ตอนที่ 4 — แหวนแต่งงานที่หนักอึ้ง

“คุณเมขลาครับ นี่คือแหวนหมั้นที่ทางบริษัทจัดเตรียมไว้ให้” เสียงราบเรียบของเลขาฯ กวินดังขึ้น พร้อมกับกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มที่ถูกยื่นมาตรงหน้า เมขลาชะงักมือที่กำลังจะเซ็นเอกสารสำคัญ มองของในกล่องด้วยความรู้สึกหลากหลายปะปนกันไป เพชรเม็ดงามระยิบระยับสะท้อนแสงไฟนีออนบนเพดาน ‌แต่ในสายตาของเธอ มันกลับดูเหมือนก้อนน้ำแข็งที่เย็นยะเยือก เย็นยะเยือกเหมือนกับหัวใจของชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอ

กวินนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ทำจากไม้โอ๊คสีเข้มที่ดูภูมิฐานและทรงอำนาจ เขาก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารใบแล้วใบเล่า ไม่แม้แต่จะชายตามองเธอ ราวกับว่าเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ หรือไม่ก็เป็นสิ่งของที่ถูกส่งมาให้เซ็นชื่อเท่านั้น ​การแต่งงานครั้งนี้...มันไม่ใช่ความฝันของเธอ แต่มันคือฝันร้ายที่ถูกบังคับให้ตื่นขึ้นมาเผชิญหน้า

“คุณกวินคะ...” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย พยายามจะเอ่ยทักทาย แต่ก็เหมือนมีบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ “แหวน...”

กวินเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ เพียงชั่วครู่ ‍ก่อนจะกวาดสายตาไปที่แหวนในกล่อง “เซ็นเอกสารให้เสร็จ แล้วเราค่อยว่ากัน” น้ำเสียงของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก ไม่ต่างจากเมื่อห้าปีก่อนเลยสักนิด

ห้าปี... ระยะเวลาที่ยาวนานพอที่จะทำให้คนเราเปลี่ยนแปลงไปได้มากมาย แต่สำหรับกวิน เขาดูเหมือนจะยิ่งแข็งกร้าว ‌เย็นชา และห่างเหินมากขึ้นไปอีก เมขลาจำภาพของเขาในวันนั้นได้ดี ชายหนุ่มที่เคยเปี่ยมไปด้วยความฝันและรอยยิ้มที่อบอุ่น ตอนนี้กลายเป็นประธานบริษัทที่ประสบความสำเร็จ ทว่ากลับเต็มไปด้วยกำแพงที่มองไม่เห็น

เธอหยิบแหวนวงนั้นขึ้นมา สวมมันลงบนนิ้วนางข้างซ้าย มันพอดีอย่างน่าประหลาด ‍ราวกับถูกสร้างมาเพื่อเธอจริงๆ แต่ความรู้สึกที่ได้รับกลับตรงกันข้าม แหวนวงนี้หนักอึ้งเหลือเกิน หนักอึ้งไปด้วยความรู้สึกผิด หนี้สินที่เธอไม่เคยอยากจะก่อ และสัญญาที่ถูกผูกมัดด้วยความจำเป็น

“สวยครับ” เลขาฯ ของกวินเอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อม ​“สมกับจะเป็นแหวนหมั้นของคุณกวินกับคุณเมขลา”

เมขลาฝืนยิ้ม “ขอบคุณค่ะ” เธอพยายามจะไม่มองกวิน แต่สายตาของเธอก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองเขาอยู่ตลอดเวลา แววตาของเขามีบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความเฉยชาเสียทีเดียว มันมีความซับซ้อนบางอย่างซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาเหล่านั้น ราวกับมีพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวอยู่ภายใน

“ผมมีประชุมด่วน” ​กวินลุกขึ้นยืนทันทีที่เซ็นเอกสารใบสุดท้ายเสร็จ “คุณมีอะไรจะถามไหม”

เมขลาเงยหน้าขึ้นมองเขา ความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในท้องเริ่มก่อตัวเป็นคำถาม “คุณ...คุณกำลังจะทำอะไรคะ? ทำไมคุณถึง...ทำแบบนี้?”

กวินเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ยืนกอดอกมองลงมาที่เธอด้วยสายตาที่อ่านยาก “ทำไมคุณถึงคิดว่าผมกำลังจะทำอะไร? เรากำลังจะแต่งงานกัน ​ก็แค่นั้น”

“แต่มันไม่ใช่แค่นั้น! คุณรู้ดี!” เสียงของเมขลาเริ่มสั่นเครือ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ “ห้าปีที่แล้ว คุณทิ้งฉันไปโดยไม่พูดอะไรเลย แล้ววันนี้...วันนี้คุณมาขอฉันแต่งงาน มันมีอะไรมากกว่าแค่การแต่งงานธรรมดาๆ แน่ๆ”

กวินถอนหายใจเบาๆ “คุณคิดมากเกินไปแล้วเมขลา” เขาพูดเน้นคำว่า ‘เมขลา’ ด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาเหมือนเดิม “ผมแค่ต้องการคนที่เหมาะสมมาเป็นภรรยาของผม และคุณก็เหมาะสม”

“เหมาะสม?” คำนี้ดังก้องอยู่ในหูของเมขลา “เหมาะสมในสายตาคุณคืออะไร? ผู้หญิงที่ไร้ทางสู้? ผู้หญิงที่ไม่มีใครเอา? หรือผู้หญิงที่สามารถยอมทุกอย่างที่คุณต้องการ?”

กวินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ผมไม่เคยพูดแบบนั้น”

“แต่คุณกำลังทำมันอยู่! คุณกำลังบังคับฉัน! คุณกำลังใช้หนี้สินของครอบครัวฉันมาบังคับให้ฉันแต่งงานกับคุณ!” เมขลาทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอตะโกนใส่เขา เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความอัดอั้น

บรรยากาศในห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบงันทันที เลขาฯ ของกวินรีบก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง คนอื่นๆ ที่อยู่ในห้องก็รีบหลบสายตา

กวินมองเมขลาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย มันมีความหงุดหงิดฉายชัด แต่ก็มีบางอย่างที่เหมือนจะเจ็บปวดซ่อนอยู่ “หนี้สินของครอบครัวคุณ...ผมก็แค่ช่วยครอบครัวคุณให้พ้นจากปัญหา”

“ช่วย? คุณช่วยด้วยการทำลายชีวิตฉันเหรอคะ? คุณช่วยด้วยการบังคับให้ฉันแต่งงานกับคนที่เคยหักอกฉันอย่างเลือดเย็นเมื่อห้าปีก่อน!” เมขลาตะโกนกลับ น้ำตาไหลอาบแก้ม

กวินก้าวเข้ามาใกล้เธอ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธออีกครั้ง คราวนี้มีความรู้สึกบางอย่างที่เข้มข้นกว่าเดิม “ผมไม่ได้บังคับคุณ เมขลา” เขาพูดเสียงเบาลง แต่กลับแฝงไปด้วยอำนาจ “คุณมีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธ”

“แล้วถ้าฉันปฏิเสธล่ะคะ? ครอบครัวฉันจะเป็นยังไง? คุณจะปล่อยให้ทุกอย่างที่พ่อกับแม่สร้างมาล่มสลายไปต่อหน้าต่อตาเหรอคะ?” เมขลาถามกลับอย่างตัดพ้อ

กวินนิ่งไป เขาไม่ตอบ เขาแค่ยืนมองเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน ราวกับกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างอยู่ภายในใจ

“คุณไม่ได้ต้องการแต่งงานกับฉันจริงๆ ใช่ไหมคะกวิน” เมขลาพูดเสียงแผ่วเบา “คุณกำลังทำเพื่ออะไรกันแน่?”

กวินหลับตาลงช้าๆ “ผมต้องไปประชุมแล้ว” เขาผละตัวออกจากเธออย่างรวดเร็ว ราวกับว่าการยืนอยู่ใกล้เธอเป็นเรื่องที่ทรมาน “คุณจะเซ็นอะไรก็รีบทำให้เสร็จ”

เขาเดินจากไป ทิ้งให้เมขลาอยู่กับความสับสนและน้ำตา แหวนหมั้นบนนิ้วของเธอหนักอึ้งราวกับก้อนหิน เธอมองมันด้วยความรู้สึกที่ตีรวนไปหมด ความเย็นชาของกวินทำให้เธอเจ็บปวด แต่แววตาที่ซับซ้อนของเขากลับทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ว่า...ภายใต้กำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมานั้น มันมีอะไรซ่อนอยู่กันแน่? เจตนาที่แท้จริงของเขาคืออะไร? และทำไมเขาถึงเลือกเธอ?

“คุณเมขลาครับ...คุณไม่สบายหรือเปล่าครับ” เลขาฯ กวินถามอย่างเป็นห่วง

เมขลาสูดหายใจลึกๆ พยายามกลั้นน้ำตา “ไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบเสียงแหบพร่า “ขอแค่เอกสารที่ต้องเซ็นวันนี้มีอะไรบ้างคะ”

เธอหยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้ง มือยังคงสั่นเล็กน้อย แต่เธอต้องทำให้เสร็จ เธอต้องผ่านวันนี้ไปให้ได้ แม้ว่าหัวใจของเธอจะเต็มไปด้วยคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ และความรู้สึกที่หนักอึ้งเหมือนกับแหวนวงนี้ก็ตาม

ขณะที่เธอกำลังจะเซ็นเอกสารใบสุดท้าย แววตาของเธอก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้กองเอกสารบนโต๊ะทำงานของกวิน มันเป็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเก่าแก่ และมีตราประทับที่ดูคุ้นตา...ตราประทับของตระกูล ‘วรินทร’

หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทันที ตระกูลวรินทร...ตระกูลที่กวินเคยมีความสัมพันธ์ด้วยในอดีต...และเป็นตระกูลที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อนเลย...