ซองเอกสารสีน้ำตาลที่ปรากฏอยู่ใต้กองเอกสารบนโต๊ะทำงานของกวินนั้นราวกับเป็นประกายไฟที่จุดชนวนความสงสัยในใจของเมขลาให้ลุกโชนขึ้นมาทันที ตราประทับของตระกูล ‘วรินทร’ ที่คุ้นตา...มันไม่น่าจะมาปรากฏอยู่ตรงนี้ได้ ถ้าหากมันไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับกวิน หรือไม่ก็...กับแผนการบางอย่างที่เขาซุกซ่อนไว้
“คุณเมขลาครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ” เลขาฯ ของกวินถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าเมขลาหยุดนิ่งไป และสายตาของเธอก็จ้องมองไปยังจุดๆ หนึ่งบนโต๊ะทำงานของเจ้านาย
เมขลาสะดุ้งเล็กน้อย รีบดึงสายตากลับมาที่เอกสารตรงหน้า “ไม่มีอะไรค่ะ” เธอตอบเสียงแหบพร่า พยายามเก็บอาการตื่นตระหนกเอาไว้ “แค่...คิดถึงเรื่องเอกสารบางอย่างที่ต้องจัดการต่อ”
เธอรีบเซ็นชื่อของเธอลงบนเอกสารที่เหลือให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ หัวใจของเธอเต้นระส่ำเหมือนกลองรัว ยิ่งเขาบอกว่าเธอคิดมากเกินไป ยิ่งทำให้เธอเชื่อว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างที่เขาปิดบังเธออยู่แน่ๆ
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เมขลาลุกขึ้นยืน “ฉันขอตัวก่อนนะคะ” เธอกล่าวกับเลขาฯ ของกวิน “มีธุระต้องไปจัดการต่อ”
เธอเดินออกจากห้องทำงานของกวินอย่างรวดเร็ว พยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แต่ในหัวของเธอเต็มไปด้วยภาพซองเอกสารสีน้ำตาลนั้น
ระหว่างทางเดินกลับห้องพัก เธอพยายามรวบรวมสติและคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมด กวินปฏิเสธที่จะพูดถึงอดีตของเขา เขาเย็นชา เขาทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน แต่เขากลับบังคับให้เธอแต่งงานด้วย เขาบอกว่ามันเป็นเพราะหนี้สินของครอบครัวเธอ แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น?
เมื่อมาถึงห้องพักที่ทางบริษัทจัดเตรียมไว้ให้ เมขลาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวทิวทัศน์ของเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงสี เธอนึกย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อน วันที่ชีวิตของเธอพังทลาย วันที่กวิน...ชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจ กลับเดินจากไปโดยไม่บอกกล่าวอะไรเลย ทิ้งไว้เพียงความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจของเธอมาตลอด
“ตระกูลวรินทร...” เมขลาพึมพำกับตัวเอง “พวกเขาเป็นใครกันแน่?”
เธอจำได้ลางๆ ว่าเคยได้ยินชื่อนี้จากข่าวสารเกี่ยวกับวงการธุรกิจ แต่ก็ไม่เคยใส่ใจอะไรมากนัก จนกระทั่งเห็นตราประทับนั้น...
หลังจากใช้เวลาคิดทบทวนอยู่พักใหญ่ เมขลาตัดสินใจ เธอต้องหาคำตอบให้ได้
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรออกไปยังเบอร์ของ ‘อรุณี’ เพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัย ซึ่งตอนนี้ทำงานเป็นนักข่าวสายธุรกิจ
“อรุณี ฉันเองนะ เมขลา”
“เมขลา! ตายแล้ว! นึกว่าใครโทรมา! เป็นไงบ้าง? งานแต่งเป็นยังไงบ้าง?” เสียงอรุณีดังมาอย่างร่าเริง
“ก็...ตามนั้นแหละ” เมขลาตอบอย่างเลี่ยงๆ “อรุณี ฉันมีเรื่องอยากจะรบกวนเธอหน่อย”
“ว่ามาเลยเพื่อน! มีอะไรที่ฉันจะช่วยได้บ้าง”
“เธอพอจะรู้จักตระกูล ‘วรินทร’ ไหม? เป็นตระกูลที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับอะไร?” เมขลาถามอย่างระแวดระวัง
อรุณีเงียบไปครู่หนึ่ง “ตระกูลวรินทร? อ๋อ...ใช่ ฉันเคยได้ยินชื่อนี่นา”
“แล้วไงต่อ?” เมขลาถามอย่างใจจดใจจ่อ
“ก็...เป็นตระกูลเก่าแก่ที่เคยมีอิทธิพลมากในวงการธุรกิจนะ แต่ช่วงหลังๆ มานี่ไม่ค่อยได้ยินข่าวคราวอะไรเท่าไหร่แล้ว เหมือนจะเงียบๆ ไป” อรุณีอธิบาย “แต่ที่ฉันจำได้คือ...เขาเคยมีความขัดแย้งกับตระกูล ‘ธนกิจ’ อยู่พักหนึ่ง”
“ตระกูลธนกิจ?” เมขลาทวนคำอย่างสงสัย
“ใช่ ตระกูลธนกิจไง ตระกูลเดียวกับ...คุณกวินน่ะแหละ” อรุณีพูด
หัวใจของเมขลาแทบจะหยุดเต้น “หมายความว่าไง? กวิน...เป็นคนตระกูลธนกิจ?”
“ใช่สิ! ตระกูลของเขาก็ยิ่งใหญ่มากนะ! แต่ก็มีข่าวลืออยู่บ่อยๆ ว่าเขากับตระกูลวรินทรเคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน” อรุณีเล่าต่อ “ทำไมเหรอ? มีอะไรเกี่ยวกัน?”
เมขลาไม่ตอบ เธอคิดหนัก ตระกูลธนกิจ...ตระกูลวรินทร...ความขัดแย้ง...แล้วซองเอกสารนั้นล่ะ? มันคืออะไร?
“เมขลา? เป็นอะไรไป? ทำไมเงียบไป?”
“ไม่มีอะไรมาก...แค่สงสัย” เมขลาตอบเสียงแผ่ว “ขอบใจมากนะอรุณี”
หลังจากวางสายจากอรุณี เมขลาเดินไปเดินมาในห้องอย่างกระวนกระวาย ความจริงบางส่วนเริ่มปรากฏ แต่กลับนำมาซึ่งคำถามที่มากขึ้นกว่าเดิม
กวิน...ประธานบริษัทที่ประสบความสำเร็จ เขาคือคนตระกูลธนกิจ และตระกูลของเขามีความขัดแย้งกับตระกูลวรินทร...ตระกูลที่เธอเห็นตราประทับบนซองเอกสารนั้น
ถ้าอย่างนั้น...การแต่งงานครั้งนี้มันเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งของสองตระกูลนี้หรือเปล่า? กวินกำลังจะใช้เธอเป็นหมากตัวไหนในเกมของเขา? หรือว่า...เขาต้องการจะแก้แค้นอะไรบางอย่าง?
เมขลาเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง มองดูแหวนหมั้นที่นิ้วของเธออีกครั้ง มันยังคงหนักอึ้งเหมือนเดิม แต่มันไม่ได้หนักอึ้งด้วยหนี้สินของครอบครัวเธออีกต่อไปแล้ว มันหนักอึ้งด้วยความลับที่ซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังการแต่งงานครั้งนี้
เธอตัดสินใจ เธอจะไปที่ห้องทำงานของกวินอีกครั้ง เธอต้องหาซองเอกสารนั้นให้เจอ
เมื่อถึงเวลาเย็น เมขลาแสร้งทำเป็นจะไปซื้อของใช้ที่จำเป็น เธอเดินตรงไปที่ตึกบริษัทอีกครั้ง ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
เธอแอบย่องเข้าไปในห้องทำงานของกวินอย่างเงียบเชียบ โชคดีที่วันนี้กวินต้องออกไปพบลูกค้าที่ต่างจังหวัด ทำให้ห้องทำงานของเขาว่างเปล่า
เธอรีบตรงไปที่โต๊ะทำงานของเขา และเริ่มรื้อค้นหาซองเอกสารสีน้ำตาลใบนั้นอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้นเอง...นิ้วของเธอไปสัมผัสกับบางสิ่งบางอย่างที่เย็นเฉียบ เมื่อหยิบขึ้นมาดู...มันคือรูปถ่ายใบหนึ่ง
ในรูปถ่ายนั้น...มีกวินยืนอยู่ข้างๆ หญิงสาวคนหนึ่ง หญิงสาวคนนั้น...สวยมาก เธอยิ้มอย่างมีความสุข และในอ้อมแขนของเธอก็มีเด็กทารกคนหนึ่ง...
เมขลาตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือด เธอจำใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นได้...มันคือ ‘วรินทร’ รักแรกของกวิน...
แล้วเด็กน้อยในอ้อมแขนของเธอ...คือใคร?
ประธานบริษัทกับความลับหนี้รัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก