่มค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความรักและการยอมรับที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับอีกครั้ง
เมื่อแสงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง กรณ์ก็ค่อยๆ ผละออกจากเธอ
“ผมต้องไปแล้วนะครับ… แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะครับ”
“ค่ะ”
เมื่อกรณ์เดินจากไป พิมพ์ก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม สายตาของเธอมองตามหลังเขาไปจนลับตา
เธอรู้ดีว่าเส้นทางที่อยู่ข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป ยังมีอดีตที่ต้องสะสาง ยังมีความลับที่รอการคลี่คลาย แต่ในตอนนี้… สิ่งที่เธอรู้สึกได้ คือความหวัง และความรู้สึกที่หัวใจเธอค่อยๆ กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
เธอเอามือลูบที่หัวใจตัวเองเบาๆ สัมผัสถึงจังหวะที่เต้นแรงขึ้นกว่าเดิม
“คนนั้น… ฟิน” เธอพึมพำกับตัวเองอย่างแผ่วเบา
“นี่คุณ… ยังไม่หายดีใช่ไหม”
เสียงของกวินทร์ดังขึ้นทำลายบรรยากาศที่กำลังจะเข้าสู่ความหวาน กวินทร์ยืนกอดอกมองพิมพ์ที่กำลังนั่งกุมขมับอยู่บนโซฟาในร้าน
“ก็… รู้สึกเหมือนเมื่อคืนฝันร้าย” พิมพ์ตอบเสียงอู้อี้
“เรื่องกรณ์สินะ” กวินทร์นั่งลงข้างๆ “ฉันบอกแล้วว่าเขาต้องกลับมา”
“ฉันไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจดี”
“นั่นสิ… ถ้าเขายังคงเป็นคนเดิมนะ” กวินทร์พูดเสียงเรียบ “แต่ดูเหมือนเขาจะเปลี่ยนไปนะ”
“เขาบอกว่าเขาถูกบีบบังคับ… มีความลับ” พิมพ์เล่าเรื่องราวที่กรณ์บอกเธอ
“ความลับ?” กวินทร์เลิกคิ้ว “ฟังดูน่าสงสัยนะ”
“ฉันก็ว่างั้น” พิมพ์ถอนหายใจ “แต่ฉันก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจจากเขา… มันทำให้ฉันสับสนไปหมด”
“ก็เป็นเรื่องธรรมดา” กวินทร์ตบไหล่เธอเบาๆ “เธอต้องใช้เวลา… แล้วก็ต้องระวังตัวด้วยนะ พิมพ์”
“ขอบคุณนะกวินทร์” พิมพ์หันไปยิ้มให้เพื่อน “ถ้าไม่มีนาย ฉันคงแย่แน่ๆ”
“เรื่องแค่นี้เอง” กวินทร์ยิ้มตอบ “แต่ถ้ามีอะไร… อย่าเก็บไว้คนเดียวล่ะ”
“เข้าใจแล้ว”
พิมพ์เงยหน้ามองเพดาน คิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งใหม่
“มาแล้วเหรอครับ”
เสียงของสมชายดังขึ้นเมื่อพิมพ์เดินเข้ามาในออฟฟิศของกรณ์
“ค่ะ” พิมพ์ตอบเสียงเรียบ
“คุณกรณ์รออยู่นะครับ”
พิมพ์เดินตามสมชายเข้าไปในห้องทำงานของกรณ์ กรณ์กำลังยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบใบหน้าของเขา
“มาแล้วเหรอครับ” กรณ์หันมามองเธอ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า “ทานอะไรมาหรือยัง”
“ยังค่ะ”
“งั้นเราไปทานข้าวกันก่อนนะครับ” กรณ์เดินมาหาเธอ “ผมจองร้านอาหารไว้แล้ว”
พิมพ์มองหน้ากรณ์ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ เธอพยักหน้าตกลง
เมื่อทั้งสองคนกำลังจะก้าวออกจากห้องทำงานนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง
“กรณ์!”
เสียงแหลมของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้ทั้งพิมพ์และกรณ์หันไปมอง
ยืนอยู่ตรงหน้าคือ ‘แพรว’ หญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นคู่แข่งหัวใจของพิมพ์ แพรวยืนมองพิมพ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“คุณ… มาทำอะไรที่นี่” แพรวถามพิมพ์ด้วยน้ำเสียงเย็นชา
พิมพ์ยังไม่ทันได้ตอบ กรณ์ก็เดินไปยืนขวางหน้าพิมพ์ทันที
“เธอมาทำอะไรที่นี่ แพรว” กรณ์ถามเสียงเข้ม
“ฉันมาหาคุณค่ะ” แพรวพูดพร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้กรณ์ “ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ”
กรณ์รับซองเอกสารมา เปิดออกดูอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเริ่มซีดลงเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน
“นี่มัน… เป็นไปไม่ได้” กรณ์อุทานออกมา
แพรวยิ้มมุมปากอย่างมีชัย “เป็นไปได้ค่ะ… แล้วก็เป็นความจริงด้วย”
พิมพ์มองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างงุนงง เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
“เกิดอะไรขึ้นคะกรณ์” พิมพ์ถาม
กรณ์เงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“คุณ… คุณต้องไปกับผมเดี๋ยวนี้” กรณ์จับมือพิมพ์ไว้แน่น “เรามีเรื่องที่ต้องจัดการ”
พิมพ์ไม่ทันได้เอ่ยอะไร แพรวก็พูดแทรกขึ้นมา “ไหนคะ… ความลับที่คุณบอกว่ามี… คุณจะให้เธอรู้หรือเปล่า”
กรณ์หันไปมองแพรวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ “อย่ามายุ่งเรื่องของเรา”
“เรื่องของคุณ… มันก็คือเรื่องของฉันด้วย” แพรวพูดพร้อมกับหันไปมองพิมพ์ “คุณรู้ไหมคะ… ว่าเขา… คือคนที่ทำให้ครอบครัวคุณล่มสลาย”
คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ตกใจอย่างมาก เธอหันไปมองกรณ์ด้วยความไม่เชื่อสายตา
“เขา… พูดอะไรน่ะกรณ์”
กรณ์หน้าซีดเผือด เขาพยายามจะอธิบาย แต่แพรวก็พูดแทรกขึ้นมาอีก
“คุณ… คุณคือคนที่ทำให้พ่อของฉัน… ต้องติดคุกใช่ไหม” พิมพ์ถามเสียงสั่นเครือ
กรณ์อ้าปากค้าง เขาไม่รู้จะหาคำไหนมาอธิบาย
“คุณ… คุณทำลายครอบครัวฉัน… แล้วตอนนี้คุณยังจะมาทำลายหัวใจฉันอีกเหรอ” พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด
น้ำตาของพิมพ์ไหลอาบแก้มอีกครั้ง เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
“พิมพ์… ฟังผมนะ” กรณ์พยายามจะเอื้อมมือมาหาเธอ
แต่พิมพ์สะบัดมือออก
“อย่า… อย่ามาจับฉัน”
เธอหันหลังวิ่งออกจากห้องทำงานของกรณ์ไปทันที
“พิมพ์! รอเดี๋ยวก่อน!” กรณ์ตะโกนตามหลังไป
แพรวยืนมองพิมพ์วิ่งจากไปด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก
“คุณ… คุณจะเสียใจ… ที่เลือกเขา” แพรวพูดกับกรณ์ “เพราะความลับที่แท้จริง… มันจะทำให้คุณรู้ว่า… คุณไม่เคยได้อะไรมาเลย”
กรณ์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขารู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดกำลังจะบานปลาย
คนนั้นฟิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก