โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 1,895 คำ
“ใครโทรมาคะ” เสียงของเมขลาถามขึ้นอย่างแผ่วเบา พยายามซ่อนความกังวลที่กำลังคุกคามหัวใจ
กวินไม่ได้ตอบเธอในทันที สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์ แววตาฉายประกายเย็นชาที่ทำให้เมขลาขนลุก เมื่อเขาเห็นรายชื่อผู้โทรเข้ามา มุมปากของเขาก็กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่
“ไม่มีอะไรสำคัญ” เขาตอบเสียงเรียบ ก่อนจะกดรับสาย “ฮัลโหล…มีอะไร”
น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ราวกับกำลังคุยกับคนที่ไม่รู้จัก กวินเดินออกไปนอกห้องทำงาน ปล่อยให้เมขลาอยู่ตามลำพัง เธอได้แต่มองตามหลังเขาไปด้วยความรู้สึกสับสน และเต็มไปด้วยคำถามมากมาย
เธอไม่รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น เธอไม่รู้ว่าชีวิตแต่งงานที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นนี้ จะนำพาเธอไปสู่เส้นทางใด เธอรู้เพียงว่ามันไม่ใช่ความรัก…แต่มันคือการ ‘แลกเปลี่ยน’ ดังที่กวินได้บอกไว้
ไม่นานนัก กวินก็กลับเข้ามาในห้องทำงาน ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉย แต่แววตาดูจะมีความมุ่งมั่นบางอย่างฉายชัด
“ฉันจะจัดการเรื่องเอกสารแต่งงานให้เรียบร้อย” เขาพูด “พรุ่งนี้…เราจะไปจดทะเบียนสมรสกัน”
เมขลาเบิกตากว้าง “พรุ่งนี้? เร็วเกินไปนะคะ”
“ฉันไม่มีเวลามากพอที่จะรอ” กวินตอบเสียงแข็ง “เธอมีเวลาแค่คืนเดียว…ที่จะเตรียมตัว”
เมขลาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธ “ค่ะ” เธอตอบเสียงเบา
“ดี” กวินมองเธออย่างพิจารณา “จำไว้…ชีวิตในบ้านฉัน…เธอต้องทำตามกฎของฉันทุกอย่าง”
เมขลาพยักหน้า “หนูจะพยายามค่ะ”
“พยายาม?” กวินหัวเราะในลำคอ “ฉันไม่ต้องการคำว่า ‘พยายาม’ ฉันต้องการ ‘ทำให้ได้’”
เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธออีกครั้ง ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธออย่างตรงไปตรงมา “ฉันจะให้โอกาสเธอ…พิสูจน์ตัวเอง”
เมขลาไม่เข้าใจความหมายของคำพูดนั้น “พิสูจน์ตัวเอง…เรื่องอะไรคะ”
“เธอจะได้รู้” กวินพูดพลางเอื้อมมือไปสัมผัสผมของเธอเบาๆ “แต่ที่แน่ๆ…ฉันต้องการให้เธอรู้ว่า…เธอคือภรรยาของฉัน…และ…เธอจะต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของฉัน”
คำพูดของเขากระแทกเข้าที่กลางใจของเมขลา เธอรู้สึกราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนอันมองไม่เห็น
“ฉันจะให้คนของฉันไปรับเธอ…เพื่อเตรียมตัวสำหรับงานแต่งงาน” กวินพูดต่อ “อย่าคิดที่จะหนี…เพราะมันไม่มีประโยชน์”
เขาหันหลังเดินไปยังประตูห้องทำงาน “ฉันจะให้คนไปส่งเธอที่บ้าน…เพื่อเก็บของ”
เมขลาได้แต่มองตามหลังเขาไปอย่างเหม่อลอย ภาพของกวินในอดีต…ผู้ชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจ…บัดนี้กลับกลายเป็นคนแปลกหน้าผู้เย็นชาและอำมหิต
รุ่งเช้าวันต่อมา เมขลาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่สับสนและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอจำได้ว่าเมื่อคืนนี้เธอแทบจะไม่ได้นอนเลย ภาพของกวินที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ พร้อมกับแววตาที่เย็นชาและคำพูดที่บาดลึก ยังคงติดตาเธออยู่
เมื่อเธอลงมาข้างล่าง แม่ของเธอก็เข้ามาหาด้วยสีหน้าเป็นห่วง
“เมขลา…ลูกโอเคไหม” แม่ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
เมขลาพยายามฝืนยิ้ม “หนูโอเคค่ะแม่”
“แม่รู้ว่ามันยาก…แต่…แม่ก็ขอบคุณลูกนะ…ที่ยอมทำเพื่อพ่อ”
เมขลาสวมกอดแม่ของเธอแน่น “ไม่ต้องห่วงนะคะแม่ หนูจะผ่านมันไปให้ได้”
ไม่นานนัก รถลีมูซีนสีดำสนิทก็จอดเทียบหน้าบ้านของเธอ คนขับรถก้าวลงมาเปิดประตูให้เธออย่างสุภาพ
“คุณเมขลาครับ ท่านประธานรออยู่ครับ”
เมขลาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวขึ้นรถ เธอหันไปมองแม่ของเธออีกครั้ง ก่อนจะจากไป
ภายในรถ เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังแผ่วเบา เมขลาได้แต่มองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพบ้านเรือนที่ค่อยๆ เลือนหายไป ราวกับกำลังบอกลาชีวิตเก่าของเธอ
เมื่อรถจอดเทียบหน้าคฤหาสน์หรูหราของกวิน เมขลาแทบจะอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง คฤหาสน์หลังนี้ใหญ่โตโอ่อ่าราวกับวัง ราวกับหลุดออกมาจากนิทาน
เธอลงจากรถ และพบกับกวินที่ยืนรอเธออยู่หน้าประตูบ้าน ใบหน้าของเขาดูเรียบเฉย แต่ก็หล่อเหลาจนยากจะละสายตา
“มาแล้วเหรอ” เขาพูดเสียงเรียบ “เข้ามาก่อนสิ”
เมขลาเดินตามกวินเข้าไปในคฤหาสน์ บรรยากาศภายในบ้านดูหรูหราโอ่อ่า แต่กลับแฝงไปด้วยความเย็นชาและเงียบเหงา ราวกับไม่มีใครอาศัยอยู่
“นี่คือบ้านของเธอ…ต่อไป” กวินพูดพลางผายมือไปรอบๆ “เธอจะต้องอยู่ตรงนี้…และทำตามกฎของฉัน”
เมขลาได้แต่มองไปรอบๆ ด้วยความรู้สึกประหลาดใจ เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะมาถึงจุดนี้ได้
“ฉันจะให้แม่บ้านมาแนะนำเธอเรื่องต่างๆ” กวินพูด “ส่วนเธอ…เธอจะต้องทำให้ฉันพอใจ”
เมขลาไม่เข้าใจความหมายของคำว่า ‘ทำให้พอใจ’ แต่เธอก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกไป
“ไปแต่งตัวให้พร้อม” กวินพูด “อีกไม่นาน…เราจะต้องไปจดทะเบียนสมรสกัน”
เมขลาเดินไปยังห้องที่จัดเตรียมไว้ให้เธอ เป็นห้องนอนที่ใหญ่โตและหรูหรา แต่กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกกักขัง
ตลอดทั้งวัน เมขลาต้องเผชิญหน้ากับความเย็นชาและการควบคุมของกวิน เขาคอยสั่งการเธอทุกอย่าง ราวกับเธอเป็นเพียงตุ๊กตาที่เขาจะบังคับไปทางไหนก็ได้
“เธอต้องทำอาหารให้ฉันกิน” กวินสั่ง “และต้องทำให้มันอร่อย”
“เธอต้องดูแลความเรียบร้อยของบ้าน” กวินสั่ง “และอย่าให้มีอะไรผิดพลาด”
“เธอต้องอยู่เคียงข้างฉัน…ในทุกงานสังคม” กวินสั่ง “และต้องแสดงให้ทุกคนเห็นว่า…เธอคือภรรยาของฉัน”
เมขลาได้แต่ทำตามคำสั่งของเขาอย่างว่าง่าย เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธ
เมื่อถึงเวลาจดทะเบียนสมรส เมขลาแต่งตัวด้วยชุดที่กวินเลือกให้ เป็นชุดที่เรียบหรู แต่ก็ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด
ในขณะที่กำลังจะเซ็นเอกสาร กวินก็หันมามองเธอด้วยแววตาที่ดูจะมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่
“จำไว้ให้ดีนะ เมขลา” เขาพูดเสียงเย็น “นี่คือสัญญา…ที่จะผูกมัดเราทั้งคู่”
เมขลาหลับตาลงแน่น เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกตอกย้ำถึงชะตากรรมที่เธอต้องเผชิญ
“และ…ถ้าเธอทำให้ฉันผิดหวัง…” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “…เธอจะต้องชดใช้…อย่างสาสม”
คำพูดของกวินทำให้เมขลาหนาวสั่นไปทั้งตัว เธอไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรต่อไป แต่เธอก็รู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว
เมื่อการจดทะเบียนสมรสสิ้นสุดลง กวินก็หันมามองเธอด้วยรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์
“ยินดีต้อนรับสู่ชีวิตใหม่…คุณนายกวิน” เขาพูดพลางเอื้อมมือมาจับมือเธอ
เมขลาได้แต่มองเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เธอกำลังก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยอันตราย และความลับที่เธอไม่เคยคาดคิด
แต่แล้ว…ขณะที่กวินกำลังจะพาเธอออกจากที่ว่าการอำเภอ…โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นทันที “ขอโทษทีนะเมขลา…ฉันต้องไปจัดการเรื่องด่วน”
เขามองเธอด้วยแววตาที่ดูไม่พอใจ “เธอ…กลับไปที่บ้านก่อน…แล้วรอฉัน”
ก่อนที่เมขลาจะได้เอ่ยอะไร กวินก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เธออยู่ตามลำพัง ท่ามกลางความรู้สึกสับสนและเดียวดาย
เธอไม่รู้ว่าเขาต้องไปจัดการเรื่องอะไรด่วน…แต่เธอก็รู้ดีว่า…ชีวิตของเธอในฐานะภรรยาของประธานบริษัทหนุ่มผู้นี้…จะเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน…และความลับที่น่าสะพรึงกลัว…
ประธานบริษัทกับความลับหนี้รัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก